Μία καταστροφική (και καταστροφολογική) συνέντευξη της Α.Παπαρήγα

 του Σταύρου Μαυρουδέα

Σε χθεσινή (30/5/2011) συνέντευξη της στον Κ.Παπαδάκη του ΑΝΤ1 η Αλέκα Παπαρήγα χαρακτήρισε ως καταστροφική την λύση έξω από το ευρώ και δραχμή υπό τις παρούσες συνθήκες, αν και, όπως δήλωσε το ΚΚΕ, είναι γενικά υπέρ της αποδέσμευσης της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μάλιστα η δήλωση αυτή έρχεται όταν μερικές μέρες πιο πριν μία συγχορδία φερέφωνων της κυβέρνησης, του συστήματος και της ΕΕ επιχείρησαν για πολλοστή φορά να εκβιάσουν την ελληνική κοινή γνώμη αλλά και την πολιτική σκηνή με το δίλημμα: «ή με το ευρώ και το μνημόνιο ή με την έξοδο από το ευρώ και την καταστροφή». Δηλαδή όταν όλα τα βασικά συστημικά κέντρα επιδίωξαν, για άλλη μία φορά μετά τα ενορχηστρωμένα δημοσιεύματα περί «συνομωσίας της δραχμής», να χαράξουν μία απαγορευτική γραμμή για οποιονδήποτε διανοείται την έξοδο από την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της ΕΕ που οδηγεί σταθερά στην καταστροφή την χώρα μας και τον λαό της.

Αν η δήλωση αυτή προερχόταν από κάποιον από τους γνωστούς εκπροσώπους της ευρώδουλης συστημικής «αριστεράς» δεν θα προκαλούσε κανένα ενδιαφέρον. Προέρχεται όμως από την εκπρόσωπο ενός πολιτικού χώρου που σε δίσεκτους καιρούς επέμεινε στο ορθό αίτημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ. Φαίνεται ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Το αρχικό αίτημα περί αποδέσμευσης (σαν βήμα για το σοσιαλισμό), σιγά-σιγά μεταξελίχθηκε σε αντικαπιταλιστική αποδέσμευση επί τω αριστερίστικω (βλέπε αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία) για να καταλήξει στην αναγωγή σε κάποιες απροσδιόριστες σοσιαλιστικές καλένδες (βλέπε λαϊκή εξουσία με αποδέσμευση). Φυσικά τα δύο τελευταία είναι πολιτικές ανοησίες που ταιριάζουν εξουσία στο γνωστό δίλημμα του αυγού του Κολόμβου. Όμως όλα αυτά είναι μία μακριά (και σημαντική) συζήτηση για την στρατηγική και την τακτική μίας αριστεράς που θέλει να είναι κομμουνιστική και αντρεπτική.

Υπάρχει και ένα άμεσο επίδικο που είναι η διατύπωση μίας ρεαλιστικής πρότασης διεξόδου προς τον χειμαζόμενο λαό μας που να τον εμπνέει και να τον πείθει να αγωνιστεί σήμερα για καλύτερες μέρες ενάντια στην σημερινή βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου και της ΕΕ. Εκεί ο επαναστατικός χιλιασμός (η επίκληση μίας απώτερης σωτηρίας που όμως δεν είναι ορατή στην άμεση πραγματικότητα) αντί να κινητοποιεί οδηγεί στην παθητικότητα και την αποστράτευση. Τα φαινόμενα αυτά είναι εξόφθαλμα γύρω μας.

Τέλος, υπάρχει ακόμη κάτι πιο προβληματικό στην εν λόγω απάντηση. Κατ’ αρχήν φαίνεται ότι δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε εν τη ρύμη του λόγου, όσο και εάν η Α.Παπαρήγα είναι επιρρεπής σ’ αυτό και όσο και εάν η συγκεκριμένη απάντηση είναι επιεικώς ασύντακτη. Στην πολιτική κάποιος στοιχειωδώς έμπειρος γνωρίζει πότε κάτι του ξέφυγε (και μπορεί να το διορθώσει παρακάτω) όπως επίσης γνωρίζει ότι η χρήση συγκεκριμένων εκφράσεων (π.χ. «η έξοδος από το ευρώ είναι καταστροφική») που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από αντιπάλους και άλλες πολιτικές απόψεις έχει μία ιδιαίτερη βαρύτητα. Πόσο μάλλον όταν τουλάχιστον βάζει προβλήματα και έρχεται σε αντίφαση με παλιότερες δηλώσεις της Α.Παπαρήγα (π.χ. «δεν είναι ταμπού η έξοδος από το ευρώ»). Συνεπώς μάλλον η δήλωση δεν αποτελεί αστοχία. Όσο μάλιστα θα συνοδεύεται από άσχετες και από το πουθενά ανακοινώσεις (π.χ. του κομματικού γραφείου τύπου) περί αποδέσμευσης τόσο κάτι πράγματι θα είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Γι’ αυτό η δήλωση αυτή είναι πολλαπλά προβληματική. Έρχεται μάλιστα σε μία συγκυρία που πλέον ακόμη και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τείνει να γίνει πλειοψηφικό μέσα στην κοινή γνώμη και ιδιαίτερα στα λαϊκά στρώματα το ρεύμα απόρριψης του ευρώ και της ΕΕ και όταν είναι γνωστό πόση ζημιά έκαναν οι ευρώδουλες ψευδαισθήσεις που συστηματικά καλλιέργησε στις λαϊκές μάζες το σύστημα εδώ και αρκετές δεκαετίες. Η δήλωση της Α.Παπαρήγα λειτουργεί σαν τροχοπέδη στις θετικές αυτές εξελίξεις. Δεν είναι περίεργο λοιπόν γιατί το σύνολο των συστημικών ΜΜΕ (και ιδιαίτερα διάφορα εγνωσμένου ρόλου) την προβάλλουν με περίπου στρατιωτική ομοιομορφία (του τύπου: «Αλ. Παπαρήγα: Καταστροφή η έξοδος από το ευρώ»). Όταν ο αντίπαλος σε προβάλλει με τον τρόπο αυτό τότε αξίζει να αναρωτηθείς μήπως έχεις γίνει τυφεκιοφόρος του εχθρού.

