o χημικός πόλεμος εν ειρήνη

Στα 1933 η Ελλάδα βρίσκεται στο μέσο της οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Διαδηλώσεις, απαεργίες, εξεγέρσεις και σκληρή καταστολή με νεκρούς εργάτες και κομμουνιστές είναι συμβάντα κοινά. Τότε βέβαια η αστυνομία εισάγει τα χημικά εναντίον των διαδηλωτών.
Εφημερίς Ακρόπολις  12/2/1933

o χημικός πόλεμος εν ειρήνη

Δακρυγόνα αέρια εις την Αστυνομία Πόλεων

Στις 12/2/1933 η εφημερίδα του μεσοπολέμου Ελεύθερος Άνθρωπος δημοσιεύει την πληροφορία ότι η αστυνομία πόλεων "εκσυγχρονίζεται" και εξασκείται στη χρήση των δακρυγόνων. Το 1933 είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά για την ελληνική κοινωνία. Βρισκόμαστε λίγο μετά την χρεωκοπία της χώρας. Οι λαϊκές τάξεις έχουν βυθιστεί στη φτώχια, απεργίες και συγκρούσεις με την αστυνομία ξεσπούν, ενώ στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό η κυβέρνηση Βενιζέλου σχεδιάζει να επιβάλλει δικτατορία, σχέδιο που θα θέσει εφαρμογή την ημέρα των εκλόγών, όταν διαφαίνεται η νίκη των αντιπάλων. Η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα θα ανασχέσει αυτήν την πορεία.  Αλλά προσωρινά! Σύντομα οι ακραίοι των Λαϊκών θα αρχίσουν να υιοθετούν παρόμοια σχέδια. Βενιζελικό κράτος έναντι αντιβενιζελικών, αντιβενιζελικό κράτος έναντι βενιζελικών και αστικό κράτος έναντι κομμμουνιστών και απεργών. Πολλοί οι διχασμοί και πολλές οι αιτίες για λαϊκά ξεσπάσματα

