Ναι επιμένουμε: “Είμαστε όλοι μετανάστες, είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι”

του Κώστα Παλούκη  

Ο Χρήστος Χωμενίδης δημοσίευσε ένα άρθρο του στον φιλομνημονιακό ιστοχώρο The insider με τίτλο: «Δεν είμαστε όλοι μετανάστες δεν είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι». Σε αυτό νομίζω ότι παρουσιάζει με μεγάλη ευκρίνεια την φιλοσοφία του κυρίαρχου εκσυγχρονιστικού λόγου που κυριάρχησε την περίοδο μετά την δεκαετία του 1990 στην Ελλάδα και κατά βάση τη φιλοσοφία του ελληνικού «μεταμοντερνισμού», του ρεύματος δηλαδή της αποδόμησης. Το βασικό στοιχείο αυτής της φιλοσοφίας είναι ότι ενώ παρουσιάζεται ως ριζοσπαστική και δημοκρατική θεώρηση, στην πράξη είναι μια βαθειά αντιδραστική και ολοκληρωτική φιλοσοφία. Η μεγαλύτερη αποδείξη, εκεί που κρίθηκαν όλοι, είναι στην εποχή της κρίσης. Οι επιφανέστεροι γκουρού αυτού του ρεύματος επέλεξαν στην πλειοψηφία τους να ταυτιστούν με το μνημονιακό μπλοκ, ενώ όσοι επέλεξαν να συγκρουστούν με αυτό αισθάνθηκαν την ανάγκη να απολογηθούν ή να λάβουν αποστάσεις από τις παλαιότερες επιλογές τους. Αυτό το επιστημονικό και μικροαστικό κυρίως δυναμικό στελέχωσε και εκφράστηκε από την ΔΗΜΑΡ αποτελώντας την «κεντροαριστερή» εκδοχή της πιο αντιδραστικής πολιτικής που εφαρμόστηκε ίσως ποτέ στην χώρα μας μετά την περίοδο της Κατοχής.

Η βασική ιδέα του άρθρου του Χωμενίδη είναι πως η ταύτιση με την θέση ενός θύματος είναι μια ισοπέδωση η οποία ακυρώνει την πολλαπλότητα της διαφορετικότητας. Δεν πρέπει να μοιάζουμε με τους άλλους, αλλά πρέπει να διαφέρουμε. Συνεπώς, δεν πρέπει να μαχόμαστε για τους άλλους γιατί μας μοιάζουν, αλλά γιατί διαφέρουν από εμάς.

