...ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΚΛΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΨΗΦΟ...

Τις δυο τελευταίες βδομάδες διακινούνται αποσπάσματα ενός άρθρου μας, που σχολίαζε το 13^ο Βαρόμετρο και ένα από τα συμπεράσματά του ήταν «Δυστυχώς, είτε ρίξεις λευκό ή άκυρο ή δεν πας καθόλου να ψηφίσεις ή πας, αλλά ψηφίσεις συνδυασμό που δεν ξεπεράσει το όριο ώστε να μπει στη Βουλή, το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο ως προς το ζήτημα της αποτροπής ή όχι σχηματισμού κυβέρνησης ( ή συγκυβέρνησης) από τους ακραιφνέστερους εκπροσώπους της ντόπιας αστικής τάξης και των ξένων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων». Μου ήρθαν μέχρι και στο mail μου, από γνωστούς που δεν ήξεραν πως το άρθρο είναι δικό μου! Μέχρι τώρα έχω πάρει έντεκα, οι αποστολείς των δέκα ξέρω τι ψηφίζουν, οι δυο Καμένο και οι οχτώ ΣΥΡΙΖΑ… Η μόνιμη επωδός είναι: μην ψηφίσεις «μικρούς» θα πάει χαμένη η ψήφος σου.

Παραβλέποντας ότι στο άρθρο αναφέρεται

«…Δεν είμαι υπέρμαχος της διάκρισης "μνημονιακοί- αντιμνημονιακοί" ή "πατριώτες και μη" ούτε καν της διάκρισης "αριστεροί-δεξιοί"…   αλλά της διάκρισης εάν είσαι υπέρ ή κατά της δημιουργίας μιας κοινωνίας που τον παραγόμενο πλούτο της θα τον απολαμβάνουν εκείνοι που τον παράγουν και δεν θα υπάρχουν ιδιοκτήτες των μαζικών μέσων παραγωγής που να ιδιοποιούνται τον μόχθο των συνανθρώπων τους…»,

κάνουν συνεχώς λόγο για «ουσιαστική ενίσχυση των αντιμνημονιακών δυνάμεων», για ενίσχυση «όσων αποβλέπουν -με αξιώσεις εκπροσώπησης- στη δημιουργία κυβέρνησης με επίκεντρο την Αριστερά» κτλ κτλ.

Ποια είναι η χρήση που του γίνεται και από ποιούς;

Για τον Καμένο δε με νοιάζει. Με νοιάζει όμως για το ΣΥΡΙΖΑ.
 Οι εκκλήσεις του προέδρου του πριν ακόμη προκηρυχτούν οι εκλογές, για ενότητα όλων των αριστερών και αντιμνημονιακών δυνάμεων, εξελίχτηκαν σε προσκλήσεις για δημιουργία ενιαίου εκλογικού συνασπισμού των αριστερών κομμάτων με στόχο και το δώρο των 50 εδρών. Σε πρόταση για ανάληψη ενδεχόμενης πρωθυπουργίας από  τη Γραμματέα του ΚΚΕ. Στην πρόσκληση συνεργασίας προς τη ΔΗΜ.ΑΡ. και το ΚΚΕ στις μονοεδρικές, με την «ανιδιοτελή» παραχώρηση των 7 από τις 8 στους άλλους δυο κτλ κτλ…

Για την ανεδαφικότητα του να πάρει το δώρο των 50 εδρών συνασπισμός κομμάτων δόθηκαν απαντήσεις από πολλούς (και από μας  σε άρθρο με τίτλο «οι συνέπειες της εκλογικής μας συμπεριφοράς με βάση το ισχύον εκλογικό σύστημα» που αναρτήθηκε στο blog πριν λίγες βδομάδες).

Για τις μονοεδρικές επίσης απαντήθηκε η μεγάλη αφέλεια (κατ άλλους κουτοπονηριά) της πρότασης. Εδώ όμως θα σταθώ, αντιπροτείνοντας στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ:

Εφόσον α) Τόσο πολύ νοιάζεστε να μην αποκτήσουν πλειοψηφία εδρών οι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ που κάνετε μέχρι και ανάρμοστη για συναγωνιστές, χρήση άρθρων όπως του δικού μου, για διάδοση της θεωρίας της χαμένης ψήφου β)Τόσο πολύ ανιδιοτελείς είστε και καθόλου δεν αποβλέπετε στην αύξηση με κάθε τρόπο του αριθμού των βουλευτών σας, που ακόμη και έδρες χαρίζετε, διανέμοντας εις βάρος σας τις μονοεδρικές, αρκεί να επιτευχτεί η πολυπόθητη συνεργασία

γιατί δεν προτείνετε στον πρόεδρό σας το εξής απλό: να μην κατεβάσετε υποψήφιους στις 7 από τις 8 μονοεδρικές(ανιδιοτέλεια δεν είπαμε;) και αντ αυτού, να ψηφίσετε τους υποψήφιους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ… (όσο το δυνατό λιγότερες έδρες για ΝΔ, ΠΑΣΟΚ δεν είπαμε);

Και εξηγώ,

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μάλλον ο μόνος από τους αριστερούς και ριζοσπαστικούς συνδυασμούς που έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα να περάσει το όριο του 3%. Ισχύει βέβαια το ότι ψήφοι σε συνδυασμούς που δεν περάσουν αυτό το όριο λογίζονται όμοια με τα άκυρα και τα λευκά, ισχύει όμως και το πολύ θετικό πως αν ο συνδυασμός περάσει το όριο, παίρνει το λιγότερο 8 έδρες..! και τις παίρνει με πολύ λιγότερες ψήφους από όσες χρειάζεται ένας άλλος συνδυασμός που ήδη βρίσκεται πάνω από το όριο.