Κώστας Παλούκης

εφημ. Ελεύθερος Άνθρωπος, 12/2/1933

Εγώ ήμουν η αυγοβόλος

της Μαρίνας Δημητριάδου

Εγώ ήμουν η αυγοβόλος.  Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να συνεχίσω αυτή την ιστορία αυγοβολής που έλαβε χώρα ένα κυριακάτικο πρωινό (25/9/2011) στη μαρίνα Ρεθύμνου με δράστρια εμένα και θύμα τον κ. Όθωνα, βουλευτή Ρεθύμνου και υφυπουργό του υπουργείου Δήθεν Προστασίας του Πολίτη. Αλλά φαίνεται πως τη συνεχίζει ο ίδιος ο κ. Όθωνας έχοντας υποβάλει μήνυση εναντίον μου για προσβολή της τιμής του (και επιπλέον δηλώνοντας παράσταση πολιτικής αγωγής για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης εν ολίγοις επιφυλάσσεται να μου ζητήσει χρήματα στο μέλλον!!!). Προβληματίστηκα επίσης για το ύφος που θα ήθελα να έχει ένα τέτοιο κείμενο: χιουμοριστικό ή σοβαρό; Η υπόθεση έχει και τα δύο, επομένως το ίδιο θα συμβεί και στο κείμενο. Την Κυριακή το πρωί ο κ. Όθωνας ήρθε να μας μιλήσει για την αξία του ποδηλάτου στη ζωή μας! Ενώ καταποντίζεται η χώρα, ο εκπρόσωπος του Ρεθύμνου θεώρησε ότι αυτός ήταν ο καταλληλότερος τρόπος να πλησιάσει τους ψηφοφόρους του σε αυτές τις δύσκολες ώρες που κρίνεται η αξιοπιστία της κυβέρνησης. Ίσως βέβαια να ήταν όντως ο καταλληλότερος να το κάνει, καθώς μας έχουν κάνει τη ζωή ποδήλατο. Ίσως ήγγικεν η ώρα να αναβαθμιστεί ο ρόλος του ποδηλάτου στη ζωή μας, γιατί σύντομα δεν θα υπάρχουν λεφτά για βενζίνη και για τέλη κυκλοφορίας. Θεώρησα τουλάχιστον προκλητική αυτή την επιλογή του η οποία και προκάλεσε τη δική μου αντίδραση. Και είπα αφού μπήκα στο χορό να χορέψω λίγο ακόμη. Άλλωστε εγώ δεν έχω τίποτα για να το χάσω. Την Κυριακή πέρασα οχτώ ώρες στο κρατητήριο λόγω αυγοβολής! Και ο κ. Όθωνας που κατ’ εξακολούθηση πνίγει το Σύνταγμα στα χημικά δεν έχει περάσει ούτε μία ώρα στο κρατητήριο για πρόκληση σωματικής και ψυχικής βλάβης σε βάρος χιλιάδων πολιτών που διαδηλώνουν ενάντια στην ψήφιση μέτρων και νόμων που υποβαθμίζουν περαιτέρω τη ζωή, την εργασία και την αξιοπρέπειά τους. Χημικά που αποδεδειγμένα έχουν κριθεί καρκινογόνα και απαγορεύονται σε καιρό πολέμου, επιτρέπονται σε καιρό ειρήνης. Και στατιστικά η δήθεν σοσιαλιστική και δήθεν δημοκρατική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει κατάχρηση χρησιμοποιώντας τα πλέον σχεδόν σε κάθε πορεία. Γιατί άραγε δεν υπάρχει αυτεπάγγελτη έγκληση κατά παντός υπευθύνου για εμπρόθετη πρόκληση σωματικών και ψυχικών βλαβών από ξυλοκόπημα και χρήση χημικών; Γιατί πέρασα εγώ λόγω αυγοβολής οχτώ ώρες στο κρατητήριο κι εκείνος καμία; Είναι γνωστό ότι μια μάσκα αυγού ωφελεί το τριχωτό της κεφαλής. Από την άλλη τα δακρυγόνα και τα κλομπ καθόλου! Θίχτηκε ο κ. Όθωνας γιατί τον αποκάλεσα προδότη και δοσίλογο. Την ίδια ώρα προσπαθεί να μας πείσει ότι όπως το ποδήλατο έτσι και τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση είναι αναγκαία. Μήπως επιπλέον ψεύδεται ο κ. Όθωνας; Όπως ομολογείται στις εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος (Έκθεση του Διοικητή για το 2010 και έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική 2010-2011), για να μείνουμε στα καθ’ ημάς και να μην παραπέμψω στις εκθέσεις του ΔΝΤ, της Ε.Ε και του ΟΟΣΑ, η ένταση της οικονομικής κρίσης, της μείωσης των εισοδημάτων και της τεράστιας αύξησης της ανεργίας που βιώνει η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων αυτής της χώρας είναι αποτέλεσμα των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση, δηλαδή της πολιτικής βούλησης να δημιουργηθεί ύφεση για να γίνει η «εσωτερική υποτίμηση», όπως λένε οι οικονομολόγοι. Η δημιουργία ύφεσης λοιπόν είναι μια πολιτική απόφαση της κυβέρνησης με όλες τις τραγικές συνέπειες που έχει για τον πληθυσμό αυτής της χώρας. Μήπως λοιπόν τα κοσμητικά που απέδωσα στον κ. Όθωνα εκείνο το κυριακάτικο πρωινό δεν εμπίπτουν στην κατηγορία της εξύβρισης αλλά συνιστούν χαρακτηρισμούς που περιγράφουν την πραγματικότητα, και ίσως θα μπορούσα να κριθώ ακόμη και επιεικής; Και τελικά, όταν μιλάμε για δημόσια πρόσωπα, πού σταματάει η κριτική και πού αρχίζει η εξύβριση; Μήπως η μήνυση που μου κατέθεσε ο κ. Όθωνας αποσκοπεί σε φίμωση οποιασδήποτε κριτικής θα μπορούσε να ασκηθεί στην κυβέρνηση; Γεννήθηκα στην Αθήνα πριν 33 χρόνια κι έχω ζήσει σχεδόν όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα (με κάποια μικρά διαλείμματα στο εξωτερικό). Δεν ξέρω γιατί υπερτονίστηκε η κυπριακή μου καταγωγή και γιατί θεωρήθηκα ξένη, την ίδια στιγμή που υπάρχει όλη αυτή τη φιλολογία περί αδελφότητας Ελλήνων και Κυπρίων με την ευκαιρία της εξόρυξης του φυσικού αερίου. Έγιναν ξένοι οι «αδερφοί»; Άραγε πώς μπορεί να θεωρηθεί