Αναίτια τραμπούκικη επίθεση σε μέλος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

11.06.16ς

Καταγγέλλουμε την τελείως αναίτια και τραμπουκική επίθεση, ομάδας μελών της κατάληψης στέγασης προσφύγων στο Γκίνη του ΕΜΠ στον ιστορικό, μέλος του ΝΑΡ για τη κομμουνιστική Απελευθέρωση και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Κώστα Παλούκη. Ο σύντροφος προσπαθώντας να βρει το χώρο όπου γίνονταν σήμερα το απόγευμα η εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική» στο ΕΜΠ και στη προσπάθεια του επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τους διοργανωτές, περικυκλώθηκε από άτομα που βρίσκονταν στη κατάληψη, οι οποίοι του ζήτησαν το τηλέφωνο του για να ελέγξουν τυχόν φωτογραφίες. Στην απάντηση του συντρόφου ότι είναι μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πηγαίνει σε εκδήλωση και στην άρνηση του να δώσει το τηλέφωνο του, οι εν λόγω τραμπούκοι ξεκίνησαν να τον αποκαλούν ασφαλίτη και πράκτορα και να τον χτυπούν ομαδικά στο σώμα και στο πρόσωπο με συνέπεια τον τραυματισμό του.

Ο σύντροφος Κώστας είναι γνωστός στο μαζικό κίνημα και την αντικαπιταλιστική αριστερά, με πλούσια αρθογραφία για ιστορικά και πολιτικά ζητήματα. Μόνο άνθρωποι που αδυνατούν πλήρως να περιφρουρήσουν τις επιλογές τους συμπεριφέρονται με παρόμοιες πρακτικές. Η λογική του «όποιον δεν ξέρω είναι χαφιές» και η πρακτική της τυφλής βίας ομαδικού τύπου, όμοιας με αυτή των φασιστικών ορδών και των ΜΑΤ, δεν μπορεί να  έχει καμιά θέση σε όποιον και όποια αναφέρονται στο κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που άτομα από τέτοιες ομάδες, που αυτοπροβάλλονται ως ελευθεριακές ή  αναρχικές, τραμπουκίζουν κατά αγωνιστών του κινήματος και μέλη αριστερών οργανώσεων και αντιεξουσιαστικών κινήσεων. Κανείς δεν ξέχνα τα γεγονότα της πρώτης ημέρας του φετινού εορτασμού του πολυτεχνείου, όταν ομάδα ανάλογων πρακτικών είχε επιτεθεί και τραυματίσει φοιτητές. Να είναι σίγουροι ότι το ίδιο το κίνημα θα απομακρύνει και αυτούς και τις πρακτικές τους.  

Το Γραφείο Τύπου του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, 10/6/2016

Κυκλοφορούν την Παρασκευή τα Τετράδια Μαρξισμού - Θεωρία και Πράξη για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του περιοδικού θεωρίας Τετράδια Μαρξισμού. Θεωρία και πράξη για την κομμουνιστική απελευθέρωση, με μεγάλο αφιέρωμα στην «επικαιρότητα του μαρξισμού και στην κομμουνιστική προοπτική στον 21ο αιώνα» και ενδιαφέροντα άρθρα για την καπιταλιστική κρίση, την εκπαίδευση και την τέχνη. Το περιοδικό αποτελεί ένα ελπιδοφόρο βήμα συμβολής στο αναγκαίο σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ

Με τον επαναστατικό μαρξισμό για την κομμουνιστική στρατηγική στην παρούσα κρίση και το μέλλον της ανατροπής

Την ερχόμενη Παρασκευή 3 Ιουνίου κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του περιοδικού θεωρίας Τετράδια Μαρξισμού. Θεωρία και πράξη για την κομμουνιστική απελευθέρωση (εκδ. ΚΨΜ). Σε ό,τι αφορά την ταυτότητα και τους σκοπούς του περιοδικού, είναι αρκετά εύγλωττος ο τίτλος του εντιτόριαλ της Σύνταξης: «Με τον επαναστατικό μαρξισμό για την κομμουνιστική στρατηγική στην παρούσα κρίση και το μέλλον της ανατροπής». Ο πήχης μπαίνει αρκετά ψηλά, ωστόσο η εποχή απαιτεί τόλμη, δέσμευση και στράτευση.