Η αντιδραστική βάση αυτής της θεώρησης είναι η πίστη ότι ο καθένας μας όχι μόνο είναι, αλλά  πρέπει και να είναι διαφορετικός, καθώς ο,τιδήποτε προσπαθεί να ομογενοποιηθεί είναι ολοκληρωτικό. Η αλληλεγγύη είναι το καθήκον μιας εξωτερικής σχέσης με τον πάσχοντα ή το θύμα και όχι μιας σχέσης ταύτισης. Το άτομο με την ξεχωριστή και μοναδική του ταυτότητα είναι ο βασικός μοχλός της κίνησης των πραγμάτων, ενώ οποιαδήποτε συνταύτιση των ατόμων εμποδίζει την ατομική μοναδικότητα να εκφραστεί ελεύθερα και καταπιέζεται. Οι συλλογικότητες, οι συλλογικές ταυτότητες καταπιέζουν τα άτομα. Ο Βερέμης σε μία συνέντευξη στον Παπαχελά το είχε διατυπώσει ρητά περίπου ως εξής: το βασικό πρόβλημα των ελλήνων είναι ότι λειτουργούν συλλογικά. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Αυτή η ιδέα της προοδευτικής ατομικότητας κυριαρχεί μέσα στην κοινωνία μετά την κατάρρευση των συλλογικών δομών της δεκαετίας του 1980. Πάνω σε αυτήν δομήθηκε το πρότυπο του «απολιτίκ» απέναντι στον «πολιτικοποιημένο» και διαμορφώθηκε η ιδέα μιας κοινωνίας ατομικοτήτων χωρίς κοινά ταξικά ή άλλου τύπου συμφέροντα, άρα μιας κοινωνίας χωρίς πολιτική. Η οικονομία είναι μια αντίστοιχη διαδικασία ατόμων που συνεργάζονται σε έναν κοινό σκοπό και ο καθένας επιτελεί έναν ρόλο και αμοίβεται με βάση αυτόν. Ο επιχειρηματίας ή ο πολιτικός είναι μια μεγάλη και πετυχημένη προσωπικότητα, ένα μοντέλο ισχυρού «εγώ», που κατάφερε να αναδειχθεί υπερνικώντας τα άλλα ανίσχυρα «εγώ». Τα αποτυχημένα «εγώ» θα πρέπει να ανταγωνιστούν με κάθε τρόπο τα άλλα «εγώ» για να καταφέρουν να γίνουν ισχυρά. Οι πετυχημένοι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες συγκροτούν ένα σύστημα οπαδών το οποίο τους θαυμάζει και τους ακολουθεί πιστεύοντας ότι με την προώθησή τους θα κερδίσουν και οι ίδιοι, όχι σαν κοινωνία, αλλά ως ατομικότητες. με αυτόν τον τρόπο συγκροτήθηκε το νέο αρχηγικό μοντέλο των αστικών κομμάτων, αλλά και των επιχειρηματιών (π.χ. η χρήση του αθλητισμού).

Η διαμόρφωση των απόψεων γύρω από την καθημερινότητα δε θα πρέπει να γίνεται μέσα από μια ζωντανή και διαλεκτική συζήτηση, με διάλογο και αντιπαράθεση, γιατί με αυτόν τον τρόπο ο ένας προσπαθεί να πείσει τον άλλο, άρα να τον καταπιέσει και να τον εκμεταλλευτεί. Με αυτόν τον τρόπο τα αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα, οι αριστεροί και οι κομμουνιστές που επειδιώκουν την πολιτική στην πράξη επιχειρούν να εκμεταλλευτούν και να καταπιέσουν τις ελεύθερες ατομικότητες. Όλες οι απόψεις είναι σχετικές, δεν υπάρχει αλήθεια, το ποτήρι είναι ιδωμένο είτε μισογεμάτο είτε μοσοάδειο. Η ομορφιά κρύβεται όχι στην ουσία και το περιεχόμενο, αλλά στην διαδικασία και στη μορφή. Η τέχνη για την τέχνη, η επιστήμη για την επιστήμη, η οικονομία για την οικονομία, η πολιτική για την πολιτική. Αυτή η διαδικασία θα βγάλει τους πετυχημένους που θα ανδειχθούν στην κορυφή των ατομικοτήτων.

Η πολιτική και οικονομική εξουσία λοιπόν είναι μια συνάρθρωση ατομικών συμφερόντων χωρίς αρχές και ιδεολογία, είναι μια διαδικασία εντελώς τεχνοκρατική που θα πρέπει να την διαχειριστούν οι ειδικοί, δηλαδή «πετυχημένες» και καταρτισμένες προσωπικότητες. Άλλες μεγάλες προσωπικότητες με εγκυρότητα και τεχνική αρτιότητα αναλαμβάνουν μέσω των ΜΜΕ να ενημερώσουν τα άτομα για το τι συμβαίνει. Όλοι οι άλλοι και κυρίως η αριστερά κατά βάθος ψεύδεται και προσπαθεί να κοροϊδεψει τα άτομα εξωθώντας τα σε παράνομες πράξεις με σκοπό την επιβολή ολοκλρωτικών καθεστώτων που θα παραβιάζουν τις ατοιμικές ελευθερίες.