ξένος οποιοσδήποτε εργάζεται, δημιουργεί και προσπαθεί να ζήσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια σε οποιοδήποτε τόπο; Ποιος τους έχει βάλει αυτούς τους διαχωρισμούς και γιατί; Ποιους τελικά ωφελούν; Είχα την ευτυχία να σπουδάσω Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Και είχα ακόμη μεγαλύτερη ευτυχία να συνεχίσω για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στο οποίο κάνω το διδακτορικό μου. Έχω την τύχη να γνωρίσω εξαιρετικούς επιστήμονες που εργάζονται στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και έχουν δημιουργήσει ιδανικές συνθήκες για σπουδή, έρευνα και διάλογο. Η κυβέρνηση στην οποία έχει νευραλγική θέση ο κ. Όθωνας έχει κρίνει τους καθηγητές μου αναξιόπιστους, τους φοιτητές που αγωνίζονται ενάντια στην κατάργηση του πανεπιστημίου μειοψηφίες. Και ο κ. Όθωνας ως βουλευτής Ρεθύμνου όφειλε να γνωρίζει ότι το Πανεπιστήμιο Κρήτης είχε κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για το νέο νόμο πλαίσιο που αγνοήθηκαν παντελώς. Ψεύδεται η αρμόδια υπουργός ότι δεν της έγιναν προτάσεις. Ψεύδεται ότι έκανε διάλογο. Για το δικό μας πανεπιστήμιο την παραπέμπω στην ιστοσελίδα του, στην περίπτωση που λόγω φόρτου εργασίας πέταξε κατά λάθος το αντίτυπο που της απεστάλη. Άλλοι είναι αναξιόπιστοι και κατασπαταλούν το δημόσιο χρήμα και όχι οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι. Όντως υπάρχουν παρατυπίες και όντως υπάρχει σε αρκετές περιπτώσεις παράβαση δεοντολογίας. Μήπως όμως θα καταργούσαμε όλη τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση επειδή υπάρχουν τριάντα κακοί καθηγητές; Η βουλή έχει συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό ανάξιων βουλευτών από το αντίστοιχο ανάξιων καθηγητών στα πανεπιστήμια. Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση άραγε; Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ίσως ο μόνος πραγματικά δημοκρατικός κρατικός θεσμός. Κανένας λειτουργός του δεν είναι διορισμένος, κανένα όργανό του δεν έχει την απόλυτη εξουσία και κάθε όργανο ελέγχεται από άλλα. Και ως δημοκρατικός θεσμός έχει όλα τα προβλήματα που έχει μια δημοκρατία. Μήπως τελικά έχουν με τη δημοκρατία πρόβλημα οι κ. βουλευτές που το ψήφισαν καταργώντας την στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Ο δήμαρχος Ρεθύμνου (με τον οποίο είμαστε παλιοί γνώριμοι) ειρωνεύτηκε λέγοντας ότι είμαι 33 χρονών φοιτήτρια και αυτό τα λέει όλα. Ακόμη κι έτσι να ήταν, προς τι η ειρωνεία κ. Μαρινάκη; Ποιο είναι τελικά το πρόβλημα που δημιουργούν οι αποκαλούμενοι «αιώνιοι» φοιτητές; Πότε υπήρξε μια πολιτική υποτροφιών στο ελληνικό πανεπιστήμιο για να μπορεί το κράτος να μας βάλει χρονικό όριο στις σπουδές μας; Σε τι επιβαρύνει κάποιος που συνεχίζει να σπουδάζει όταν μετά τα έξι χρόνια φοίτησης δεν δικαιούται καμία απολύτως φοιτητική παροχή; Πιάνει χώρο στα αμφιθέατρα άραγε; Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η συζήτηση που αποπροσανατολίζει τον κόσμο από τα πραγματικά και υπαρκτά προβλήματα του πανεπιστημίου. Δεν είναι ντροπή ούτε βάρος κάποιος που σπουδάζει πολλά χρόνια κάνοντας και άλλα πράγματα στη ζωή του. Άλλα είναι ντροπή και βάρος. Η κυβέρνηση στην οποία έχει νευραλγική θέση ο κ. Όθωνας, με έχει χαρακτηρίσει λοιπόν αναξιόπιστη και επιπλέον κλέφτρα. «Μαζί τα φάγαμε», είπε ο κ. Πάγκαλος, και αναίσχυντα συνεχίζει να υποστηρίζει τη δήλωσή του μην έχοντας ανακαλέσει. Ο κ. Όθωνας συμφωνεί, καθώς δεν έσπευσε να υπερασπίσει την εντιμότητά μου. Μήπως δεν ξέρει λοιπόν ότι δεν έχω κανένα περιουσιακό στοιχείο; Ότι δουλεύω από τα 23 μου και έχω δύο μήνες ένσημα; Ότι ζω με 400 ευρώ το μήνα γιατί έχω προσπαθήσει να δουλεύω στο αντικείμενο που έχω σπουδάσει; Μου το έχει πει ο κ. Όθωνας και η κυβέρνησή του: οι ανθρωπιστικές επιστήμες δεν είναι απαραίτητο συστατικό ενός πολιτισμού. Δεν παράγουν πολιτισμό. Ποιος σπουδάζει πλέον ιστορία, κοινωνιολογία, αρχαιολογία, ανθρωπολογία και όλα τα συναφή; Μήπως είμαστε περιθωριακοί και ρομαντικοί όλοι εμείς που θεωρούμε ακόμη αυτά τα αντικείμενα σημαντικά; Είναι πολυτέλεια μου λέει ο κ. Όθωνας και να τα παρατήσω. Ίσως και να μην έχει άδικο. Αλλά δεν είχα ποτέ περισσότερα για να τα επιθυμώ. Και προτιμώ να ζήσω τη μικρή ζωή μου με αξιοπρέπεια χωρίς να υπακούω στις προσταγές τις αγοράς. Θα αναγκαστώ βέβαια γιατί πλέον τα περιθώρια στενεύουν και με ωραίες ιδέες δεν γεμίζει το τσουκάλι. Μα όσο μπορώ θα αντισταθώ και θα συνεχίσω το διδακτορικό μου και ας ξέρω πως ποτέ δεν θα καταφέρω να ασχοληθώ με την έρευνα παρόλο που θα μπορούσα να είμαι καλή (να επισημάνω ότι όλα τα ερευνητικά ιδρύματα της χώρας