Παράδειγμα:

1) Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει 2% , ο ΣΥΡΙΖΑ οποιοδήποτε ποσοστό πάνω από 3% και υπάρχει ένας αριθμός πολιτών (αναποφάσιστων μεταξύ αυτών των δύο) που αντιστοιχούν σε ποσοστό 1%. Αν ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, θα πάρει περίπου 2 με 3 έδρες επιπλέον. Αν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα πάρει 8 με 9 έδρες από καμία που θα είχε. Αξία «αριστερής ψήφου» (αφού κάπως έτσι σκέφτονται οι προπαγανδιστές της χαμένης ψήφου) 3 με 4 φορές μεγαλύτερη αν πάει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

2) Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει 2,5% , ο ΣΥΡΙΖΑ οποιοδήποτε ποσοστό πάνω από 3% και υπάρχει ένας αριθμός πολιτών (αναποφάσιστων μεταξύ αυτών των δύο) που αντιστοιχούν σε ποσοστό 0,5%. Αν ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, θα πάρει περίπου 1 με 2 έδρες επιπλέον. Αν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα πάρει 8 με 9 έδρες από καμία που θα είχε. Αξία «αριστερής ψήφου» 4 με 9 φορές μεγαλύτερη αν πάει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Επειδή λοιπόν έγινε χρήση των αριθμητικών παραδειγμάτων μας για έντεχνη αλίευση ψήφων από τον χώρων των «μικρών» εκλογικών συνδυασμών της Αριστεράς προς όφελος συγκεκριμένου κόμματος (και πάλι της Αριστεράς), ιδού ένα –επίσης αριθμητικό- αντιπαράδειγμα, πολύ μα πολύ κοντινό ως ενδεχόμενο.

        Π Ι Ν Α Κ Α Σ   Α                                                    Π Ι Ν Α Κ Α Σ    Β

ΕΓΚΥΡΑ      6.750.000   ΠΟΣΟΣΤΑ    ΕΔΡΕΣ         ΕΓΚΥΡΑ  6.750.000  ΠΟΣΟΣΤΑ ΕΔΡΕΣ

ΝΔ              1.515.000    22,44%   113 (=63+50)       ΝΔ          1.515.000    22,44%   110 (=60+50)

ΠΑΣΟΚ       1.005.000    14,89%        41                  ΠΑΣΟΚ   1.005.000    14,89%       40

ΚΚΕ                855.000    12,67%       35                      ΚΚΕ        855.000     12,67%      34

ΣΥΡΙΖΑ           795.000    11,78%       33                  ΣΥΡΙΖΑ       790.000     11,70%      32

ΑΝ.ΕΛΛ.        655.000      9,70%        27                   ΑΝ.ΕΛΛ.    655.000       9,70%     26

ΔΗΜ.ΑΡ.        590.000      8,74%        24                  ΔΗΜ.ΑΡ.     590.000       8,74%      23

ΧΡ.ΑΥΓΗ       220.000      3,26%          9                 ΧΡ.ΑΥΓΗ      220.000       3,26%       9

ΛΑΟΣ             215.000      3,19%         9                     ΛΑΟΣ        215.000       3,19%       9

ΟΙΚ.ΠΡΑΣ.     215.000      3,19%         9                 ΟΙΚ.ΠΡΑΣ.   215.000       3,19%       9

ΔΗΣΥ              175.000      2,59%        ---                    ΔΗΣΥ        175.000      2,59%      ---

ΑΝΤΑΡΣΥΑ   200.000      2,96%         ---             ΑΝΤΑΡΣΥΑ    205.000      3,04%        8

ΚΟΙΝ.ΣΥΜΦ   65.000      0,96%         ---             ΚΟΙΝ.ΣΥΜΦ.    65.000      0,96%      ---

ΔΡΑΣΗ             55.000      0,81%         ---                 ΔΡΑΣΗ           55.000      0,81%      ---

ΟΧΙ                  115.000     1,70%        ---                      ΟΧΙ          115.000      1,70%      ---

ΛΟΙΠΑ             75.000      1,11%         ---                  ΛΟΙΠΑ         75.000      1,11%       ---

               

                  ------------------ Αριθμός ψήφων των συνδυασμών -----------------

                       6.065.000        που πέρασαν το όριο του 3%            6.265.000

Για τον Πίνακα Α :

Στο 13^ο Βαρόμετρό του ο RED STAR δίνει εύρος διακύμανσης και για τον αριθμό των ψήφων και για τα ποσοστά κάθε συνδυασμού. Κάναμε λοιπόν, μια υπόθεση εργασίας: θεωρήσαμε πως ο κόσμος συμπεριφέρθηκε όσο πιο «αριστερά» αλλά και «αντιμνημονιακά» γινόταν, με βάση πάντα το εύρος των διακυμάνσεων του Βαρόμετρου.  Δώσαμε σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΧΡ.ΑΥΓΗ, ΔΗ.ΣΥ. , ΚΟΙΝ.ΣΥΜΦΩΝΙΑ και ΔΡΑΣΗ  τον χαμηλότερα προβλεπόμενο αριθμό ψήφων. Δώσαμε τον μέσο όρο ψήφων σε  ΛΑΟΣ, ΟΙΚ.ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ για να μπαίνουν κι αυτοί στη Βουλή. Δώσαμε τον μέγιστο προβλεπόμενο αριθμό ψήφων σε ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜ.ΑΡ. , ΑΝΕΞ.ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΧΙ.  Ενώ διατηρήσαμε τις ψήφους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 200.000 όπως είναι δηλαδή και στο αρχικό μας άρθρο που διαπίστωσα πως χρησιμοποιείται παραπλανητικά, για αναποφάσιστους ψηφοφόρους.

Για τον Πίνακα  Β :

Η μόνη μεταβολή είναι 5.000 (!)  ψήφοι που έφυγαν από το ΣΥΡΙΖΑ (όσο ας πούμε, η εκλογική του δύναμη σε 3 με 4 μονοεδρικές) και πήγαν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα,

 α) την είσοδό της στη Βουλή με 8 έδρες τις οποίες στερήθηκαν: από μία ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΞ.ΕΛΛ. , ΔΗΜ.ΑΡ.  και τρείς η ΝΔ.  

β) ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από 154 έδρες (Πίνακας Α) να έχουν 150 έδρες (Πίνακας Β) κι έτσι, γίνεται πραγματικότητα και η ευχή του Τσίπρα: ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να μην έχουν 151 έδρες.