Ακόλουθεί το επίμαχο απόσπασμα της συνέντευξης της Α.Παπρήγα έτσι όπως δόθηκε στο www.kke.gr. Παρακάτω δίνονται οι σύνδεσμοι ολόκληρης της συνέντευξης καθώς και μερικά μόνο σχετικά δημοσιεύματα έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ.

Κ.Παπαδάκης: Σας άκουσα να λέτε ότι περίπτωση να επιστρέψουμε στη δραχμή δεν υπάρχει. Ή κάνω λάθος; Μου έκανε εντύπωση η άποψή σας. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε;

Α.Παπαρήγα: «Καταρχήν εμείς είμαστε γενικά υπέρ της αποδέσμευσης από την ΕΕ, η λύση έξω από το ευρώ και δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική. Αλλά εθελοντικά να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη και αυτή τη στιγμή να τη διώξουν από την ευρωζώνη δεν το βλέπουμε. Αυτό μπορεί να γίνει στο μέλλον, όταν η κρίση θα είναι ακόμη πιο βαθιά και αποφασίσουν οι ισχυρότεροι να μικρύνουν την ευρωζώνη και γενικότερα την ΕΕ. Αυτή τη στιγμή πιστεύουμε ότι θα γίνει μία ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της ευρωζώνης. Αν φτάσει η ΕΕ να διώχνει χώρες, σημαίνει ότι βρίσκεται σε σήψη και βαθιά κρίση αξεπέραστη, πολύ πιο πριν απ’ ότι εμείς περιμένουμε τουλάχιστον».

• Συνέντευξη της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα στον Τ/Σ ΑΝΤΕΝΑ & το δημοσιογράφο Γ. Παπαδάκη

http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/synenteyksh_ths_gg_ths_ke_toy_kke_alekas_paparhga_ston_t/s_antena_to_dhmosiografo_g_papadakh?morf=1

• ΒΗΜΑ, 31/5/2001: Αλ. Παπαρήγα: η λύση έξω από το ευρώ στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=403803

·         ΕΘΝΟΣ, 31/5/2011: Καταστροφή η έξοδος τώρα από το ευρώ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63107079

• ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2001: Αποκλείει το ΚΚΕ έξοδο από το ευρώ

Δεν «βλέπει» επιστροφή στη δραχμή η Αλέκα Παπαρήγα, η οποία επανέλαβε χθες ότι το κόμμα της τάσσεται υπέρ της αποδέσμευσης από την Ε. Ε., στις παρούσες συνθήκες όμως η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική. Μιλώντας χθες στον ΑΝΤ1, η γ. γ. του ΚΚΕ εκτίμησε ότι ούτε η Ελλάδα πρόκειται να βγει εθελοντικά από την Eυρωζώνη ούτε οι άλλοι να την διώξουν και απέδωσε τη σχετική προειδοποίηση της Ελληνίδας επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη, σε μια προσπάθεια εκβιασμού του ελληνικού λαού ώστε να αποδεχθεί ακόμα σκληρότερα μέτρα. Η γ. γ. του ΚΚΕ δεν απέκλεισε, πάντως, να βρεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ όταν η κρίση γίνει βαθύτερη και οι ισχυροί αποφασίσουν να μικρύνουν την Eυρωζώνη και εξέφρασε την πεποίθηση ότι τότε θα γίνει μια ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της Eυρωζώνης. «Αν φτάσει η Ε. Ε. να διώχνει χώρες, σημαίνει ότι βρίσκεται σε σήψη, πολύ πιο πριν απ’ ό, τι εμείς περιμένουμε τουλάχιστον», είπε. Η κ. Παπαρήγα εκτίμησε ότι οι εκλογές θα γίνουν πρόωρα και ότι μετεκλογικά η συναίνεση θα είναι πιο εύκολη. Στην ίδια συνέντευξη αναφέρθηκε στους «Aγανακτισμένους», λέγοντας ότι έχουν πολιτικές αντιλήψεις. Επισήμανε, ωστόσο, ότι θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν ποια πολιτική θέλουν και θα πρέπει να έχουν εναλλακτικές επιλογές. «Καταργείται το Mνημόνιο. Εγώ σας λέω μόνο αυτό, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Πρέπει να βάλεις κάτι στη θέση αυτών που λες να καταργηθούν. Προς το παρόν, δεν ακούγεται αυτό το πράγμα», είπε η κ. Παπαρήγα, που έθεσε το ερώτημα αν είναι έτοιμο το κίνημα να αντέξει ισχυρούς εκβιασμούς εναντίον του.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_31/05/2011_444078