είναι υποψήφια για την εφαρμογή του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας). Με καταδίκασε σε δυσπραγία βλέπετε ο κ. Όθωνας και η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, παρόλη την επιθυμία μου να προσφέρω. Έχει μειώσει το αντικείμενό μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Μου έχει απαγορέψει να ονειρεύομαι. Έχει φορτώσει στην πλάτη μου ένα χρέος με το οποίο δεν έχω καμία σχέση. Και επιπλέον μου έχει κάνει μήνυση γιατί του πέταξα ένα αυγό, επιφυλασσόμενος να μου ζητήσει ακόμη και χρηματική ικανοποίηση! Ο κ. Όθωνας σε δηλώσεις του προεκλογικά έλεγε, όπως και ο κ. πρωθυπουργός, ότι λεφτά υπάρχουν. Άραγε πραγματικά δεν ήξερε; Και αν ναι, μετά που έμαθε γιατί δεν παραιτήθηκε ως όφειλε ζητώντας τη διενέργεια εκλογών για την ανανέωση της εντολής του λαού που δεν ψήφισε την τωρινή κυβέρνηση για αυτά που κάνει. Ο κ. Όθωνας είναι μέλος μιας παράνομης κυβέρνησης που συνεχίζει να βρίσκεται στην εξουσία υπό την απειλή δακρυγόνων, απολύσεων, μειώσεων των μισθών, ανεργίας, λογοκρισίας και μηνύσεων για αυγοβολή. Αν είχε τη στοιχειώδη ευθιξία θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί εδώ και καιρό. Και να μη μου πει ότι είμαι υποκινούμενη από τίποτα σκοτεινές και αόρατες δυνάμεις. Ούτε τα στρουμφάκια ούτε οι τζεντάι βρίσκονται πίσω μου. Καιρό τώρα υπάρχει αυτή η παραφιλολογία ότι όσοι δεν ανήκουμε σε συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες είμαστε κατευθυνόμενοι. Ούτε κατευθυνόμενοι είμαστε ούτε πιόνια. Ζούμε, βλέπουμε, κρίνουμε, αποφασίζουμε και δρούμε. Όταν είπα ότι ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο, φίλοι με παρότρυναν να το ξανασκεφτώ. Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη είναι αυτός και όχι παίξε γέλασε. Μπορεί να με βλάψει από την υπερβολική του επιθυμία να με προστατεύσει. Μα στοιχείο απαραίτητο μιας υγιούς δημοκρατίας δεν είναι και η κριτική και ο διάλογος; Επιτρέπει ακόμη το διάλογο η κυβέρνηση; Ή η μοναδική απάντηση στις αγωνιώδεις εκκλήσεις των κατοίκων της Ελλάδας για διάλογο απαντώνται με κλομπ και δακρυγόνα; Ο δικός μας διάλογος με τον κ. Όθωνα θα κριθεί στο δικαστήριο. Αν βέβαια καταδεχτεί να παραβρεθεί στην εκδίκαση της μήνυσης που μου έχει καταθέσει. Μήπως δεν αντέχουν οι πολιτικοί μας στην κριτική; Μήπως πρέπει να φοβόμαστε για κυρώσεις όταν δικαίως –όπως παραδέχεται και ο ίδιος– διαμαρτυρόμαστε και ασκούμε κριτική; Μήπως ήδη φοβόμαστε και δεν μιλάμε; Και μήπως αυτός ο φόβος δεν αρμόζει σε δημοκρατικά καθεστώτα; Μήπως τότε έχουμε πλέον άλλο πολίτευμα; Ολιγαρχία; Δικτατορία; Τέλος να κλείσω με μια ερώτηση που μου κάνουν δημοσιογράφοι. Με ρωτούν αν θα το ξαναέκανα. Είμαι υπόδικη για πράξη που έχω ήδη κάνει, παραδεχτεί και αναλάβει τις ευθύνες. Αυτή είναι ερώτηση για δημοσκόπηση. «Τι θα κάνατε σε έναν υπουργό αν σας δινόταν η ευκαιρία να του κάνετε κάτι;» Σε καμιά περίπτωση δεν προτείνω την αυγοβολή ως πολιτική στάση και μορφή κοινωνικού αγώνα! Και πραγματικά δεν ξέρω πώς πρέπει να αντιδρώ όταν με σταματάει κόσμος στο Ρέθυμνο και μου δίνει συγχαρητήρια, τη στιγμή που θεωρώ πως έχω κάνει πιο αξιόλογα πράγματα από το να πετάξω ένα αυγό και δεν έτυχαν ανάλογης υποδοχής! Για μένα το θέμα θεωρείται λήξαν. Οι καιροί που ζούμε είναι πάρα πολύ δύσκολοι και οι επιλογές που έχουμε είναι θαρρώ δύο: ή θα συνεχίσουμε να στρεφόμαστε ο καθένας εναντίον όλων των άλλων ή θα οικοδομήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και να αγωνιστούμε μαζί για ένα παρόν με ποιότητα (και όχι επίφαση αφθονίας με διακοποδάνεια). Κι ας αρχίσουμε με τη μαζική άρνηση πληρωμής της του κεφαλικού φόρου (εισφορά «αλληλεγγύης» θα μπορούσε να ονομαστεί μόνο αν προοριζόταν για ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, και κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει). Η ζωή μας είναι πολύ μικρή για να μην τη ζούμε με αξιοπρέπεια... Μαρίνα Δημητριάδου ιστορικός Υ.Γ. Για να αποσαφηνίσω αυτό το σημείο στα βίντεο που συμβάλλει στη φαιδρότητα του όλου επεισοδίου, το «ωχ σόρρυ» που ακούγεται δεν απευθύνεται προφανώς στον κ. Όθωνα, αλλά σε έναν κύριο που βρισκόταν πίσω του και ίσως «έφαγε» το δεύτερο αυγό. Αν τον πέτυχα, του ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Και κάτι τελευταίο. Στην κατ’ ιδίαν συνομιλία μας με τον κ. υπουργό, το μόνο που με ρώτησε ήταν αν χρειάζομαι ψυχολόγο και τίποτε άλλο. Αυτή ήταν «η συζήτηση σε πολύ καλό κλίμα» που ακολούθησε το περιστατικό, σύμφωνα με το σχόλιο του κυβερνητικού εκπροσώπου. Τα σχόλια δικά σας. (όλο το κείμενο βρίσκεται αναρτημένο στο διαδίκτυο στο: augobolos.blogpost.com)