Το πολιτικό αποτέλεσμα αυτής της διεργασίες είναι κενές πολιτικές προσωπικότητες, χωρίς πολιτική ενημέρωση, χωρίς κριτήρια, χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς δημοκρατική παιδεία. Είναι προσωπικότητες που οικοδομούν γύρω τους ισχυρά ψυχολογικά τείχη γιατί αισθάνονται πως ο μεγάλος εχθρός, η μεγάλη απειλή είναι ο διπλανός τους και όχι η εξουσία. Η εξουσία είναι ό,τι πιο γοητευτικό, ό,τι πιο ελκυστικό στο οποίο οφείλουν να υποτάσσονται και να υπακούουν ώστε κάποια στιγμή να γίνουν και οι ίδιοι επιτυχημένοι εξουσιαστές.

Στην πραγματικότητα η φιλοσοφία αυτή εκβαρβάρισε τόσο πολύ την κοινωνία ώστε όταν αποδείχτηκε η χρεωκοπία του μοντέλου της να εξωθήσει στον μνημονιακό ή στον χρυσαυγίτικο φασισμό μεγάλα τμήματα που πίστεψαν ακλώνητα στην ατομικότητα τους, ότι οι ίδιοι είναι το «άλας της γης» και όλοι οι άλλοι κατώτεροι και αδαείς. Η διαχείριση και η επίλυση της κρίσης είναι μια υπόθεση που θα επιλυθεί με μεγαλύτερη καπιταλιστική βαρβαρότητα είτε αυτή σημαίνει διάλυση κάθε μορφής κανόνα είτε σημαίνει πόλεμο και εξόντωση σε κάθε αδύναμο και διαφορετικό.

Η πίστη λοιπόν ότι είμαστε διαφορετικοί και ότι πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι μέσα από την πολυχρωμία της διαφορετικότητάς μας, στην πράξη δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε μια βαθειά εκμεταλλευτική, ιεραρχική και βάρβαρη κοινωνία γιατί ακριβώς η έννοια της διαφορετικότητας αναγκαστικά και στην πράξη μετατρέπεται σε μια ιδέα της ανωτερότητας και άγριου ανταγωνισμού.

Ο ίδιος ο Χωμενίδης εξάλλου ως πρόσωπο αποδεικνύει αυτήν την αποτυχία στην πράξη της ιδέας του. Εάν μπορούσε πραγματικά να νιώσει την αλληλεγγύη στους ανίσχυρους και τα θύματα, θα αναγκαζόταν να πολεμήσει το πολιτικο-κοινωνικό μοντέλο που προκαλεί το πρόβλημα. Δε συμβαίνει αυτό όμως γιατί ακριβώς δεν αισθάνεται ταυτότητα με το θύμα/ανίσχυρο, δεν αισθάνεται ότι μπορεί να βρεθεί στη θέση τους κάποια στιγμή, ότι το πρόβλημα του αδύναμου είναι και δικό του. Δεν αισθάνεται ότι μπορεί να σπάσει την ατομικότητά του και να μοιραστεί πλευρές του «είναι» του και της «ταυτότητάς» του με κάθε ανίσχυρο. Οι θέσεις τους και οι ταυτότητές τους είναι διαφορετικές, αλλά σε μια ιεραρχική κοινωνία είναι και ιεραρχικές. Συνεπώς η αλληλεγγύη της πολυχρωμίας δεν παρά μια σύγχρονη φιλελεύθερη εκδοχή της φιλανθρωπίας. Η πετυχημένη ανώτερη ξεχωριστά χρωματισμένη ταυτότητα, ο πετυχημένος διανοούμενος ή ο πετυχημένος επιχειρηματίας θλίβεται και δηλώνει την υποστήριξή του και την αλληλεγγύση του σε όσους δεν κατάφεραν να μπουν στο τρένο του success story. Κρίμα για αυτούς! Τους αγαπάμε, αλλά αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού….