Πώς σας φαίνεται τώρα; Τι είναι 5.000 ψήφοι εάν πρόκειται για την είσοδο στη Βουλή του πλησιέστερου προς εσάς, στους καθημερινούς αγώνες, στις πλατείες, στα συνδικάτα, αριστερού εκλογικού σχήματος με 8 έδρες έναντι μιας που θα χάσετε; Εσείς δεν είστε που ήσασταν πρόθυμοι να χαρίσετε 7 έδρες (από τις 8 μονοεδρικές) σε ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ ; Να λοιπόν που έχετε τη μεγάλη ευκαιρία να αποδείξετε την ανιδιοτέλεια των προτάσεών σας και τη βαθειά πίστη σας στην όσο το δυνατόν ισχυρότερη κοινοβουλευτική παρουσία γενικότερα της Αριστεράς (και όχι ένα καλά στημένο παιχνίδι σε βάρος συγκεκριμένου άλλου χώρου).

Τελειώνω επαναλαμβάνοντας την πρότασή μου

να μην κατεβάσετε υποψήφιους  στις 7 από τις 8 μονοεδρικές (κι επειδή μάλλον είναι αργά γι αυτό, να μη τους ψηφίσετε) και αντ αυτού, να ψηφίσετε τους υποψήφιους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ…

γιατί στηρίζω ΑΝΤΑΡΣΥΑ….

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η μόνη αριστερή δύναμη η οποία η ίδια, αλλά και οι συνιστώσες της από την αρχή της κρίσης σήκωσαν το γάντι της αναμέτρησης με όλα τα κεντρικά ερωτήματα:

ανέλυσε την κρίση και έδωσες τις μόνες σοβαρές και ρεαλιστικές απαντήσεις απέναντι στην μνημονιακή πολιτική τρόικας, ΕΕ, ΔΝΤ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ

·        ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΕ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ!

·        ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΡΗΞΗ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

η ευρώπη φτιάχτηκε όχι για να στηρίζει τους εργάτες, αλλά τα αφεντικά. Από την εποχή της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη οι μισθοί έπεφταν, οι αγροί έμεναν ακαλλιέργητοι και τα εργοστάσια κλείνανε. Οι φτωχοί γίνονταν φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Έξω από την ΕΕ δε θα πεινάσουμε, μέσα στην ΕΕ πεινάμε.

Ο Ευρωπαϊσμός είναι η πιο αντιδραστική ιδεολογία σήμερα. Είναι ο ευρωπαϊκός εθνικισμός. Στην πλειοψηφία των εργατών καλλιεργεί την αυταπάτη ότι είναι ανώτεροι από τους λαούς των εθνών που είναι έξω από την ΕΕ και τους προσδένει σε μια ιμπεριαλιστική και αντεργατική πολιτική, για να μην γίνουν σαν εκείνους που είναι έξω από την ΕΕ. Στην τρομοκρατία τους δε μασάμε:απαντάμε έξω από την ΕΕ

·        ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΩΤΕΣ

·        ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΩΡΑ!

δε χρωστάμε τίποτε στους τραπεζίτες καλύτερα να χρεωκοπήσουν αυτοί παρά να πεθάνει ο λαός

·        ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΥΚΕΤΑ!

·        ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ, ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ,

·        ΣΤΑΘΕΡΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

με αφορμή την μνημονιακή πολιτική καταστρέφουν εργατικα δικαίωματα και εργατικές και δημοκρατικές κατακτήσεις, οδηγούν στην εξαθλίωση και την φτώχια, και όλα αυτά προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζιτών

·        ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΕΛΕΓΧΟ,

·        ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

είναι η μόνη απάντηση που μπορεί να ξαναβάλει μπροστά την παραγωγική μηχανή της Ελλάδας. Η πολιτεία να δώσει σε συνεταιρισμούς τα κλειστά εργοστάσια, αλλά και να φτιάξει καινούργια με δημόσιο-εργατικό έλεγχο, και να φτιάξει αγροτικούς συνεταιρισμούς. Εκεί να δουλέψουν άνεργοι, φτωχοί και μετανάστες. Η Ελλάδα είναι πολύ πλούσια χώρα μπορούμε να ζήσουμε όλοι αξιοπρεπώς.

Σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα μπορούμε να ξανασηκώσουμε κεφάλι ως χώρα και ως εργαζόμενοι

·         ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ - ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

·         ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αγωνίζεται για μια άλλη δημοκρατία που θα είναι η δημοκρατία των εργατών, των φτωχών και των αγροτών, θα βασίζεται στην εμπειρία των λαϊκών συνελεύσεων. Αυτή η δημοκρατία είναι το αντίπαλο δέος στην «δημοκρατία» που είναι στην πράξη «δικτατορία των αγορών῾

·        ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

·        ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρωταγωνίστησε στην δημιουργία του Συντονιστικού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων κόντρα στην λογική του ξεπουλημένου και εργοδοτικού συνδικαλισμού ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Το Συντονιστικό ήταν αυτό που έδωσε τη μεγάλη μάχη σε όλους τους εργατικούς αγώνες (νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια, Μετρό, λεωφορεία, ΟΣΕ, ΔΕΗ, ΟΤΑ κλπ) συσπειρώνοντας τα πιο μαχητικά τμήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας.

·        ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε φοβήθηκε το αυθόρμητο κίνημα του λαού τον Ιούνη του 2011. Αντίθετα, συμμετείχε με σεβασμό στην αυτονομία και χωρίς διάθεση για καπέλωμα και αποτέλεσε έναν σαφή εργατικό και αντικαπιταλιστικό πόλο. Συγκεκριμένα συνέβαλε να συγκροτηθεί η Επιτροπή ΔΕΝ Χρωστάμε, Δεν Πουλαμε, Δεν πληρώνουμε, ενώ μέλη της έδρασαν καθοριστικά στις συνελεύσεις της πλατείας Συντάγματος

·         ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ,

·         ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΣΤΕΓΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ!