• ΣΚΑΙ, 31/5/2011: Αποστάσεις της Αριστεράς από την έξοδο της χώρας από το ευρώ

Αποστάσεις των κομμάτων της Αριστεράς από την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Η Αλέκα Παπαρήγα χαρακτήρισε καταστροφική την έξοδο της χώρας από το ευρώ, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας είπε πως ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει υπερασπιστεί την έξοδο από το ευρώ.

http://www.skai.gr/

·         ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Δευτέρα 30 Μαΐου 2011: Αλέκα Παπαρήγα: Καταστροφική η λύση «έξω από το ευρώ» τώρα

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=279877

• ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 31/5/2011: Παπαρήγα: Η επιστροφή στη δραχμή είναι καταστροφική

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=111305275

·         ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ, 31/5/2011: Αλ. Παπαρήγα: Καταστροφή η έξοδος από το ευρώ

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=95222

·         CAPITAL.GR, 31/5/2011: Αλέκα Παπαρήγα: Καταστροφική η λύση “έξω από το ευρώ” τώρα…

http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=1206442

·         Inews.gr, 31/5/2011: ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ Η ΛΥΣΗ «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ» ΤΩΡΑ

http://www.inews.gr/88/aleka-papariga-katastrofiki-i-lysi-exo-apo-to-efro-tora.htm

Χρέος και αριστερά: το άγχος για πολιτική σταθερότητα δίδυμος αδελφός της διαχειριστικής πλάνης

του Παναγιώτη Μαυροειδή 

Για πολλούς ήταν έκπληξη: Η Αλέκα Παπαρήγα να δηλώνει πως ‘’η έξοδος από το ευρώ σήμερα θα ήταν καταστροφή σήμερα’ ’(http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=279877). Μα πως είναι δυνατόν να αναπαράγεται η τρομοκρατική κινδυνολογία των συντηρητικών δυνάμεων και των εραστών του μνημονίου, από μια δύναμη κατ’ εξοχή αντι- ΕΕ ; Η αλήθεια είναι πως αρκετοί στην αριστερά, εδώ και πολύ καιρό δεν δηλώνουμε ανυποψίαστοι. Το ΚΚΕ εδώ και 1,5 χρόνο, απέσυρε δια της ….αναβάθμισης τον πολιτικό στόχο για έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παραμένει- δηλώνει- υπέρ της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης, αλλά στο πλαίσιο της ‘’λαϊκής εξουσίας’’. Θεωρεί ρεφορμισμό και ατόπημα να προβάλλεται ο στόχος αυτός με μια σχετική πολιτική αυτοτέλεια.

Και όλα αυτά σε μια πολιτική στιγμή που μια μεγάλη ενωτική πρωτοβουλία αγώνα της αριστεράς για έξοδο από το ευρώ, ρήξη και απαγκίστρωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα αποτελούσε απλά δικαίωση για το ΚΚΕ και ευκαιρία για όλη την αριστερά, αλλά και ζωτική ανάγκη για την αντικαπιταλιστική ριζοσπαστικοποίηση του αντιμνημονιακού κινήματος.

Έγκλημα καθοσιώσεως επίσης είναι σύμφωνα με την ίδια λογική η προβολή της απαίτησης για διαγραφή του χρέους και ο στόχος για ανατροπή της κυβέρνησης του μνημονίου. Θυμάμαι τον Στάθη Κουβελάκη ένα χρόνο πριν να αναρωτιέται εύστοχα πως είναι δυνατόν μια πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να ενοχοποιήσει την ΕΕ ακόμη και για …την βλάβη ενός ανεμιστήρα, την στιγμή της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης που ενορχηστρώνει η ΕΕ, να μην βγάζει λέξη…

Γιατί αυτή η αλλαγή και γιατί αυτή η βαρύνουσα πράγματι τοποθέτηση σε αυτή την κρίσιμη πολιτική στιγμή, εξαιρετικά αρνητική για την πάλη των κομμουνιστών και της αριστεράς; Ας μην κάνουμε το λάθος, να κρίνουμε αυτή την τοποθέτηση, όπως θα κρίναμε το ΚΚΕ (μ-λ), που δυστυχώς είναι συνεπές σε αυτή την δήθεν αντι-ρεφορμιστική προσέγγιση που αφοπλίζει το λαϊκό κίνημα και εμποδίζει την σύνδεση της αριστεράς με την συνείδηση και τα συμφέροντα ευρύτερων μαζών.

Το πρόβλημα με το ΚΚΕ δεν είναι η σύγχυση για την σχέση τακτικής και στρατηγικής, άμεσου και μακροπρόθεσμου στόχου. Δεν απορρέει από μια θεωρητική συζήτηση για το ρόλο των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων και την σχέση τους με την επαναστατική πάλη. Άλλωστε στην ίδια συνέντευξη η Παπαρήγα δεν κινδυνολόγησε μόνο για την έξοδο από το ευρώ, αλλά και για την απόκρουση του μνημονίου, όπου είπε επί λέξει: ‘’Δεύτερο, καταργείται το μνημόνιο. Εγώ σας λέω με μόνο αυτό, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Πρέπει να βάλεις κάτι στη θέση αυτών που λες να καταργηθεί. Προς το παρόν δεν ακούγεται αυτό πράγμα’’.