Στο σημείωμα της Σύνταξης επισημαίνεται σχετικά: «Στην κοινωνία έχει εξαπολυθεί μια οργουελική επιχείρηση λοβοτομής της σκέψης, ώστε να εξοβελιστεί η έννοια της εναλλακτικής προς τον καπιταλισμό κομμουνιστικής κοινωνίας ως ουτοπική και φύσει ολοκληρωτική. Κυριαρχεί ένα σύγχρονο ρεύμα κυνισμού και πραγματισμού, που τείνει να αντικαθιστά την επίπονη αναζήτηση της αλήθειας με την εκάστοτε συγκυριακή “χρησιμότητα” ιδεών και −συνηθέστερα− πρακτικών. Ωστόσο, αν μια πιο διεισδυτική ματιά υπερβεί το φαίνεσθαι και αποκρυπτογραφήσει την ουσία της σύγχρονης καπιταλιστικής “αυτοκρατορίας”, θα διαπιστώσει τόσο την ένταση των κρισιακών φαινομένων του σύγχρονου καπιταλισμού όσο και τον βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα της αστικής γραμμής υπέρβασής τους. Και οι δύο πλευρές ωστόσο −κρίση και δρόμος υπέρβασής της από αστική σκοπιά− οδηγούν σε τερατογενέσεις, οι οποίες επικυρώνουν την ιστορική παρακμή και την αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος».

Στη συνέχεια, δίνοντας έμφαση στους στόχους του περιοδικού, σημειώνεται: «Ωστόσο το νέο στοιχείο της εποχής μας δεν καθορίζεται από τις παραπάνω γκρίζες εικόνες, αλλά από τις νέες τάσεις σε αντίστροφη κατεύθυνση, που αναδεικνύουν τις δυνατότητες αμφισβήτησής τους και αποκαθήλωσης του “μονοθεϊσμού” της αγοράς. Πράγματι, ο σύγχρονος καπιταλισμός, παρά το ότι διακηρύσσει την παντοδυναμία του και την απουσία αξιόμαχου αντίπαλου δέους, κλονίζεται όχι μόνο μόνο από τις εγγενείς, ανυπέρβλητες (και παροδικά μόνο αντιρροπούμενες) αντιθέσεις, αλλά και από την πάλη των τάξεων, που, παρά την ανάσχεσή της, έχει και παρούσα και μέλλουσα δυναμική».

Σημαντική θέση στο πρώτο τεύχος έχει το αφιέρωμα με τίτλο «H επικαιρότητα του μαρξισμού και η κομμουνιστική προοπτική στον 21ο αιώνα», στο πλαίσιο του οποίου –εύστοχη σύνοψη δίνει προλογικό σημείωμά της η Σοφία Τσάδαρη– περιλαμβάνονται οι εξής παρεμβάσεις: «Μαρξισμός και κομμουνιστική χειραφέτηση» (Γιώργος Ρούσης), «Ο κομμουνισμός πριν τον Μαρξ» (Βασίλης Μηνακάκης), «Ο ιστορικός υλισμός στη διερεύνηση της αναγκαιότητας της κοινωνικής χειραφέτησης» (Δημήτρης Γρηγορόπουλος), «Kομμουνιστική απελευθέρωση: Επικαιρότητα, αναγκαιότητα, δυνατότητα» (Δημήτρης Ταβουλάρης), «Ο κομμουνισμός του Μαρξ ως κριτική στη “ριζοσπαστική δημοκρατία” του Ερνέστο Λακλάου» (Αλέξανδρος Χρύσης), «Η Ιδέα του Κομμουνισμού και η “πτώχευση” μιας ορισμένης αριστερής διανόησης – Η περίπτωση του Σλάβοϊ Ζίζεκ» (Κώστας Γούσης), «Ένας υποθετικός κομμουνισμός» (Ντανιέλ Μπενσαΐντ, μτφ. Τατιάνα Αναγνωστάκη, επιμ. Αλέξανδρος Χρύσης), «Το ρεύμα του “μπολσεβικισμού”» (Κώστας Παλούκης).

Με τα ζητήματα της οικονομίας και της καπιταλιστικής κρίσης καταπιάνονται τρεις παρεμβάσεις: «Το ερώτημα του χαρακτήρα της παρούσας κρίσης της ελληνικής οικονομίας: Μια διερεύνηση» (Γιώργος Οικονομάκης, Μάνια Μαρκάκη), «Η “χρηματιστικοποίηση”, η μετατροπή της εργασίας σε κεφάλαιο και η ελληνική περίπτωση» (Σταύρος Μαυρουδέας), «Η σύγχρονη δυναμική των καπιταλιστικών αντιθέσεων» (Αλέκος Αναγνωστάκης).

Ενδιαφέρουν παρουσιάζουν τα κείμενα του περιοδικού σε όλες τις ενότητές του.