Η μετανάστευση από πρόβλημα μπορεί να γίνει ωφέλιμη και για την κοινωνία και της οικονομίας. Δεν φταίνε οι μετανάστες που κελίνουν τα εργοστάσια και όλες οι επιχειρήσεις. Αντίθετα, μετανάστες και άνεργοι μπορούν να αποτελέσουν την πιο δημιουργική δύναμη για μια άλλη οικονομία και χώρα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δίνει τη μάχη για το μεταναστευτικό από εργατική και διεθνιστική πλευρά.

θεωρούμε ότι η πραγματοποίηση των προγραμματικών μας στόχων πρέπει να γίνει με

·         ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

·         ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!

·         ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ!

η αριστερά;οφείλει από τη μία να διακόψει με τον ευρωπαϊσμό και την διαχειριστική λογική (ΣΥΡΙΖΑ)

και από την άλλη με τον σεχταρισμό και την ακινησία (ΚΚΕ)

αλλά καόμη και με τις διαφορές μεας μπορούμε να είμαστε μαζί σε αγώνες και μέτωπα με στόχο τη ΝΙΚΗ

η επιτυχία των προγραμματικών στόχων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ρεαλιστικοί στο παρόν, αλλά ανοίγουν ακόμα περισσότερο μια πόρτα, κάνουν ένα μεγάλο βήμα στην μάχη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για την πραγματική απελεύθέρωση των εργατών και του ίδιου του ανθρώπου από τον καπιταλισμό

πέρα από την αριστερά που ταυτίζεται με τον ηττημένο και απαξιωμένο στα μάτια όλου του κόσμου ανύπαρκτου σοσιιαλισμού (ΚΚΕ)

πέρα από την αριστερά που οραματίζεται μια νέα σοσιαλδημοκρατία στη θέση της παλιάς ηττημένης (ΣΥΡΙΖΑ)

ξαναθεμελιώνοπυμε το όραμα της ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ και της ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

·         Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ Η ΝΙΟΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΘΑ ΜΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αγωνίζεται να μπει στην βουλή και είναι σημαντικό:

για να μπορεί να δώσει μαζί με τον λαό τους αγώνες που έρχονται από καλύτερες θέσεις μέσα και έξω από την βουλή

για να προωθηθεί το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα

για να γίνει βήμα όλων των μαχητικών εργαζομένων

νίκη σε αυτές τις εκλογές είναι:

 να ηττηθεί το μαύρο μέτωπο της τροίκας και να μην μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ –ΝΔ

να πάρει συνολικά η αριστερά όλων των αποχρώσεων όσο το δυνατόν ποιο υψηλά ποσοστά

να μπει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην βουλή

να μην μπει η Χρυσή Αυγή

Κώστας Παλούκης

Καβάλα 1934: Η σύγκρουση δυο κόσμων Μήτσος Παρτσαλίδης, ο πρώτος «κόκκινος» Δήμαρχος

του Νίκου Ε. Καραγιαννακίδη, ιστορικού

«Αι εσωκομματικαί αντιθέσεις επνίγησαν, αι φιλοδοξίαι ικανοποιήθησαν και η αστική Κοινωνία της Καβάλλας πειθαρχούσα εις τας ιδεολογικάς της πεποιθήσεις και μη παρασυρομένη από προσωπικάς συμπαθείας ή αντιπαθείας κατέρχεται εις τον δημοτικόν εκλογικόν αγώνα με την πεποίθησιν και την απόφασιν να νικήση διά να αποτρέψη τον Κομμουνιστικόν κίνδυνον». Αυτά έγραφε η τοπική εφημερίδα Πρωϊνά Νέα της 30^ης Ιανουαρίου 1934, δώδεκα μόλις μέρες πριν από τον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών που θα διεξάγονταν εκείνη τη χρονιά.

Οι  δημοτικές εκλογές της 11^ης Φεβρουαρίου 1934 είχαν πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα του 1934 διέφερε σημαντικά από αυτήν του 1929 (τότε είχαν γίνει οι προηγούμενες δημοτικές εκλογές), αφού και η οικονομική αλλά και η πολιτική της κατάσταση είχαν μεταβληθεί δραματικά.  

Η οικονομία της χώρας, επηρεασμένη –όπως πάντοτε, με κάποια χρονική καθυστέρηση αλλά με καθοριστικές συνέπειες λόγω και των χρεών από δάνεια- από το «κραχ» των ΗΠΑ και του υπόλοιπου καπιταλιστικού κόσμου (στα 1929)  βρισκόταν σε τραγική κατάσταση. Σε αυτό είχαν συντελέσει: α) η εμμονή του Βενιζέλου (κυβέρνησε από το 1928 μέχρι το 1932 με ευρεία πλειοψηφία) να στηρίξει τη δραχμή έναντι του δολλαρίου, παίρνοντας δάνεια και εξανεμίζοντας το συναλλαγματικό απόθεμα της Τραπέζης της Ελλάδος και β) το γεγονός ότι τα συναλλαγματοφόρα ελληνικά καπνά παρέμεναν απούλητα στις αγορές των ΗΠΑ και των άλλων δυτικών χωρών και τα εμβάσματα των Ελλήνων των ΗΠΑ είχαν μειωθεί στο ελάχιστο. Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα είχε κηρύξει στάση πληρωμών την άνοιξη του 1932. Η ανεργία και η φτώχεια απλώθηκαν σε όλο τον κόσμο της εργασίας, αγροτικό και εργατικό.

Η χώρα άρχισε να σταθεροποιείται οικονομικά στα 1934, κυρίως λόγω των συναλλαγών με τη Γερμανία (απορροφούσε καπνά σε μεγάλες ποσότητες, προετοιμαζόμενη για πόλεμο) και τις άλλες χώρες της Δύσης, αλλά και λόγω της πολιτικής της «αυτάρκειας», με μείωση των εισαγωγών και αύξηση της σιτοπαραγωγής. Όμως, δεν είχαν ακόμη φανεί σαφή σημάδια ανάκαμψης του λαϊκού εισοδήματος, αγροτικού και εργατικού, πράγμα που θα οδηγούσε σε κοινωνική σταθερότητα. Ακόμη, υπήρχε αστάθεια και πόλωση και στην εσωτερική πολιτική κατάσταση.