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ, 70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ

                            

Γεννημένος στη Θήβα, στις 10 Μαρτίου 1900, από πολύ νέος ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση. Το 1919 μπήκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ την ίδια χρονιά εντάχτηκε στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (ΣΕΚΕ), τον πρόδρομο του ΚΚΕ. Υπήρξε ηγέτης και γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας από το 1924 ως το 1926 και ιδρυτής του τροτσκιστικού ρεύματος στην Ελλάδα. Παρέμεινε πιστός στις ιδέες και στις απόψεις του μέχρι το τέλος. Εκτελέστηκε το 1943 από τις ιταλικές φασιστικές δυνάμεις, αφήνοντας πίσω του σημαντικό συγγραφικό έργο.

Η ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΗΒΑΣ ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΙΣ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013 ΣΤΙΣ 11:00’ π.μ. ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΗΒΑΣ, ΑΙΘΟΥΣΑ ¨ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΦΙΝΗΣ¨

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΟΡΙΔΑΣ (ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΙΝΕ-ΓΣΕΕ)

¨Π. ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ:Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ¨

ΤΑΚΗΣ ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ (ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ, ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΚΔΕ)

¨Π. ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ¨

Να αντιστρέψουμε την ιεράρχηση: με την στρατηγική στο τιμόνι και την τακτική στις ταχύτητες, με την αντικαπιταλιστική αριστερά της ρήξης και της ανατροπής

Κώστας Παλούκης

Την περίοδο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008 ακούσαμε πολλές θεωρίες συνωμοσίας. Η τότε γραμματέα του ΚΚΕ θεωρούσε ύποπτο πως στάλθηκαν τόσα πολλά μηνύματα μέσα σε ένα βράδυ προσκαλώντας σε πορείες και διαδηλώσεις. Μια σωστή συγκέντρωση θα πρέπει να  προσκαλείται μόνο από οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις. Όμως δεν ήταν η μοναδική. Την ίδια εποχή οι ταξιτζήδες, συνήθης φωνή του καφενειακού συντηρητισμού, μιλούσαν για τα σχέδια διαφόρων κέντρων που υπονόμευαν την Ελλάδα, για περίεργους μηχανισμούς και μυστικές υπηρεσίες, για τον ρόλο των μεταναστών.

Την ίδια ακριβώς συγκυρία διακινήθηκε και ένα email που περιείχε τη συνέντευξη του Φραντσέζο Κοσσίγκα, πρώην προέδρου της ιταλικής δημοκρατίας. Σε αυτό παρουσιαζόταν ο τρόπος σκέψης του «βαθέος κράτους». Ο Κοσσίγκα θεωρούσε ότι την περίοδο μιας εξέγερσης η κυβέρνηση θα πρέπει να αφήσει τους διαδηλωτές «να κάνουν ο,τι θέλουν». Πρότεινε λοιπόν προς τις κυβερνήσεις τα εξής: «Αποσύρετε την αστυνομία από τους δρόμους και τα πανεπιστήμια, διαβρώστε το κίνημα βάζοντας προβοκάτορες έτοιμους για τα πάντα, και αφήστε τους διαδηλωτές για καμμιά βδομάδα, να σπάνε καταστήματα, να καίνε αυτοκίνητα και να δημιουργούν χαμό στους δρόμους.» Σύντομα τα αποτελέσματα θα είναι θετικά για το κράτος γιατί: «Τότε, με την κοινή γνώμη στο πλευρό σας, ο ήχος των σειρήνων των ασθενοφόρων θα πνίξει τις σειρήνες της αστυνομίας και των καραμπινιέρων».

Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση Καραμανλή ακολούθησε αυτό το μοντέλο καταστολής. Η εξέγερση δεν ήταν παρά μια αυταπάτη, μια αυτό-κοροϊδία των εξεγερμένων, οι οποίοι σαν ανεγκέφαλος όχλος δεν μπορούσε να καταλάβει τον ρόλο που οι κυβερνώντες τους έβαζαν μέσα στην σκακιέρα της πολιτικής. Οι δημοσιογράφοι, οι έμπειροι πολιτικοί της αριστεράς και της δεξιάς όμως ήταν σε θέσει να το καταλάβουν. Στην πράξη δηλαδή η εξέγερση του ‘08 ήταν ένα σχέδιο της κυβέρνησης να εκθέσει το κίνημα, να γεννήσει την αντεπανάσταση και να βαθύνει τις αυταρχικές δομές.

Απέναντι σε αυτήν την ανάλυση προέκυψαν δύο αντιδράσεις, αντιδιαμετρικά αντίθετες. Η πρώτη, πιο τίμια και πιο επαναστατική, θεωρούσε ότι η αριστερά έπρεπε να συμμετάσχει στο κίνημα, ωστόσο να διαχωριστεί από τα αντικατασταλτικά χαρακτηριστικά του και τα περίεργα αντιμπατσικά συνθήματα και να το μπολιάσει με πολιτικά, αντικυβερνητικά και εργατικά αιτήματα, να την μετατρέψει σε κάτι άλλο. Αυτή η αριστερά στην πράξη πίστευε στη δύναμη και στην αυτενέργεια των από κάτω, αλλά επιθυμούσε να εξελίξει την εξέγερση και από επικίνδυνη για τον λαό και ωφέλιμη για την εξουσία να την μετατρέψει σε ωφέλιμη για γον λαό και επικίνδυνη για την εξουσία.

Η δεύτερη, φοβική, μικροαστική και ουσιαστικά αντιδραστική, θεωρούσε ότι οι συσχετισμοί δεν υπάρχουν για μια πιο οργανωμένη παρέμβαση. Έπρεπε λοιπόν οι οργανωμένες και πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς να καταγγείλουν και να διαχωριστούν από το κίνημα. Στην περίπτωση που καταλάβαιναν πως μια καταγγελία τους εξέθετε και δεν μπορούσαν να καταγγείλουν το κίνημα, προσπάθησαν να το νουθετήσουν, να διαχωριστούν οι ίδιοι με την απουσία τους ή να το εμποδίσουν να εκφραστεί, να φτάσει σύντομα στο τέλος του γιατί ήταν επικίνδυνο. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, η πολιτικοποίηση του κινήματος ήταν ακόμη πιο επικίνδυνη, γιατί π.χ. το αίτημα να ανατραπεί η κυβέρνηση με μαθηματική ακρίβεια θα έφερνε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία με αποτέλεσμα η εξέγερση να υπηρετεί τα σχέδια του ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς, κάθε προσπάθεια ήταν χρεωκοπημένη.  Όχι λοιπόν πορείες στην Αθήνα και στις γειτονιές, όχι πολιτικά αιτήματα, εδώ και τώρα υπονόμευση. Στην καλύτερη δυνατή περίπτωση απομονωμένες συγκεντρώσεις χωρίς αναρχικούς και περίεργους τύπους που θα έληγαν με ευχαριστίες στους παριστάμενους διαδηλωτές και σε νέο κάλεσμα για τους νέους αγώνες που θα έρθουν στο μέλλον!

Αυτή η αριστερά αποδείκνυε στην πράξη ότι ο γραφειοκρατισμός των ηγεσιών ή οι μεγάλες προσωπικότητες ήταν βαθειά αντιδραστικοί. Ουσιαστικά, αισθάνονταν ότι κατείχαν θεσμικούς ρόλους είτε ως συλλογικές ηγεσίες είτε ως προσωπικότητες και ως εκ τούτου ήταν εκτεθειμένοι απέναντι στο κράτος για καταστάσεις και γεγονότα που δεν μπορούσαν να ελέγξουν ή πίστευαν ότι δεν είχαν τα εργαλεία να ελέγξουν. Το κυρίαρχο κλίμα του «μεγάλου φόβου» που τα ΜΜΕ καλλιεργούσαν τους είχε κατακλύσει και τους είχε αντιδραστικοποιήσει. Η υποταγή στους συσχετισμούς τους υπέταξε στην αστική νομιμότητα και αμέσως τους έθεσε στο αστικό στρατόπεδο, παρά την κομμουνιστική ρητορική τους.