Δεν είναι προϊόν ιδεοληψίας, σεχταρισμού και αριστερισμού όλα αυτά, όπως πρόχειρα λέγεται. Δυστυχώς είναι πολύ σοβαρότερο: Είναι τοποθέτηση υπέρ της πολιτικής σταθερότητας. H πικρή αλήθεια φανερώνει πως πάντα σχεδόν το ΚΚΕ, στις πολιτικές στροφές του αγώνα, κάνει εκείνη την κρίσιμη τοποθέτηση, που γέρνει την πλάστιγγα προς όφελος του status quo. Είναι εκδήλωση όχι απλά έλλειψης μιας επαναστατικής τακτικής/στρατηγικής αλλά και φόβου απέναντι σε πολιτικές ρωγμές που –ορθά- κατανοείται πως θα μπορούσε να είναι η αφετηρία της. H ρητορεία είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να επιστρατευτούν αποσπασματικά τσιτάτα κλασσικών του μαρξισμού. Εδώ ολόκληρη Κίνα που αναγεννά τον παγκόσμιο καπιταλισμό και θάβει εργάτες στα ανθρακωρυχεία καθημερινά, δηλώνει κομμουνιστική… Το ίδιο έκανε το ΚΚΕ και το 1989-1990 και έχει την σημασία του που δεν κάνει και δεν πρόκειται να κάνει συζήτηση και αυτοκριτική για τότε, παρά μόνο θα κατηγορεί τους ..προδότες που έφυγαν από το κόμμα. Ούτε φυσικά κάνουν συζήτηση για αυτό οι άνθρωποι του σημερινού ΣΥΝ. Ας μην αρχίσουμε λοιπόν τα μαθήματα τακτικής με το ΚΚΕ, αλλά ας κάνουμε μια συζήτηση για την προβληματική πολιτική στρατηγική του που οδηγεί από ήττα σε ήττα και τους κομμουνιστές σε απογοήτευση.

Το ίδιο λάθος κάνει κανείς όταν αναζητά να εξηγήσει την εμμονή της ευρωπαϊκής λεγόμενης αριστεράς σε τροχιά υπεράσπισης της Ευρωπαϊκής ένωσης ακόμη και σήμερα, με οικονομικούς όρους. Δεν υπάρχει χειρότερος σύμβουλος από το να επικεντρώνεται κανείς στον ‘’τεχνοκρατισμό’’ των οικονομολόγων που κινούνται σε αυτό το χώρο.

Πράγματι, από την αρχή της κρίσης, αυτός ο χώρος ταλανίζεται και μας ταλανίζει με τα ίδια ακανθώδη ερωτήματα: ‘’ Εντάξει να πούμε ενάντια στις πολιτικές της ΕΕ, αλλά δεν είναι εθνικισμός να βάλλουμε κατά του πανευρωπαικού οικοδομήματος, που είναι αντικειμενικά ένα βήμα σε σχέση με τον εθνικισμό; Μα πώς να προβάλλουμε αδιαφοροποίητα και δογματικά το αίτημα να καταργήσουμε το χρέος, αφού δεν ξέρουμε ποιο είναι; Ποιο είναι άδικο και ποιο νόμιμο; Ποια και πόσα ομόλογα χρωστάνε οι ευρωπαϊκές τράπεζες και ποια τα ασφαλιστικά ταμεία και ίσως και …οι πολίτες που επομένως θα ζημιωθούν;’’

Αρκετοί αριστεροί οικονομολόγοι κάνουν φιλότιμες ατομικές και συλλογικές προσπάθειες να απαντήσουν τεκμηριωμένα σε όλα αυτά. Θυμίζουν για παράδειγμα ότι στην ελληνική τουλάχιστον περίπτωση ‘’το χρέος είναι δικό μας, αλλά το πρόβλημα είναι δικό τους’’, μιας και ο συντριπτικός όγκος του βαραίνει τους ευρωπαίους τραπεζίτες. Ότι αυτονόητα ο στόχος για στάση πληρωμών, αφορά κύρια την στάση πληρωμών στις γερμανικές και ευρωπαϊκές τράπεζες και πρέπει φυσικά να συνοδευτεί με εθνικοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Αυτό θα αποτελεί προστασία και για τους εργαζόμενους και για τις ίδιες σε μια άλλη προοπτική ανάπτυξης της χώρας σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, έξω από το πλαίσιο της ΕΕ και της καπιταλιστικής ζούγκλας.

Το πρόβλημα όμως και εδώ είναι σοβαρότερο, βαθύτερο και σαφώς πολιτικό: Η ευρωπαϊκή αριστερά είναι αγκιστρωμένη οργανικά στην λογική ότι ο σοσιαλισμός προκύπτει σαφώς από τον όλο και καλύτερο και βελτιούμενο καπιταλισμό. Η γραμμική αντίληψη ότι ο τελευταίος έχει ένα βέλος ανάπτυξης ‘’αντικειμενικά προοδευτικό’’, οδηγεί νομοτελειακά σχεδόν στην υπεράσπιση των ιμπεριαλιστικών μορφωμάτων τύπου ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης συνολικά. Έχουν πραγματική αγωνία για την σωτηρία της ευρωπαϊκής προοπτικής. Ποιος δεν θυμάται την πολύκροτη πρόταση για έκδοση ευρωομολόγου για να σωθεί η ΕΕ από την κρίση; Συνακόλουθη αυτής της γραμμικής αντίληψης είναι η πολιτική στρατηγική της μεταρρύθμισης και της διαρκούς πίεσης από τα ‘’κινήματα των πολιτών’’, ως τον δρόμο (στην καλύτερη περίπτωση) για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Με κύριο μέσο φυσικά την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και την αριστερή κυβέρνηση. Τέτοιος αθεράπευτος δογματισμός είναι φυσικά εντελώς επιζήμιος σε μια επανεξόρμηση των κομμουνιστικών χειραφετητικών ιδεών.