Είχαν μεσολαβήσει πολλά. Η οριστική ήττα (5 Μαρτίου 1933) των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου από την Ηνωμένη Αντιπολίτευση των Παναγή Τσαλδάρη (φιλοβασιλικού -αλλά δηλώσαντος πίστη στην Προεδρευόμενη Δημοκρατία που είχε ανακηρυχθεί στα 1924- ηγέτη του Λαϊκού Κόμματος), Γεωργίου Κονδύλη και Ιωάννη Μεταξά,  το αποτυχημένο φιλοβενιζελικό κίνημα της  βραδιάς των εκλογών, με σκοπό να εμποδιστεί ο σχηματισμός κυβέρνησης και η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου (Ιούνιος 1933).  

Όμως, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις δεν ήταν πια τόσο μόνες στην πολιτική αρένα. Το εργατικό κίνημα και ο βασικότερος πολιτικός του εκφραστής, το ΚΚΕ, ήταν παρόντες και μαχητικοί.

Μετά την υπέρβαση της εσωκομματικής κρίσης στο ΚΚΕ (η φραξιονιστική «πάλη χωρίς αρχές» των ετών 1929-1931 είχε λήξει με την παρέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και την τοποθέτηση του «Κούτβη» Νίκου Ζαχαριάδη στη θέση του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής), καθώς και την χάραξη συγκεκριμένης πολιτικής τακτικής και στρατηγικής από την περίφημη 6^η Ολομέλεια της 12^ης Ιανουαρίου 1934, το ΚΚΕ είχε αρχίσει να εδραιώνεται ως σημαντική πολιτική δύναμη, καθώς και ως εκφραστής ενός ογκούμενου διεκδικητικού κινήματος των εργαζομένων της πόλης και της υπαίθρου. Αυτό μαρτυρούσε και η ψήφιση, αρχικά, το 1929, αλλά και η ευρύτατη χρήση των διατάξεων, στη συνέχεια, του νόμου 4229, του περιβόητου «ιδιώνυμου», που επεδίωκε να πατάξει κάθε απειλητική για το κρατούν κοινωνικό σύστημα φωνή και δραστηριότητα. Όπως επισημάνθηκε από το Νίκο Αλιβιζάτο, «οι κυρίαρχες τάξεις ήταν υποχρεωμένες ή να δεχτούν μια σειρά από δίκαια αιτήματα και να προτείνουν ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων για να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο ή να αντιδράσουν, [αλλά] η τυχοδιωκτική ιδιοσυγκρασία τους…τις οδήγησε να ακολουθήσουν το δρόμο που απαιτούσε τις μικρότερες θυσίες, την αδίστακτη αντίδραση». Ο βενιζελικός βουλευτής Τζερμιάς παραδεχόταν στα 1929 πως «εν Ελλάδι υπάρχει μόνον κοινωνικόν πρόβλημα, το οποίον δεν θα λυθή με τα χαρτιά (τους αντικομμουνιστικούς νόμους), αλλά με έργα», ενώ στα 1936 ο Παναγής Τσαλδάρης διαπίστωνε ότι «εκείνο που υπάρχει [στην Ελλάδα] είναι από τη μια η μεγάλη πλειοψηφία που σέβεται τις παλαιές εθνικές παραδόσεις…και, από την άλλη, μια μειοψηφία που επιχειρεί να ανατρέψει την κοινωνική τάξη». Αυτοί ήταν οι κομμουνιστές και όλοι όσοι ανέπτυσσαν διεκδικητικούς αγώνες. Αυτοί αποτελούσαν στόχο διώξεων, εκτοπίσεων και φυλακίσεων. Η παλιά κρατική ιδεολογία, η «Μεγάλη Ιδέα», κουρελιασμένη στο Σαγγάριο και τα αποκαΐδια της Σμύρνης,  είχε αντικατασταθεί από μια νέα, τον αντικομμουνισμό.  

Στην ταξική ενότητα των «εχόντων και κατεχόντων» και τον αντικομμουνισμό συνέπιπταν, λοιπόν, Φιλελεύθεροι και Λαϊκοί τον Ιανουάριο του 1934, όταν η φίλα προσκείμενη στο Βενιζέλο εφημερίδα της Καβάλας Πρωϊνά Νέα έγραφε «Αι πολιτικαί αντιθέσεις, το αγεφύρωτον χάσμα, το οποίον χωρίζει τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα, προκειμένης της δημοτικής εκλογής Καβάλλας, εγεφυρώθησαν και πολίται, φιλελεύθεροι και λαϊκοί, κατόπιν της υποδείξεως και της επιθυμίας των Αρχηγών των κ.κ. Βενιζέλου και Τσαλδάρη, έδωσαν χείρα συμφιλιώσεως και ειλικρινούς συνεργασίας». Ο επιφυλλιδογράφος έκλεινε το κείμενό του, δίνοντας έμφαση στο ζητούμενο: «Σήμερον, ειδικώς σήμερον, δεν είναι αι κοινωνικαί συνθήκαι αι αυταί με τας των προηγουμένων δημοτικών εκλογών. Όχι. Ο καταπέλτης των αριθμών των ψήφων, η λογική των αριθμών, παρουσιάζει συγκρουομένας δύο τάξεις. Τον αστισμόν και τον Κομμουνισμόν. Δύο δηλαδή κοινωνικά στρατόπεδα. Εις το μεν αστικόν στρατόπεδον ανήκουν οι άνθρωποι του σημερινού κόσμου και συστήματος. Εις δε το κουμμουνιστικόν (sic) οι άνθρωποι που θέλουν να ανατρέψουν το αστικόν καθεστώς, να αναρτήσουν την «ερυθράν» σημαίαν εις το Δημαρχείον και να επιφέρουν την ανησυχίαν και την αναρχίαν. Και κάθε άνθρωπος, θέλων την ησυχίαν του, ενδιαφερόμενος διά την Καβάλλαν, διά το μέλλον του και το μέλλον της, έχει υποχρέωσιν να καταταγή πιστός στρατιώτης εις το αστικόν στρατόπεδον».