Το 2008 έδειξε τα όρια της αριστεράς, καθεστωτικής και μη. Από τη μία οι επαγγελματίες αριστεροί ηγέτες (ΚΚΕ, ηγεσία του ΣΥΝ) και οι χομπίστες μικροαστοί «μικρο-ηγέτες» που ταυτίστηκαν με την αντίδραση και επέδειξαν χυδαίο καθεστωτικό προσωπείο και από την άλλη οι ηγεσίες με επαναστατικά αντανακλαστικά, αλλά κυρίως ο κόσμος της αριστεράς και της εξέγερσης (δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερα της τότε αντικαπιταλιστικής αριστεράς που σήμερα διαλύονται στον ΣΥΡΙΖΑ, δυνάμεις της αναρχίας). Την στάση όλων αυτών απέναντι στην εξέγερση του 2008 μπορεί κανείς σήμερα να διαβάσει στις επιλογές απέναντι στην κρίση που έδωσε η καθεστωτική αριστερά, αλλά και άλλες καθεστωτικές λογικές.

Η εξέγερση του 2008 ακόμα και σήμερα είναι ένα κριτήριο που διακρίνει την αριστερά ακόμη και σήμερα από μια άλλη πλευρά όμως. Από τη μία η αριστερά που προωθεί την αγωνιστική αυτό-οργάνωση και ταυτόχρονα την ρήξη και την ανατροπή και από την άλλη η αριστερά που είτε προωθεί μόνο την αγωνιστική αυτό-οργάνωση είτε προωθεί μόνο την ρήξη και την ανατροπή. Όσοι προωθούν μόνο την αγωνιστική αυτοοργάνωση εύκολα υποκύπτουν στον αριστερό κυβερνητισμός (αναρχισμός, κυρίως ο «αναρχοσυνασπισμός», δηλαδή «πολιτισμικός αναρχισμό», ΣΥΡΙΖΑ, ρεφορμιστική ηγεσία και πρώην αντικαπιταλιστικές αυτοδιαλυόμενες συνιστώσες).

Όσοι προωθούν την ρήξη και την ανατροπή μόνο φραστικά, εύκολα υποκύπτουν στον «κομματικό ή παραταξιακό σεχταρισμό» μέσω της «υπερεπαναστατικής φρασεολογίας» (ΚΚΕ, διάφοροι μικροπαράγοντες χομπίστες της αριστεράς). Κάθε μέσο λαϊκής αυτοοργάνωσης κατανοείται σαν ανταγωνιστικό στο κόμμα και τις παρατάξεις του. Από τη στιγμή που θεωρείται ως δεδομένο πως οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί, ενώ παράλληλα δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο υποκείμενο, αλλά και στις κομματικές και παραταξιακές δυνάμεις, η μόνη λύση είναι ο διαχωρισμός και η απομόνωση. Το άρθρο τάδε σε ένα καταστατικό ενός συλλόγου ή ενός συνεταιρισμού, η φράση τάδε σε ένα πολιτικό κείμενο, ή απουσία της διαρκούς επανάληψης συγκεκριμένων σωστών κατά τα άλλα φράσεων είναι τεράστιοι κίνδυνοι που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Η κομματική ή παραταξιακή δουλειά συνεπώς είναι ο πολιτικός και ιδεολογικός διαχωρισμός από κάθε τι που είναι μη «καθαρό» και η ιδεολογική και πολιτική παρέμβαση μέσω της κομματικής ή παραταξιακής προπαγάνδας.