Το κείμενο του Γιώργου Γρόλλιου «Σχετικά με ορισμένα ζητήματα ενός προγράμματος ριζικού μετασχηματισμού της εκπαίδευσης» αναφέρεται σε επίκαιρα θέματα συζήτησης και αντιπαράθεσης στην εκπαίδευση.

Ο Σπύρος Κοντομάρης με το κείμενο «Η κοινωνική μήτρα του επίσημου συνδικαλισμού» πραγματεύεται το ζήτημα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, των διαιρέσεων μέσα στην εργατική τάξη και της υλικής βάσης του επίσημου, υποταγμένου συνδικαλισμού.

Ο Κίμων Ρηγόπουλος στη δική του παρέμβαση με τίτλο «Τέχνη, κοινό και κίνημα» θίγει θέματα της σχέσης του κινήματος και της Αριστεράς με την τέχνη, τις λειτουργίες της, αλλά και τη «χρήση» της. Στην ίδια ενότητα ο Αντώνης Κασίτας αναφέρεται με τον δικό του τρόπο στο προσφυγικό ζήτημα («Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες»), αλλά και στο λαϊκό τραγούδι («Σταμάτα να μιλάς και πες κάτι»).

Το πρώτο τεύχος φιλοξενεί τρεις βιβλιοκριτικές που αφορούν τα βιβλία Οι δυναμικές της χειραφέτησης του Δημήτρη Αργυρού (από τον Μπάμπη Συριόπουλο), Ευρώπη και καπιταλισμός του Ντιέγκο Φουζάρο (από τον Παναγιώτη Μαυροειδή) και Οι Αλανιάρηδες του Δημοσθένη Βουτυρά (από τον Διονύση Τζαρέλλα).

Σχόλια σε επίκαιρα ζητήματα αναπτύσσονται από τον Γιάννη Ευσταθίου («Πόλεμος, πρόσφυγες και μετανάστευση»), τον Βασίλη Γάτσιο («Κλυδωνισμοί σε χρηματιστήρια, αγορές. Προαναγγελία υποτροπής της κρίσης;»), την Κική Μένου και την Ολύβια Τζιουβάρα («Ψηλαφώντας τη νέα εργασιακή πραγματικότητα») και τον Αλέξανδρο Μινωτάκη («Ο Πόλεμος των Άστρων: Η σχέση του κοινού με το έργο στην εποχή της μαζικής κουλτούρας»).

Ασφαλώς, η επιτυχία του εγχειρήματος δεν διασφαλίζεται μόνο από τις προθέσεις. Είναι υπόθεση μάχης που δεν αφορά μόνον όσους πλαισιώνουν τη συντακτική ομάδα του περιοδικού, αλλά ευρύτερα τον μαχόμενο κόσμο που στρατεύεται στην αναζήτηση ενός νέου προγράμματος και κόμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Η εποχή μας σήμερα αναζητεί, όπως το ξεραμένο χώμα τη βροχή, ένα κίνημα που θα γράφει στις σημαίες του «ψωμί, ειρήνη, ελευθερία», κόντρα στον κοινωνικό κανιβαλισμό του κεφαλαίου, στην πολεμική στρατηγική και στον ολοκληρωτισμό του, φέρνοντας στο προσκήνιο το διπλό καθήκον του άμεσου πολιτικού αγώνα και μετώπου, αλλά και της στρατηγικής ανασυγκρότησης που χρειάζεται το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα.

Η παρουσίαση της έκδοσης του πρώτου τεύχους θα γίνει την Τρίτη 14 Ιουνίου στο «Polis art-café» (Πεσμαζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου).

Πώς κλίνεται ο συντηρητισμός; (για την κατάργηση των αρχαίων στο γυμνάσιο)

28/05/2016 γραμμένο από τον Αντώνη Γαζάκη GAZAKAS:ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Τα πράγματα έχουν ως εξής: πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε η αυτονόητη και λογικότατη πρόταση 56 πανεπιστημιακών να καταργηθεί στο γυμνάσιο η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο και ταυτόχρονα να αυξηθούν στην ίδια βαθμίδα οι ώρες διδασκαλίας της νέας ελληνικής, καθώς και της αρχαίας ελληνικής γραμματείας από μετάφραση. Ουσιαστικά ζητούν επαναφορά στην κατάσταση που είχε διαμορφωθεί με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1976 και ίσχυε ως το 1992. Η πρόταση υποστηρίζεται με μια σειρά από στέρεα επιχειρήματα που βασίζονται τόσο στην επιστήμη της γλωσσολογίας, όσο και σε ερευνητικά και εμπειρικά δεδομένα που προέρχονται από την εκπαιδευτική πρακτική τόσων χρόνων διδασκαλίας των αρχαίων στο γυμνάσιο (και τα οποία επιβεβαιώνονται και από τη δική μου διδακτική εμπειρία).