Στο στρατόπεδο αυτό εμφανίστηκαν λοιπόν ταυτίσεις αλλά και διχογνωμίες. Μια «ανεξάρτητη» υποψηφιότητα, αυτή ενός βενιζελικού, παρέμεινε «αγκάθι» ως την εκλογή, στις 11 Φεβρουαρίου. Χωρίς να καθορίσει το αποτέλεσμα. Θα φανεί παρακάτω.

Και το «αστικόν στρατόπεδον» υποστήριξε τον απερχόμενο Δήμαρχο Καβάλας Κλεάνθη Τερμεντζή. Με  υποψηφίους παρέδρους και συμβούλους που ήταν καπνέμποροι, κτηματομεσίτες, έμποροι - καταστηματάρχες και ελεύθεροι επαγγελματίες, γιατροί, δικηγόροι, βιβλιοπώλες και επιχειρηματίες. Ένα σαφώς ταξικό ψηφοδέλτιο μεγαλοαστών και μεσοαστών.    

Στην άλλη πλευρά του λόφου, όμως, στο «ερυθρόν» στρατόπεδο, συσπειρώθηκαν «οι ενωμένες δυνάμεις της εργατιάς με τους συμμάχους τους φτωχούς βιοπαλαιστές και με επικεφαλής τον κόκκινο υποψήφιό τους σ. Παρτσαλίδη», όπως έγραφε – κάτω από τον τίτλο «Εργάτες, υπάλληλοι, φτωχοί βιοπαλαιστές της Καβάλλας» - ο Ριζοσπάστης της 7^ης Φεβρουαρίου 1934 στην πρώτη του σελίδα. Η εφημερίδα, με σειρά επιτόπιων ρεπορτάζ συντάκτη της όλο το διάστημα μέχρι την εκλογή, μετέδιδε την αθλιότητα των συνθηκών που βίωνε «[από την] κρατική λύσσα και τη δημοτική ληστεία...το ηρωικό προλεταριάτο της Καβάλλας…μέσα από τους πεινασμένους συνοικισμούς και τις σαραβαλιασμένες συνοικίες» και προειδοποιούσε πως «η Κυβέρνηση έχει πάρει απόφαση να διορίσει δήμαρχο αυτεπαγγέλτως, εάν αποτύχει ο κοινός υποψήφιος των αστών Τερμεντζής», για να συμπληρώσει «Τρέμουν τα παράσιτα, τρέμει η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση για την επικείμενη νίκη της εργατιάς και φτωχολογιάς στην Καβάλλα. Μα ας μη γελιώνται. Κανένα μέτρο δεν μπορεί να σταματήσει τη νίκη του Ενιαίου Μετώπου Εργατών – Αγροτών [Ε.Μ.Ε.Α] στην Καβάλλα». Δυο μέρες μάλιστα πριν από τις εκλογές, δίπλα στις ενθουσιώδεις περιγραφές των συγκεντρώσεων του Ε.Μ.Ε.Α στις συνοικίες της πόλης και τις καταγγελίες για τρομοκρατία, ο Ριζοσπάστης παρέθετε πληροφορίες των Πρωινών Νέων -τα οποία χαρακτήριζε «όργανο του δημάρχου των καπνεμπόρων»- για το ενδεχόμενο «οι αμερικάνικες ληστρικές [καπνεμπορικές] εταιρείες ύστερα από την εκλογή του κομμουνιστή δημάρχου [να] φύγουν από την Καβάλλα». Η εφημερίδα του ΚΚΕ σημείωνε πως «οι εργάτες κι οι μικροεπαγγελματίες της Καβάλλας που ξέρουν πως οι καπνέμποροι ξένοι και ντόπιοι είναι που κατάντησαν στα σημερινά χάλια την πόλη, θα ψηφίσουν με φανατισμό τον κόκκινο δήμαρχο, ακριβώς γιατί τον φοβάνται (sic) οι ξένοι και ντόπιοι ληστές».

Το ψηφοδέλτιο του Ε.Μ.Ε.Α. περιλάμβανε ως υποψηφίους παρέδρους και συμβούλους εργάτες και ιδιωτικούς υπαλλήλους, καθώς και μικροεπαγγελματίες, εκφράζοντας τη «σύγκρουση των δύο κόσμων που ολοκάθαρα χωρίστηκαν στην Καβάλλα (κι απ’ την άποψη αυτή χαραχτηριστική είναι η σύνθεση των ψηφοδελτίων» (Ριζοσπάστης, 9-2-1934,  σ. 2). Πρέπει να σημειωθεί πως τρεις από τους υποψηφίους ήταν εξόριστοι (αυτό γράφτηκε και στα Πρωινά Νέα), βάσει του «ιδιωνύμου».

Και η εκλογή διεξήχθη όπως ήταν προγραμματισμένη. Λίγο πριν από αυτήν έγιναν γνωστές εκκλήσεις των Βενιζέλου, Καφαντάρη, Παπαναστασίου, Γονατά για υπερψήφιση του Τερμεντζή, τις οποίες δημοσίευσαν τα Πρωινά Νέα σε περίοπτη θέση. Χαρακτηριστικό είναι το τηλεγράφημα που έστειλε ο Βενιζέλος από τα Χανιά προς τον Πρόεδρο της Επιτροπής Αγώνος Εθνικών Κομμάτων, το οποίο δημοσιεύτηκε την παραμονή των εκλογών: «Πέποιθα ότι πάντες ανεξαιρέτως αγαπητοί φίλοι θεωρήσουν επιτακτικόν καθήκον δώσουν ψήφον των Τερμεντζήν κοινόν υποψήφιον επιτυχία οποίου αποτρέπει σοβαρόν κίνδυνον δι’ αγαπητήν Καβάλλαν».