Ας είμαστε έτοιμοι και σε αυτή την περίπτωση να βρούμε απέναντι μας, σε δογματική υπεράσπιση του ευρωπαϊσμού και του μεταρρυθμισμού/κοινοβουλευτισμού, την επιστράτευση του ..επαναστατικού μαρξισμού. Έτσι η αντικαπιταλιστική αριστερά θα κατηγορείται από την ΑΥΓΗ ή τον καθηγητή Γ. Μηλιό και άλλους, ότι έχει ‘’εθνικο-ανεξαρτησιακή και όχι αντικαπιταλιστική γραμμή’’. Ότι υποτάσσεται σε μερίδες του ‘’αστισμού’’ που θέλουν ‘’εθνική ανεξαρτησία’’. Άσε που με την αντι-κοινοβουλευτική της ρητορεία, σιγοντάρει τις φασιστικές τάσεις, όπως συλλήβδην σχεδόν χαρακτηρίζεται η μαζικότατη αποστροφή του κόσμου στις πλατείες προς το πολιτικό σύστημα και ότι αντιπροσωπεύει τους σημερινούς θεσμούς…

Το μεγάλο ζητούμενο είναι αν και πως μπορεί να δημιουργηθεί ένα μεγάλο πολιτικό ρεύμα πολιτικής υπέρβασης των χρεωκοπημένων αυτών πολιτικών στρατηγικών. Προς όφελος μιας αναγεννημένης επαναστατικής πολιτικής, που θα έχει ως μέτρο αλλά και ‘’απόδειξη’’ της κομμουνιστικής στρατηγικής την πολιτική τακτική που θα αλλάζει τους συσχετισμούς, θα βγάζει την εργαζόμενη πλειοψηφία στο δρόμο, θα χαράζει τους δρόμους των νικηφόρων αγώνων και της ανατροπής. Οι κομμουνιστές, κατά το όνομα και κατά την θέση, από παράδοση ή από επιλογή, όλων των γενιών και ιστορικών διαδρομών, μπορούν να συγκροτήσουν τις δικές τους εστίες διαλόγου και κοινής δράσης, παίρνοντας στα χέρια τους την αναγέννηση της απελευθερωτικής κομμουνιστικής προοπτικής στον 21ο αιώνα. Αυτή την συνάντηση την έχουν ανάγκη όχι μόνο οι ίδιοι, αλλά και οι μυριάδες του κόσμου που ενώ κοιτάνε μαζικά προς τις ιδέες της αριστεράς στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης, καθόλου ΔΕΝ ΠΕΙΘΟΝΤΑΙ από την πολιτική και τον πολιτισμό των σημερινών πολιτικών της φορέων.

Κοινοποίηση

Οι πλατείες γράφουν ιστορία!

 του Παναγιώτη Σωτήρη

 Οι κινητοποιήσεις στις πλατείες των περισσότερων ελληνικών πόλεων την Τετάρτη 25/05, με κορυφαία και εμβληματική την τεράστια συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Πλατεία Συντάγματος, έχουν τη δυνατότητα να αποτελέσουν την αφετηρία ενός μεγάλου κινήματος ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής.

Έδειξαν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο ότι η συνθήκη κοινωνικής καταστροφής που κυβέρνηση και Τρόικα προσπαθούν να επιβάλουν, αυτό το τεράστιο πείραμα νεοφιλελεύθερης κοινωνικής μηχανικής, συναντά πραγματικές αντιστάσεις, διαμορφώνει συνθήκη κοινωνικής έκρηξης, επιταχύνει διαδικασίες ανασύνθεσης του λαού ως συλλογικού υποκειμένου, ως κοινωνικής συμμαχίας, ως συνάντησης και ενοποίησης όλων των κοινωνικών τάξεων και μερίδων που σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο της κυρίαρχης πολιτικής.

Σίγουρα οι κινητοποιήσεις στις 25 Μάη ξεκίνησαν χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο. Όμως, κανέναν μεγάλο κίνημα στην ιστορία δεν ξεκίνησε «βάσει σχεδίου». Τα αυθεντικά κινήματα όταν ξεσπούν βασίζονται σε αντικειμενικές δυναμικές, πατούν πάνω σε πολιτική δουλειά που είχε προηγηθεί, αξιοποιούν τη ραχοκοκαλιά ανθρώπων με εμπειρία και πολιτικοποίηση, αλλά συνήθως η εκκίνηση, το αρχικό ξέσπασμα, ξεφεύγει από τον όποιο σχεδιασμό.