Το ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων (ΠΕΦ) όμως έχει διαφορετική γνώμη επί του θέματος· σε ανακοίνωσή του -που σημειωτέον έχει ημερομηνία πρότερη της δημοσιοποιημένης πρότασης των πανεπιστημιακών- δηλώνει την πλήρη αντίθεσή του στην πρόταση, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα το ένα πιο αστείο από το άλλο, και καλεί εμάς τους φιλολόγους να αγνοήσουμε -επιδεικτικά μάλιστα!- τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία.

Ας κάνουμε λοιπόν το χατίρι των συναδέλφων και, αντί να ασχοληθούμε με την πρόταση των πανεπιστημιακών, ας καταπιαστούμε με αυτό το μνημείο ρητορικής που έγραψαν οι ίδιοι. Και μια και είμαι φιλόλογος κι εγώ, θα κάνω και λίγη φιλολογική κριτική μεταξύ άλλων.

Ας πάρουμε την ανακοίνωση παράγραφο-παράγραφο:

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων δηλώνει την πλήρη αντίθεσή του στην πρωτοβουλία πανεπιστημιακών κύκλων για συγκέντρωση υπογραφών υπέρ της αύξησης των ωρών διδασκαλίας της Νέας Ελληνικής Γλώσσας στο Γυμνάσιο, με παράλληλη μείωση των ωρών διδασκαλίας της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας.

Συνάδελφοι, είστε σε πλήρη αντίθεση ΚΑΙ με την προτεινόμενη αύξηση των ωρών διδασκαλίας της νέας ελληνικής; Θεωρείτε δηλαδή ότι διδάσκεται επαρκείς ώρες η ομιλουμένη στο γυμνάσιο; Μιλάτε για «πρωτοφανή πρωτοβουλία» στην επόμενη παράγραφο, αλλά εδώ βλέπουμε κάτι άλλο πρωτοφανές: μια ένωση διδασκόντων της επίσημης γλώσσας της χώρας να αντιτίθεται στην αύξηση των ωρών διδασκαλίας αυτής της γλώσσας. Και μη μας πείτε ότι αυτό που θέλετε να πείτε γίνεται ξεκάθαρο στη συνέχεια, γιατί αν το έγραφε έτσι ένας μαθητής σας θα μιλάγατε για «εκφραστικό λάθος». Α, γράφετε και ένα ψεματάκι εδώ: η πρόταση δεν μιλά για «μείωση των ωρών διδασκαλίας της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας και Γραμματείας», αλλά για «κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο στο Γυμνάσιο και την αντικατάσταση των ωρών αυτών από διδασκαλία των νέων ελληνικών, καθώς και αρχαίων ελληνικών κειμένων από μετάφραση [Αρχαία Ελληνική Γραμματεία]».

Πρόκειται για μια πρωτοφανή εξωθεσμική πρωτοβουλία, η οποία παρακάμπτει τα εκλεγμένα επιστημονικά όργανα των φιλολόγων και θέτει ένα σοβαρό εκπαιδευτικό ζήτημα στην πρόχειρη κρίση μιας συχνά τυχαίας υπογραφής .

Φυσικά, οι παρεμβάσεις (δημόσιες και μη) για την επαναφορά των αρχαίων από το 1976 ως το 1992 (στις οποίες πρωταγωνιστούσε η ΠΕΦ) ήταν πάντα θεσμικές και συνήθεις. Να θυμίσουμε βέβαια πως η ΠΕΦ δεν είναι επιστημονικό όργανο κανενός, αλλά απλώς ένωση επιστημόνων· καταλαβαίνετε τη διαφορά φαντάζομαι. Το «σοβαρό εκπαιδευτικό ζήτημα» πάντως είχε κριθεί πολύ πιο εμπεριστατωμένα το 1976, αλλά αυτό εσάς δεν σας πτόησε ποτέ -πού να σας πτοήσει τώρα η υπογραφή κάποιων πανεπιστημιακών σε ένα δημόσιο κείμενο, για την οποία μάλιστα εκφέρετε την καθόλου πρόχειρη κρίση ότι είναι συχνά τυχαία.