Όμως, οι ψηφοφόροι άλλα εκέλευσαν. Ο «τραγιασκοφόρος καπνεργάτης» Παρτσαλίδης, λίγες εβδομάδες πριν γίνει μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, γινόταν ο πρώτος «κόκκινος» δήμαρχος στην Ελλάδα. Όπως μετέδιδε ο ανταποκριτής του Ριζοσπάστη «το Ενιαίο Μέτωπο κατήγαγε περιφανή νίκη. Τα τελικά αποτελέσματα: σ. Παρτσαλίδης 3.780, Τερμεντζής 2.101, Νικολαΐδης 1.521. Υπερτερούμε τα ενωμένα αστικά κόμματα. Κόκκινη Καβάλλα πανηγυρίζει». Τα Πρωινά Νέα έγραψαν: «ΗΤΤΗΘΗΜΕΝ». Πάντως, η εφημερίδα ήταν αντίθετη σε κάθε σκέψη διορισμού άλλου δημάρχου.  

Η Καβάλα των εργατών δεν πανηγύρισε για πολύν καιρό. Αμέσως μετά την ανάληψη της δημαρχίας από τον Παρτσαλίδη, την 1^η Απριλίου, άρχισαν -ταυτόχρονα με ένα εντυπωσιακά πλούσιο έργο από πλευράς της νέας δημοτικής αρχής, συνοδευμένο από εθελοντικές μειώσεις των αποδοχών Δημάρχου και μελών Δημοτικού Συμβουλίου- οι δίκες του ίδιου (χωρίς καταδίκη) και συνεργατών του με βάση το «ιδιώνυμο», οι παύσεις από το Νομάρχη Καβάλλας και το Γενικό Διοικητή Θράκης, οι εκπτώσεις από το αξίωμα του δημοτικού συμβούλου, οι φυλακίσεις και οι εκτοπίσεις.

Τελικά, στις 9 Σεπτεμβρίου 1934, ο Παρτσαλίδης, εκτοπίστηκε στη Γαύδο, χωρίς να δημοσιοποιηθεί η απόφαση και το σκεπτικό της. Όπως έλεγε ένα χαρακτηριστικό τραγούδι της εποχής «οι αστοί τρομάξανε και κάστρα φτιάξανε, να κλείσουν τα παιδιά των εργατών»…

Για την ιστορία, πέντε «λεπτομέρειες».

Πρώτη: τέσσερις από τους δημοτικούς συμβούλους του Παρτσαλίδη έμειναν στη φυλακή από τον Απρίλιο του 1934 μέχρι την κατάληψη της Ελλάδας από τους Ναζί τον Απρίλιο του 1941. Τότε, μαζί με άλλους πολιτικούς κρατούμενους, παραδόθηκαν από τις «ελληνικές» αρχές στους κατακτητές. Οι Δημοσθένης Μακέδος, Γιώργος Μπαρμπαλέξης, Γιάννης Ευθυμιάδης και Νίκος Νεγρεπόντης εκτελέστηκαν το 1943 και 1944 από τους Ιταλούς και Γερμανούς. Τιμωρήθηκαν έτσι, επειδή απέβλεπαν και πάλι «εις την ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος».

Δεύτερη: τον ίδιο καιρό με τον Παρτσαλίδη (στο δεύτερο γύρο των εκλογών, στις 18 Φεβρουαρίου 1934) εξελέγη δήμαρχος στις Σέρρες ο κομμουνιστής υποψήφιος Διονύσης Μενύχτας. Κρίθηκε «επωφελές διά την κοινωνικήν ευταξίαν» να παυθεί και να εκτοπισθεί.

Τρίτη: τη θητεία του Παρτσαλίδη, που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, έφεραν εις πέρας δημαρχούντες και δήμαρχοι. Όσο οι αστοί δημοτικοί σύμβουλοι έριζαν για το θώκο, δημαρχών παρέμενε ένας σύμβουλος του Παρτσαλίδη. Μόλις πρυτάνευσε η ωμή πολιτική λογική, τα ηνία του Δήμου έλαβαν ένας καπνέμπορος και ένας γιατρός, σύμβουλοι του συνδυασμού Τερμεντζή (ο ίδιος δεν εξελέγη, αφού το τότε ισχύον εκλογικό σύστημα επέτρεπε την εκλογή μόνο στον επικεφαλής του συνδυασμού που επικράτησε). Η δικτατορία του Μεταξά διατήρησε τον τελευταίο δημαρχούντα για μερικούς μήνες, αλλά τελικά όρισε δικό της άνθρωπο.

Τέταρτη: στις εκλογές του 1951 –πρώτες από το 1934- εκλέχτηκε Δήμαρχος Καβάλας ο αξιωματικός ε.α. της Στρατολογίας Εμμανουήλ Μελισσάκις. Είχε ψηφιστεί και από τον καθημαγμένο από το μετεμφυλιακό κλίμα κόσμο της Αριστεράς. Τον έπαυσε ο Υπουργός Εσωτερικών. Σύμπτωση;

Πέμπτη: στα 1964 εκλέχτηκε Δήμαρχος Καβάλας ο υποψήφιος της ΕΔΑ Κώστας Τσολάκης. Αυτόν τον έπαυσε η «Επανάστασις» της 21^ης Απριλίου 1967 και «ταξίδεψε» κι αυτός στα «ωραία νησιά» που αναφέρει ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο ποίημά του «Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ.»…

Λεπτομέρειες από τα παλιά…

 

 

στηρίζουμε τα ψηφοδέλτια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς

- Ανατροπή του Μνημονίου, του Καλλικράτη και της αντεργατικής εκστρατείας!

- Ανατροπή της «χούντας» κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ!

- Μαύρο στους «εκλεκτούς» υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ!

Ψηφίζουμε- στηρίζουμε Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική με επικεφαλής τον Άγγελο Χάγιο

Ψηφίζουμε- στηρίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Αντικαπιταλιστική Κίνηση  στη Δυτική Ελλάδα με επικεφαλής το Δημήτρη Δεσύλλα

Ψηφίζουμε- στηρίζουμε «Αντικαπιταλιστική – Αριστερή Παρέμβαση στην Κρήτη» με επικεφαλής τον Ρίζο Σεραφείμ.