ΙΔΕΟΛΟΔΙΚΟ ΑΦΙΟΝΙΣΜΑ ΤΩΝ ΜΑΤ ΠΡΙΝ ΤΟ ΟΡΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ Διαταγή Παπουτσή και Ηγεσίας ΕΛ.ΑΣ.: "Βάλτε πλάτη, κινδυνεύει η πατρίδα"

Καθημερινά έρχονται όλο και περισσότερες πληροφορίες για το πώς οργανώθηκε το όργιο κρατικής  καταστολής  το διήμερο 28-29 Ιουνίου, από τον υπουργό Παπουτσή και την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας.

Από όσα θα περιγράψουμε προκύπτει ότι όχι μόνο υπήρχε ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, που βασική συνιστώσα του είχε το ιδεολογικό αφιόνισμα των χακί Ματατζήδων ΕΣ-ΕΣ του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού, αλλά και ότι το προπαγανδιστικό επιτελείο της κυβέρνησης ήταν έτοιμο να «υποδεχτεί» τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε η επίδειξη κρατικής πυγμής και η απόπειρα συντριβής του εργατικού κινήματος και των Αγανακτισμένων.

Ο παρανομαστής ήταν κοινός τόσο όταν μίλαγαν στους πραιτοριανούς των ΜΑΤ, όσο και  όταν έδινα τη μάχη να κερδίσουν τις εντυπώσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα:

«Η πατρίδα κινδυνεύει και πρέπει να την σώσουμε»!

Στο στόχαστρο της κυβέρνησης, της ενσωματωμένης στο αστικό σύστημα εξουσίας διανόησης και δημοσιογραφίας έχει μπει ο ανεύθυνος, κατευθυνόμενος εσωτερικός εχθρός, ο εχθρός λαός.

Δε μπορούμε όμως να μην αναγνωρίσουμε μια κλιμάκωση στο ολοκληρωτισμό και τον αυταρχισμό του συστήματος εξουσίας.

Από το «Εσείς Είσαστε το Κράτος» που απεύθυνε ο τότε πρωθυπουργός Κ.Μητσοτάκης στα μέλη της Αστυνομίας φτάσαμε στο «Εσείς Είστε οι Σωτήρες του Έθνους» που απεύθυνε ο Γ.Παπανδρέου, ο Ευ.Βενιζέλος και ο Χρ.Παπουτσής στους βασανιστές των ΜΑΤ!

Ας δώσουμε όμως το λόγο στην αποκαλυπτική αρθρογραφία.

«Παραμονή της ελληνικής ημέρας "D-day".  Ένα κομβόι από πολυτελή αυτοκίνητα, περιστοιχισμένα με συνοδευτικά ασφαλείας και μοτοσικλετιστές, φτάνει στην έδρα των ΜΑΤ στην Καισαριανή. Από τα "επίσημα" οχήματα εξέρχονται ο ένας μετά τον άλλον ο Αρχηγός, ο Υπαρχηγός, ο Επιτελάρχης και ο Επιθεωρητής νότιας Ελλάδας της Αστυνομίας και ο Αττικάρχης. Σύμπασα η ηγεσία δηλαδή.

Τα μπαρουτοκαπνισμένα  ΜΑΤ σε παράταξη ακούν μεταξύ άλλων τον αρχηγό και τους άλλους να τους εμψυχώνουν, να τους ενθαρρύνουν ώστε να ξεχυθούν με σθένος και σφρίγος στην πιο κρίσιμη αυριανή για τα χρονικά δεδομένα της στιγμής τελική μάχη. Τους παροτρύνουν ν' αντέξουν λίγες ώρες ακόμα όρθιοι. "Βάλτε πλάτη" είναι μια από τις χαρακτηριστικές φράσεις του κ. Αρχηγού, "η πατρίδα κινδυνεύει"!!!