Ούτε συνήθως τα μεγάλα κινήματα, οι μεγάλοι ξεσηκωμοί στα πρώτα τους βήματα έχουν «πρόγραμμα» ή πλήρως αρθρωμένο λόγο. Συνήθως, συμπυκνώνονται γύρω από ένα γενικό «όχι» σε ό,τι μοιάζει να περιφρονά τις ανάγκες όσων συμμετέχουν, σε ένα «δεν πάει άλλο!» ή σε μια απαίτηση «να φύγουν» όσοι φαίνεται ότι φταίνε. Ο λόγος, τα αιτήματα, οι διεκδικήσεις βγαίνουν στη διαδρομή, αποτελούν τα διακυβεύματα της πολιτικής παρέμβασης και όχι αρχικές αφετηρίες. Όμως, σε κάθε περίπτωση η κραυγή που βγήκε χτες από χιλιάδες ανθρώπους εμπεριέχει το χνάρι, τον ορίζοντα της απαίτησης για ριζική κοινωνική αλλαγή, για μια κοινωνία και μια χώρα που δεν θα παραδίδεται αμαχητί στους ξένους πιστωτές και «επενδυτές, θα αμείβει δίκαια την εργασία, δεν θα ξεπουλάει το δημόσιο πλούτο, δεν θα καταργεί πραξικοπηματικά τα κοινωνικά δικαιώματα, δεν θα σπρώχνει στην ανεργία και την απόγνωση. Αυτή είναι μια κραυγή αυθεντικά αντισυστημική, αυθεντικά ριζοσπαστική.

Όσο για τον «αντιπολιτικό» τόνο που μπορεί να ξένισε κάποιους, συνηθισμένους ίσως από την μακρόχρονη σύγχυση μεταξύ κοινωνικού κινήματος και πολιτικού ρεύματος που ταλανίζει την ελληνική Αριστερά, ας αναλογιστούμε ότι στα μάτια της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας τα κόμματα είναι ταυτισμένα με την πολιτική εξαπάτηση, την υφαρπαγή της ψήφου, τον κυνισμό, την επιβολή αντιλαϊκών μέτρων. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η «αντιπολιτική» στιγμή είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την αυθεντική πολιτικοποίηση των κινημάτων.

Και βέβαια τα αυθεντικά κινήματα εκφράζουν πάντοτε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες και αναδεικνύουν ως πρόκληση ποιες κοινωνικές δυναμικές θα ηγεμονεύσουν. Μόνο που δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ζούμε σε κοινωνίες που η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων, και κυρίως η συντριπτική πλειοψηφία όσων αισθάνονται ότι πλήττονται άμεσα και καίρια, είναι άνθρωποι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πουλάνε την εργατική τους δύναμη για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Η κραυγή αγωνίας που ακούμε, είναι η κραυγή του μισθωτού, του ανέργου, του νέου που βλέπει μόνο φραγμούς στο να μπορέσει να εργαστεί, του αυτοαπασχολούμενου. «Διαταξικό» ή όχι το πλήθος που αγανακτεί σφραγίζεται καταλυτικά από τις δυνάμεις της εργασίας.

Η Αριστερά απέναντι σε ένα τέτοιο κίνημα δεν έχει το δικαίωμα του θεατή ή του πολύ χειρότερα του κριτή. Εάν αυτό που έψαχνε τόσο καιρό ήταν ακριβώς η δυσαρέσκεια να πάψει να είναι βουβή, άναρθρη και εξατομικευμένη, τώρα βλέπει μπροστά της τα πρώτα και καταλυτικά βήματα ενός μετασχηματισμού της οργής και της αγανάκτησης σε συλλογική δράση. Το αίτημα της συλλογικότητας, της επικοινωνίας, της αλληλόδρασης μέσα στην αγωνιστική πράξη, η ανάγκη «να κάνουμε πράγματα μαζί» και να αισθανθούμε κομμάτι ενός συνόλου, η διάθεση κουβέντας, κοντολογίς οτιδήποτε αποτυπώνει έμπρακτα την ανάδυση της συλλογικότητας και τα πρώτα ψήγματα μιας «δημοκρατίας του αγώνα», ήταν παραπάνω από εμφανή στις κινητοποιήσεις στις 25/05.

Γι’ αυτό το λόγο και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο ούτε για αμηχανία, ούτε για αφ’ υψηλού κριτική, ούτε για λογικές «εμείς θα τα κάναμε καλύτερα». Ο χρόνος σε ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε πρέπει να είναι ενεστώτας, γιατί τώρα, όντως, κάτι συμβαίνει. Η αντιφατική αλλά υπαρκτή και μαζική δυναμική που αποτυπώθηκε, η διάθεση αγώνα και αυτοοργάνωσης, η αυτοδιάθεση του χρόνου και του χώρου, είναι οι καλύτερες αφετηρίες και για την πολιτικοποίηση αυτού του κινήματος και για πάρει ανατρεπτική δυναμική. Να πάμε λοιπόν μαζικά και ολόψυχα σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Να κατοχυρώσουμε την αμεσοδημοκρατική λειτουργία τους. Να τις κάνουμε να ριζώσουν στις πλατείες αλλά και να βλαστήσουν στις γειτονιές. Να φέρουμε τα συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους, τα κοινωνικά κινήματα, τα κινήματα ανυπακοής.  