Στηρίζουμε Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές

Το Κίνημα στην Πόλη είναι μια αριστερή ριζοσπαστική δημοτική κίνηση στου Ζωγράφου. Τοποθετούμαστε ενάντια σε Μνημόνιο-ΔΝΤ-ΕΕ και την αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης που στηρίζεται σε ΝΔ και ΛΑΟΣ και υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα της θιγόμενης εργαζόμενης πλειοψηφίας. Κανένα δημόσιο χρέος δε μας αφορά, δεν το δημιουργήσαμε εμείς και δεν το πληρώνουμε. Η αντίσταση και ο αγώνας για την ανατροπή όλων των μέτρων παλιών και νέων είναι μονόδρομος. Με το σχέδιο Καλλικράτης η κυβέρνηση εφαρμόζει την αντεργατική πολιτική στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Για αυτό, σε αυτές οι εκλογές, αντίθετα με τις επιθυμίες της Κυβέρνησης, οι πολίτες ψηφίζουν για το σύνολο της πολιτικής ατζέντας. Η πόλη μας αντιμετωπίζει πολλά οξυμμένα προβλήματα που δυσχεραίνουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Το κυκλοφοριακό και το πρόβλημα της στάθμευσης, η απουσία επαρκών συγκοινωνιών για όλες τις γειτονιές, η έλλειψη επαρκών ελεύθερων χώρων για τους κατοίκους, η χειροτέρευση των κοινωνικών υπηρεσιών του δήμου παρόλο που τα δημοτικά τέλη αυξάνονται διαρκώς. Το ζήτημα δεν είναι όμως να φύγει απλώς ο νυν δήμαρχος, αλλά να ανατραπεί αυτή η πολιτική. Και αυτή η πολιτική εκφράζεται εξίσου από τα ψηφοδέλτια του κ. Καλλίρη (ΠΑΣΟΚ) κύριου εκφραστή της πολιτικής του Μνημονίου και της κας Καφατσάκη (ΣΥΝ, ΔΗΑΡΙ, ΟΙΚ.ΠΡΑΣ., διαχωρισμένοι ΠΑΣΟΚ) που δε λέει κάτι διαφορετικό. Το Κίνημα στην Πόλη σε αυτήν την κρίσιμη εκλογική μάχη παλεύει να αναδείξει όχι μόνο ένα ρεύμα διαμαρτυρίας στην κάλπη, αλλά μια δυναμική εναντίωσης, ανατροπής, οράματος και νίκης. Και εμείς εδώ στου Ζωγράφου έχουμε βρει τον τρόπο να απαντάμε συλλογικά, μαζικά και νικηφόρα. Μάλιστα, η εμφάνιση του Κινήματος στην Πόλη πριν από τέσσερα και μισό χρόνια συνιστά τομή για την περιοχή μας. Με πρωτοβουλία, συμβολή και δράση των μελών και των φίλων μας συγκροτήθηκαν δεκάδες επιτροπές κατοίκων εμπεδώνοντας μια κουλτούρα αγώνα και διεκδίκησης, αρχικά για την Βίλα Ζωγράφου και στη συνέχεια για θέματα σχετικά με κεραίες τηλεφωνίας, για ελεύθερους χώρους και πλατείες. Εκεί αντιπαρατεθήκαμε με άλλες απόψεις και αποδείξαμε ότι ο μόνος αποτελεσματικός δρόμος είναι τα αναγκαία αιτήματα, οι λαϊκές συνελεύσεις και η αποφασιστική δυναμική δράση. Η αποτροπή της μετατροπής-καταστροφής των πλατειών σε γκαράζ και η γνωμοδότηση του υπέρ του χαρακτηρισμού του κτήματος Ζωγράφου ως κοινόχρηστου χώρου πρασίνου είναι οι μεγάλες νίκες του ζωγραφιώτικου λαού. Νίκες που αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα των αγώνων σε μια εποχή που θέλουν να μας πείσουν πως όλα είναι χαμένα. Σε αυτές λοιπόν τις εκλογές θα πρέπει να καταγραφεί η διάθεση των ζωγραφιωτών για πράσινο, ελεύθερους και δημόσιους χώρους και να καταδικαστούν οι πολιτικές  της εμπορευματοποίησης, του τσιμέντου και της διαπλοκής με τα κατασκευαστικά συμφέροντα. Θα πρέπει να καταγραφεί η αντίθεση σε μνημόνιο, ΕΕ, πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Ο σημερινός δημοτικός μας σύμβουλος Κ. Κωστόπουλος ήταν ο μόνος πραγματικός εκφραστής των αιτημάτων του κινήματος των επιτροπών μέσα στο δημοτικό συμβούλιο, ενώ ταυτόχρονα ήταν ο μόνος που πίεσε πραγματικά τον δήμαρχο αναδεικνύοντας θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ακόμη και ο εισαγγελέας. Ταυτόχρονα, με τις εφημερίδες μας, τις ανακοινώσεις μας και το blog προσφέρουμε ουσιαστική και πολιτική ενημέρωση στους πολίτες για τα δημοτικά ζητήματα, αλλά και για την πολιτική συγκυρία. Με τις πολιτιστικές μας παρεμβάσεις δώσαμε έναν άλλο τόνο στη φυσιογνωμία της πόλης. Ήμασταν οι μόνοι που τον Δεκέμβρη του 2008 σπάσαμε στου Ζωγράφου το κλίμα τρομοκρατίας και οργανώσαμε διαδήλωση ενάντια στην αστυνομική καταστολή, τον φόνο του Γρηγορόπουλου και την πολιτική της κυβέρνησης. Για όλα αυτά δεχτήκαμε επίθεση στα γραφεία μας με γκαζάκια. Έχουμε την όρεξη να συνεχίσουμε φτιάχνοντας μια νέα ενωτική αριστερά. Διαθέτουμε όραμα και προτάσεις για μια άλλη πόλη. Καλούμε όλους σε νικηφόρα συστράτευση τώρα σε αυτές τις εκλογές και ταυτόχρονα στους δρόμους του αγώνα!