Τα σχέδια για την απόβαση στην Πλατεία Συντάγματος είχαν καταστρωθεί, οι Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και Μπέρναρντ Μοντγκόμερι είχαν κερδίσει στη σκακιέρα του πολέμου τους απαίδευτους κι απροπαρασκεύαστους αγανακτισμένους.
Μίλησε κανείς για μεθοδευμένη προετοιμασία; Άλλωστε όταν η πατρίδα κινδυνεύει, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ.  6932955437

Diktiospartakos.blogspot.com

Μαρτυρία Ταξίαρχου Διαδηλωτή: Τα ΜΑΤ εφάρμοσαν στρατιωτικό σχέδιο εναντίον του «εσωτερικού εχθρού»!

Η συγκλονιστική περιγραφή του οργίου κρατικής καταστολής από ένα Ταξίαρχο εν αποστρατεία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς βασιζόμενος στην εμπειρία του μπορεί να αντιληφθεί, παρουσιάσει και κρίνει το επιχειρησιακό σχέδιο της Ελληνικής Αστυνομίας.

Έχει εξαιρετική σημασία να σταθμίσουμε την εκτίμηση του ως Στρατιωτικού  για το Σχέδιο Ενεργείας της Αστυνομίας  που "ήταν από πλευράς επιτελικής σχεδίασης άψογο : Σωστή αρχική διάταξη - Αναγνώριση - Ελιγμός - Αιφνιδιασμός - Ρήγμα στο εχθρικό μέτωπο - Εκμετάλλευση του αποτελέσματος. Ίσως και κάπου ανάμεσα κάποιες κατάλληλες «καταδρομικές ενέργειες».
Μόνο που τέτοιος σχεδιασμός αφορά την αντιμετώπιση του ένοπλου εχθρού στο Πεδίο της Τιμής. Και όχι άμαχους συμπατριώτες μπροστά από το Εθνικό τους Μνημείο, τον Άγνωστο Στρατιώτη "!

Ακόμη όμως πιο σημαντικά είναι τα ερωτήματα που θέτει και οι απαντήσεις που δίνει:

«Είμαι άραγε εγώ με τη σύζυγό μου και όλοι όσοι διαμαρτύρονταν ειρηνικά δίπλα μας ένας απειλητικός εχθρός για την Ελληνική Πολιτεία;
Κι έτσι αναρωτιόμουν ξανά, πολύ πιο έντονα αυτή τη φορά.
ΤΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΣΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ;
ΤΙ ΝΟΗΜΑ ΕΙΧΕ Η ΨΗΦΟΣ ΜΟΥ ;
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ;
Και όταν ρομαντικοί Έλληνες σαν εμένα, και είναι πολλοί, ψάχνουν αμίλητοι απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα, τότε όσοι προκαλούν αυτά τα ερωτήματα είναι καιρός να χάσουν τον ύπνο τους.
Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ»!!!

Ας δώσουμε το λόγο στον Ταξίαρχος ε.α Ευστράτιος Ουζούνογλου
Τόπος - Χρόνος :
Πλατεία Συντάγματος, 29 Ιουνίου 2011.
Σκηνικό :