Και συμβάλλοντας στο να συνεχίζει να φουντώνει η φλόγα της αναταραχής είναι που μπορούμε να βοηθήσουμε και στην ουσιαστική πολιτικοποίηση αυτού του κινήματος. Με βήματα απλά και συγκεκριμένα και όχι μεγαλοστομίες. Επιμένοντας ότι είναι ανάγκη ο λαϊκός ξεσηκωμός πρέπει να έχει οργάνωση, δημοκρατία του αγώνα, στήριξη σε πραγματικά κινήματα και ότι πρέπει η οργή και η αγανάκτηση να περάσουν το κατώφλι των χώρων δουλειάς ενάντια στον αντεργατικό παροξυσμό κυβέρνησης και κεφαλαίου. Συμβάλλοντας στο να γίνει έναρθρη η οργή και η αγανάκτηση: Να φύγει η κυβέρνηση και η Τρόικα και το ΔΝΤ. Παύση αποπληρωμής του χρέους – Διαγραφή του χρέους. Ρήξη με ΕΕ και ΟΝΕ. Ζυμώνοντας την ανάγκη για ριζικές αλλαγές, για εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων, για εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, για ριζική αναδιανομή πλούτου. Προβάλλοντας σε τελική ανάλυση την ανάγκη της κοινωνικής ανατροπής όχι ως ένα εγκεφαλικό «άρθρο πίστης» αλλά ως το νήμα που μπορεί να δώσει και σχήμα και ελπίδα στην κραυγή «δεν πάει άλλο».

Είτε το θέλουμε είτε όχι το εάν η Αριστερά μπορεί να αισθανθεί «σαν το ψάρι μέσα στο νερό» και όχι «σαν τη μύγα μέσα στο γάλα» μέσα σε τέτοια κινήματα και ξεσηκωμούς θα είναι και ο δείκτης εάν μπορεί πραγματικά να ανταποκριθεί σε ένα κάλεσμα των καιρών που δεν της συμβαίνει και τόσο συχνά…

Ο άγριος Δεκέμβρης, ο βουβός Μάης και οι γεροντικές αποστροφές

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Άλλο πάλι και τούτο! Να κατεβαίνουν στο δρόμο το Μάη του 2011 δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στις ελληνικές πόλεις.... χωρίς να καλούνται με έναν «υπεύθυνο τρόπο» από το ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ συνδικαλιστικό κίνημα, τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ... χωρίς να «διευκολύνονται» από τη συνεργασία και τη σύμπραξη των οργανωμένων φορέων της αριστεράς, μαζί με ολίγον αριστερό ΠΑΣΟΚ... Κοίτα να δεις που εκτός από τα ίδια και τα ίδια πολιτικά πρόσωπα, τους παραδοσιακούς ή ανακυκλωμένους πολιτικούς σχηματισμούς, η κοινωνία μπορεί και συγκροτεί νέους πόλους αντίστασης στο δρόμο και στον αγώνα.

Δεν είναι η πρώτη φορά... Έτσι έγινε και το Δεκέμβρη του 2008... Όχι με τα ίδια χαρακτηριστικά, αλλά με την ίδια αμεσότητα και με το ίδιο πολιτικό μήνυμα: εισβολή στο πολιτικό προσκήνιο των μαζών, δημιουργία πραγματικών πολιτικών γεγονότων...με το ίδιο μίσος προς μια κοινωνία στην οποία όλη σχεδόν η νεολαία νοιώθει κυνηγημένος και αγνοημένος μετανάστης στον ίδιο του τον τόπο...με την ίδια αποστροφή προς το γερασμένο πολιτικό σύστημα που υπηρετεί την εκμετάλλευση, την ανεργία, τη χειραγώγηση.

Και τότε και τώρα, αυτή η κίνηση του κόσμου συνάντησε ξινισμένα μούτρα στον καθώς πρέπει πολιτικό κόσμο, ακόμη και στην αριστερά.

Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν για πολλούς πολύ άγριος και σπέρνει ακόμη εφιάλτες... Το οργανωμένο κίνημα δεν θα πείραζε ούτε μια βιτρίνα, όπως είπε τότε η Αλέκα. Μάλλον η επανάσταση θα γίνει με παρέλαση, με επικεφαλής την μπάντα του Δήμου και με πρωτόκολλο παράδοσης της εξουσίας και τις ανάλογες υπογραφές στο σχετικό πρακτικό.

Ο Μάης του 2011 για πολλούς είναι μπλαζέ και «απολίτικος». Κάποιοι φαντάζονται τις κοινωνικές εξεγέρσεις σαν ασπόνδυλες συναθροίσεις, όπου οι συμμετέχοντες θα κραδαίνουν σε πανώ και πλακάτ και θα φωνάζουν τα συνθήματα τα πολιτικά προγράμματα για τα οποία κάποιοι θα τους έχουν πείσει νωρίτερα.

Και καλά ο μνημονιακός εσμός... Είναι λογικό να αποστρέφεται όλο αυτά... Αλλά η αριστερά; Γιατί δεν βλέπει τον εαυτό της μέσα σε όλα αυτά; Γιατί δεν βλέπει και δεν αναλαμβάνει τις δικές της ευθύνες για τις αδυναμίες αυτών των κινηματικών ξεσπασμάτων, αντί να κρίνει γεροντικά;

Φταίει ο κόσμος που είναι δήθεν απολιτικός; Και έγινε αυτό έτσι ξαφνικά; Ποιος αποδέχτηκε δεκαετίες τώρα την ταύτιση της πολιτικής με την κοινοβουλευτική αγυρτεία και την πολιτική συναλλαγή χωρίς αρχές; Δεν έβαλε και το ΚΚΕ και ο ενιαίος ΣΥΝ το δάχτυλο στο μέλι με τις συγκυβερνήσεις με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ; Ακόμη και σήμερα δεν είναι αλήθεια πως οι πολιτικές τους προτάσεις αρχίζουν και τελειώνουν με το όνειρο μιας κυβέρνησης και διαχείρισης που θα λύσει τα προβλήματα; Αριστερή κυβέρνηση ονειρεύονται ορισμένοι..., της λαϊκής οικονομίας άλλοι... Και αλήθεια, ποιος λιβάνιζε δεκαετίες τώρα την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν την τελευταία λέξη του πολιτισμού και του μοντερνισμού;