Λυπούμαστε διπλά που η κίνηση αυτή γίνεται σε εποχή κατά την οποία τα ανθρωπιστικά μαθήματα δέχονται ολόπλευρη επίθεση από το Υπουργείο Παιδείας (κατάργηση της διδασκαλίας του Επιταφίου στο Λύκειο, μείωση των ωρών διδασκαλίας της Λογοτεχνίας, αφαίρεση της διδασκαλίας της Τοπικής Ιστορίας από τους καθ’ ύλην αρμόδιους φιλολόγους).

Εδώ βλέπουμε μεταξύ άλλων ότι το αίτημα για κατάργηση των αρχαίων από το γυμνάσιο και αύξηση των νέων ελληνικών συσχετίζεται με την επίθεση στα ανθρωπιστικά μαθήματα, ότι η κατάργηση της ώρας του παιδιού που λεγόταν «Επιτάφιος Γ΄ Λυκείου» συνιστά επίσης επίθεση σε αυτά, και ότι αφαιρέθηκε η διδασκαλία της Τοπικής Ιστορίας από τους φιλολόγους (το πόσο καθ’ ύλην αρμόδιοι είναι άνθρωποι που δεν έχουν επιμορφωθεί ποτέ σε ένα αντικείμενο είναι μια άλλη ιστορία). Για την (τοπική) ιστορία πάντως, φέτος δίδαξα κανονικότατα το συγκεκριμένο μάθημα.

Οι συντάκτες του κειμένου, που αιτούνται μάλιστα τις υπογραφές των φιλολόγων, αντί να εργασθούν υπέρ της αναγκαίας αύξησης της διδασκαλίας της νέας ελληνικής γλώσσας, στην πραγματικότητα συναινούν στην υποβάθμιση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, καθώς μάλιστα επιχειρούν να στηρίξουν την πρότασή τους με αντιεπιστημονικά επιχειρήματα τα οποία αρνούνται τη σημασία της ανάδειξης, κατά τη διδασκαλία, της διαχρονικής συνέχειας της ελληνικής γλώσσας ανά τους αιώνες.

Όχι, πείτε μου ειλικρινά, αν έγραφε μαθητής αυτή την παράγραφο πώς θα την χαρακτηρίζατε από πλευράς σύνταξης και επιλογής των κατάλληλων λέξεων; Τη διαβάζω τόση ώρα προσπαθώντας να βγάλω νόημα: «αντί να εργασθούν, […] στην πραγματικότητα συναινούν» (το «εργασθούν» από μόνο του φανερώνει πολλά για το ποια γλωσσική μορφή αγαπάτε πιο πολύ)· τι θέλει να πει το ερίτιμο ΔΣ; Αμ εκείνη η πρόταση που αρχίζει με το «καθώς»; Το καλύτερο όμως είναι ο χαρακτηρισμός «αντιεπιστημονικά» για τα επιχειρήματα των πανεπιστημιακών (για τον Saussure λέει), τα οποία οι επιστήμονες που συνέταξαν την ανακοίνωση δεν κάνουν ουδεμία προσπάθεια να τα ανασκευάσουν. Εδώ μιλάμε για τη σημασία της ανάδειξης της διαχρονικής συνέχειας της ελληνικής γλώσσας ανά τους αιώνες, αντεπιχειρήματα θα γράφουμε τώρα;

Και το αριστούργημα κλείνει με την προτροπή στους φιλολόγους που αναφέραμε στην αρχή, χαρακτηρίζοντας την πρωτοβουλία «απαράδεκτη».

Συμφωνούμε απόλυτα για τον χαρακτηρισμό, μόνο που εγώ ως φιλόλογος τον επιφυλάσσω μόνο για την ανακοίνωση της ΠΕΦ, τόσο ως προς το περιεχόμενο, όσο και ως προς την έκφραση. Λέτε τελικά οι συντάκτες της να μη διδάχτηκαν αρχαία στο γυμνάσιο;

ΥΓ. Ανάλογη, και πολύ χειρότερη από πλευράς επιχειρημάτων, ανακοίνωση έβγαλε και ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αναπληρωτών Φιλολόγων, αλλά δεν θα μπω στον πειρασμό να ασχοληθώ με τις ανοησίες που γράφει ένα κείμενο το οποίο περιέχει, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Σήμερα, στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας επιχειρείται αφελληνισμός γλωσσικός και δη σ’ ένα έθνος γλωσσικά ανάδελφο.»

"Ανδρισμοί και ιστορία: έμφυλες σχέσεις, πρακτικές, εννοιολογήσεις"

Υποστήριξη διατριβής: Οργάνωση Αρχείον Μαρξισμού