Μία πλατεία που συνεχώς γεμίζει με κόσμο από παντού, ακόμη και από την Πάτρα, νέους, άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, επιπέδου μόρφωσης και κοινωνικής προέλευσης, ακόμη και οικογένειες με παιδιά. Κόσμο που έρχεται ειρηνικά, για να διαδηλώσει την αντίθεσή του στο υπό ψήφιση συμβόλαιο ξεπουλήματος της Ελλάδας και των Ελλήνων, κυρίως των νέων.
Σε μία άκρη κοντά στην έξοδο του Μετρό προς τη Λεωφόρο Αμαλίας βρίσκεται μία ετερόκλητη συντροφιά από νέους, μεσήλικες (ανάμεσά τους δύο απόστρατοι συνάδελφοι και ο υπογράφων με τη σύζυγό του) και ένας βιοπαλαιστής πωλητής ξηρών καρπών από τα Εξάρχεια. Συζητούν μεταξύ τους, χωρίς να γνωρίζονται. Μοιράζονται την αγωνία τους και τις προσωπικές εμπειρίες τους από τα αδιέξοδα που έχει οδηγήσει την κοινωνία μας ο απαξιωμένος πλέον πολιτικός κόσμος της χώρας, αλλά και την πεποίθησή τους για την ανάγκη ανατροπής του.
Σκηνή 1η -  Ώρα 12:00
Μία ομάδα 8-10 γεροδεμένων νεαρών πιασμένοι χέρι-χέρι σε παράταξη στο κέντρο της Λεωφ. Αμαλίας και με εμφάνιση «μάχης» (σακίδια, μάσκες για χημικά) περνούν από μπροστά μας με κατεύθυνση προς την Πλατεία, φωνάζοντας προκλητικά : «Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει, μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι.». Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε ακούσει κανένα παρόμοιο εμπρηστικό σύνθημα, παρόλο το δυναμισμό των νεοτέρων, ούτε είχαμε δει ανάλογης εμφάνισης διαδηλωτές. Κανείς δε μίλησε. Κάποιοι κούνησαν σκεπτικά τα κεφάλια.
Σκηνή 2η -  Ώρα 12:30
Αιφνιδιαστικά και χωρίς καμία απολύτως πρόκληση από πλευράς διαδηλωτών (ήμουν εκεί ακριβώς), μία μεγάλη ομάδα δικυκλιστών της αστυνομίας ανεβαίνει από τις στήλες του Ολυμπίου Διός προς το Σύνταγμα με τις σειρήνες σε πλήρη χρήση και ένταση. Αμέσως διαδηλωτές κάθε ηλικίας συμπαρατάσσονται και τους κλείνουν το δρόμο προς την Πλατεία. Μετά από μερικά λεπτά απλής αντιπαράταξης χωρίς καμία πρόκληση εκατέρωθεν σκάει ένα και μόνο ελαφρύ καπνογόνο, που έδειξε ότι το δροσερό αεράκι που φυσούσε εκείνη την ώρα είχε κατεύθυνση προς την Πλατεία. Το αποτέλεσμα είναι να συρρεύσει προς το σημείο εκείνο κι άλλος κόσμος.
Μετά από μερικά λεπτά επιπλέον αντιπαράταξης χωρίς κανένα επεισόδιο, οι δικυκλιστές αποχωρούν. Τα σχόλια μεταξύ των διαδηλωτών ήταν πολυποίκιλα : αντιπερισπασμός, πρόκληση, νίκη των φιλήσυχων διαμαρτυρόμενων πολιτών κλπ.  Προσωπικά, και μεταξύ σοβαρού και αστείου, λέω : «Εμένα κύριοι μου φάνηκε σαν επιθετική αναγνώριση». Οι πολίτες της συντροφιάς δεν κατάλαβαν καλά, οι συνάδελφοι όμως χαμογέλασαν σκεπτικά : «Λες;». Μετά από λίγο τα πνεύματα ηρέμησαν.
Σκηνή 3η -  Ώρα 13:00
Αστυνομικοί βγάζουν από τον Εθνικό Κήπο όσους πολίτες έβρισκαν εκεί λίγη δροσιά, κλείνουν τις εισόδους και παρατάσσονται πίσω από τις καγκελόπορτες. Ένταση μεταξύ των πολιτών, επειδή δεν υπήρχε κανένας λόγος για να γίνει κάτι τέτοιο. Οι πιο νεαροί και θερμόαιμοι επιτίθενται φραστικά στους αστυνομικούς, αλλά με την επέμβαση των μεγαλυτέρων που βρισκόμασταν δίπλα, σταμάτησαν  ως εκεί. Κάποιοι πιο έμπειροι από παρόμοιες καταστάσεις λένε ότι κάτι δεν πάει καλά και επισημαίνουν ότι και την προηγούμενη μέρα λίγο πριν τη λήξη της συνεδρίασης και την αποχώρηση των βουλευτών είχαν ξεκινήσει εκ μέρους των αστυνομικών κινήσεις, που προκαλούσαν σταδιακά ένταση και κατέληξαν στα επεισόδια που εκκένωσαν την Πλατεία. Και εξέφραζαν τη βεβαιότητα ότι όσο πλησίαζε η ώρα της ψηφοφορίας, τόσο μεγάλωνε και η πιθανότητα να ξεσπάσουν νέα βίαια επεισόδια. Κάποιοι άλλοι είπαν ότι σε ερώτηση που έκαναν σε κάποιους νεαρούς αστυνομικούς, γιατί να επιδεικνύουν τέτοια αναλγησία σε ενέργειες κατά των πολιτών, πήραν την απάντηση ότι υπηρετούν την Κυβέρνηση και τη Δημοκρατία.
Σκηνή 4η -  Ώρα 13:15
Δυνατοί κρότοι ακούγονται και καπνοί σηκώνονται στη Λεωφόρο Αμαλίας μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη. Οι νέοι που βρίσκονται εκεί έχουν μάσκες για τα χημικά και δεν αποχωρούν, απλά τραβιούνται μερικά μέτρα πίσω. Ο κόσμος αντιδρά πλησιάζοντας ακόμη περισσότερο προς την Πλατεία και ενώνοντας τη φωνή του σε μία κραυγή : «Κλέφτες - Κλέφτες». Αντικείμενα αρχίζουν να εκτοξεύονται μέσα από το πλήθος προς τους αστυνομικούς, τα αίματα ανάβουν και τα χημικά αρχίζουν να εκτοξεύονται βροχή.
Σκηνή 5η -  Ώρα 13:30
Ενώ όλοι έχουμε την προσοχή στραμμένη στην Πλατεία, Διμοιρίες πάνοπλων αστυνομικών αρχίζουν να κινούνται από τις στήλες Ολυμπίου Διός, κλείνοντας τελείως τη Λεωφόρο Αμαλίας και ρίχνοντας χημικά και κροτίδες. Ο άνεμος, όπως είχε φανεί και από πριν, ήταν ευνοϊκός.
Προσωπικά, και μην πιστεύοντας στο μέγεθος της καταλογιζόμενης προς τους αστυνομικούς αναλγησίας, στάθηκα στην άκρη μαζί με τη σύζυγό μου, περιμένοντας κι εγώ μαζί με άλλους μεσήλικες και ηλικιωμένους τις Διμοιρίες να προσπεράσουν, δείχνοντας σεβασμό στα γκρίζα μας μαλλιά. Μάταια . Αθεράπευτα ρομαντικός και στον ιδεατό μου κόσμο μέχρι το τέλος .