Από ποιο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΚΙΝΗΜΑ θα μπορούσε να πείθεται ο άνεργος, ο απολυμένος, ο απροστάτευτος εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα; Από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ με τα 150.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα; Από τον κυβερνητικό και κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό των διευθυντών και των κομματικών επιτετραμένων; Από το συνδικαλιστικό κίνημα της αδράνειας, της συναίνεσης και της υποταγής, που έχει ξεφτιλίσει κάθε έννοια πραγματικού αγώνα; Που δεν τολμάει, ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ούτε καν να εγγράψει τους απασχολούμενους με Δελτία Παροχής Υπηρεσιών; Ούτε να δεχτεί τους μετανάστες διαμορφώνοντας μια κοινή διαπραγματευτική δράση με τους ντόπιους; Και την ίδια στιγμή ο κόσμος αυτός, βλέπει σύμπασα την αριστερά να θεωρεί κριτήριο της σοβαρότητας της και της ενωτικής διάθεσης το πως θα συμπέσει χρονικά και χωρικά με τις ντουφεκιές και τα πανηγύρια των καρεκλοκένταυρων.

Από την άλλη, οι επίσημοι πολιτικοί φορείς της αριστεράς δεν ζουν, τα στελέχη της τουλάχιστον, δεν αναπνέουν και δεν νιώθουν την κοινωνική κατάσταση την οποία βιώνουν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας... Οι εκατοντάδες χιλιάδες των άνεργων και απαξιωμένων από την κοινωνία νέων ανθρώπων... Οι μυριάδες σκλάβοι του ιδιωτικού τομέα που ζουν με το φόβο της απόλυσης αλλά και το κρυφό βουβό συσσωρευμένο μίσος....

Η αριστερά έχει δύο δρόμους:

Ο ένας είναι να βάλει τα ίδια ρούχα ανάποδα ώστε να αλλάξει... Να δοκιμάσει νέους συνδυασμούς σχέσεων, συμμαχιών μεταξύ των κομματιών της, ώστε να πουλήσει πλατύτητα και να κερδίσει αναπαραγωγή και πολιτική επιβίωση εν μέσω απίστευτων φαγωμάτων κάτω από το τραπέζι για τις διάφορες καρέκλες και μικροσυσχετισμούς

Ο άλλος είναι να αποφασίσει να αλλάξει πραγματικά... Όχι απλά να ανασυντεθεί εκ των ενόντων με άλλα ρούχα, άλλα πρόσωπα και αρώματα... Να ενώσει όχι τα κομμάτια της, αλλά πριν από όλα να ενωθεί ξανά με τον σκοπό της... Τη συγκρότηση του κοινωνικού και πολιτικού υποκείμενου των κάτω... Αυτών που δικαιούνται, μπορούν και έχουν συμφέρον από την ανατροπή του καπιταλιστικού κανιβαλισμού και την κοινωνική επανάσταση... Για μια νέα ζωή οργανωμένη στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας, της παραγωγής αξιών χρήσης και όχι εμπορευμάτων, κοινωνικού πολιτισμού της αλληλεγγύης, αδελφικής συνεργασίας και συναγωνισμού των λαών ενάντια στα μακελειά και τους πολέμους. Αυτό το δρόμο, πολλοί «απολιτικοί» του Συντάγματος ίσως να μην το λένε απαραίτητα κομμουνισμό, αλλά η προοπτική του τελευταίου θα παίρνει σάρκα και οστά...

Διασταυρώνονται αυτοί οι δρόμοι;

Όχι απαραίτητα!

Αν κάποιος μέσω του πρώτου φτάσει στο δεύτερο, θα είναι ευχής έργον. Και υποχρέωση θα μπορούσε να πει κανείς. Με αυτή την έννοια η υπάρχουσα αριστερά υποχρεούται να δράσει από κοινού, αλλά με μια σαφή στόχευση ανατροπής χωρίς εμμονές σε χρεοκοπημένες πολιτικές ευρωλαγνείας, καθωσπρεπισμού και συναλλαγής με τον αστικό συνασπισμό εξουσίας.

Αν κάποιος όμως ονειρεύεται απλά μέσω του δεύτερου να φτάσει στον πρώτο ή για να το πω αλλιώς, να βασανίζεται για το πως θα βάλει στο χέρι αυτά τα ξεσπάσματα και να τα «εκφράσει» πολιτικά στο παλιό μοτίβο, ε τότε είναι βαθιά νυχτωμένος!

Ρήξη 6, Μάρτης 1981: αφιέρωμα στην παρέμβαση στις γειτονιές

ένα ντοκουμέντο για τηνπαρέμβαση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στις γειτονιές στα 1981. Σύντομα η ομάδα αυτή θα συμβάλλει στην δημιουργία του πρώτου κινήματος για τους ελεύθερους χώρους στου Ζωγράφου με αφορμή την αντίθεση στην διάνοιξη της λ. Κοκκινοπούλου.
Η έρευνα έγινε από τον Νίκο Ποταμιάνο.
Κώστας Παλούκης