Οι αστυνομικοί «σκούπιζαν» με τα χημικά όποιον εύρισκαν μπροστά τους, σπρώχνοντας τον κόσμο στο κέντρο της Πλατείας και εξαναγκάζοντας πολλούς να βρουν καταφύγιο στο σταθμό του Μετρό.

Σε απόσταση 5 μέτρων από αυτούς δεχθήκαμε καπνογόνο στα πόδια μας. Τα χημικά μας έπνιξαν και ο κόσμος άρχισε να χάνεται γύρω μας. Με υπεράνθρωπη προσπάθεια, αναπνέοντας με δυσκολία, με έντονο τσούξιμο στα μάτια και αλληλοϋποστηριζόμενοι φθάσαμε στην είσοδο του Μετρό. Κατεβήκαμε στο Ιατρείο που είχε στήσει ο Ερυθρός Σταυρός μέσα στο σταθμό, για να δεχθούμε τις πρώτες βοήθειες.
Εκεί βρίσκονταν εθελοντές του Σώματος Σαμαρειτών, μεταξύ των οποίων και η κόρη μου Ειρήνη, και δίνουν αγώνα να βοηθήσουν όποιον έχει ανάγκη. Όταν μας είδε από μακριά, νόμισε ότι πήγαμε εκεί για να «νταντέψουμε το παιδί» και άρχισε να διαμαρτύρεται. Μόλις πλησίασε και είδε την κατάστασή μας, άρχισε να μας προσφέρει την απαραίτητη βοήθεια, μη πιστεύοντας κι εκείνη ότι θα έβλεπε ποτέ τους γονείς της έτσι για οποιοδήποτε λόγο.
Σκηνή 6η -  Ώρα 14:00
Βγαίνουμε από το Ιατρείο ανακουφισμένοι και προσπαθούμε μαζί με άλλους ν' ανέβουμε τα λίγα σκαλιά της εξόδου προς την Πλατεία, για να δούμε τι γίνεται. Ένα καπνογόνο ακριβώς στο κεφαλόσκαλο μας έκοψε το δρόμο.
Έχοντας μία φυσική κατάσταση με μειωμένες αντοχές, λόγω της στεφανιαίας νόσου από την οποία πάσχω, και τη σύζυγό μου που έπρεπε να προστατεύσω, έσκυψα το κεφάλι, την έπιασα από το χέρι και κατέβηκα αμίλητος στις αποβάθρες να πάρω το τραίνο της επιστροφής.
ΑΜΙΛΗΤΟΣ !

Επειδή σαν Στρατιωτικός σκεπτόμουν ότι το Σχέδιο Ενεργείας της Αστυνομίας ήταν από πλευράς επιτελικής σχεδίασης άψογο : Σωστή αρχική διάταξη - Αναγνώριση - Ελιγμός - Αιφνιδιασμός - Ρήγμα στο εχθρικό μέτωπο - Εκμετάλλευση του αποτελέσματος. Ίσως και κάπου ανάμεσα κάποιες κατάλληλες «καταδρομικές ενέργειες».

Μόνο που τέτοιος σχεδιασμός αφορά την αντιμετώπιση του ένοπλου εχθρού στο Πεδίο της Τιμής. Και όχι άμαχους συμπατριώτες μπροστά από το Εθνικό τους Μνημείο, τον Άγνωστο Στρατιώτη ! Είμαι άραγε εγώ με τη σύζυγό μου και όλοι όσοι διαμαρτύρονταν ειρηνικά δίπλα μας ένας απειλητικός εχθρός για την Ελληνική Πολιτεία;
Κι έτσι αναρωτιόμουν ξανά, πολύ πιο έντονα αυτή τη φορά :
ΤΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΣΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ;
ΤΙ ΝΟΗΜΑ ΕΙΧΕ Η ΨΗΦΟΣ ΜΟΥ ;
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ;
Και όταν ρομαντικοί Έλληνες σαν εμένα, και είναι πολλοί, ψάχνουν αμίλητοι απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα, τότε όσοι προκαλούν αυτά τα ερωτήματα είναι καιρός να χάσουν τον ύπνο τους.
Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ !!!

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437

Diktiospartakos.blogsppot.com