Εάν η πρώτη φιλοκυβερνητική άποψη είναι μια σοβαρή μικροαστική αντίληψη που οδηγεί στον ρεφορμισμό, η δεύτερη δεν είναι τίποτε άλλο παρά μικροαστικός φόβος, ακόμη πιο επικίνδυνος και πιο αντιδραστικός γιατί κρύβεται κάτω από το «υπερεπαναστατικό προσωπείο». Συγκεκριμένα, μάλιστα η εμπειρία της σχέσης ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει πως τελικά ο μικροαστικός φόβος για να μην ενισχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ενίσχηση του ΣΥΡΙΖΑ.   

Ας επιστρέψουμε εκεί που ξεκινήσαμε. Στην δημόσια συζήτηση για την εξέγερση της Τουρκίας ξαναμπαίνει πάλι το επιχείρημα του Κοσσίγκα  Ο κόσμος που διαδηλώνει είναι αφελής και εν τέλει παίζει τον ύποπτο ρόλο διαφόρων κέντρων που έχουν ως στόχο την οικονομία της Τουρκίας και την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ερντογάν. Ταυτόχρονα, είναι εμφάνες πως το κίνημα αυτό προς το παρόν ευνοεί την κεμαλική αντιπολίτευς. Με λίγα λόγια η συζήτηση για τον αυθόρμητο ρόλο ενός κινήματος και τη σχέση της αριστεράς με αυτό επανέρχεται σήμερα με αφορμή την εξέγερση στην Τουρκία. Τι πρέπει να κάνει η αριστερά να μείνει έξω και να καταγγείλει ή να μπει μέσα και να βάλει πολιτικά αιτήματα; Το αίτημα για ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν ποιόν ενισχύει;

Εκεί η αριστερά όλων των εκδοχών ρεφορμιστική και επαναστατική, κομμουνιστική και ευρωκομμουνιστική, βρίσκεται παρούσα και δίνει τη δική της μάχη μέσα στο αναπτυσσόμενο κίνημα. Αυτό συμβαίνει γιατί το αυταρχικό και αντιδραστικό καθεστώς της Τουρκίας δεν επέτρεπε την εμφάνιση μιας καθεστωτικής αριστεράς ούτε την ανάδυση του φαινομένου της «αριστερής δράσης ως χόμπι». Ακόμα και το πιο ρεφορμιστικό κομμάτι, ακόμα και ο πιο μεταρρυθμιστής δημοκρατικός πολίτης κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να χάσει τη δουλειά του και να βρεθεί στη φυλακή, να τραυματιστεί, να βασανιστεί. Η αριστερά αυτή καταλαβαίνει πως η ανατροπή μιας αντιδραστικής κυβέρνησης (Ερντογάν) από ένα λαϊκό κίνημα, ακόμα και εάν έρθει στη θέση της μια άλλη νέα αντιδραστική κυβέρνηση (Κεμαλικοί) είναι μια σημαντική παρακαταθήκη για τα λαϊκά-ταξικά συμφέροντα και συνολικά για την υπόθεση της απελευθέρωσης. Η νέα κυβέρνηση θα είναι υπόλογη στο λαό με διαφορετικό τρόπο. Οι συσχετισμοί θα έχουν ανατραπεί και ένα νέο ποτάμι θα έχει ξεκινήσει να ρέει αναζητώντας τη θάλασσα ενός νέου κόσμου. Η επαναστατική και κομμουνιστική αριστερά της Τουρκίας στο σύνολό της ιεράρχησε διαφορετικά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αντέστρεψε την ιεράρχηση και έθεσε το στρατηγικό στόχο στο τιμόνι και την τακτική στις ταχύτητες. Venceremos!!!!  

Εν όψει των επερχόμενων δημοτικών και περιφερειακών εκλογών: Αριστερή διαχείριση ή ρήξη και ανατροπή

Στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές τέθηκε το ζήτημα της λεγόμενης αριστερής διακυβέρνησης. Απέναντι σε αυτήν την θέση ουσιαστικά δόθηκαν δύο απαντήσεις από την πλευρά της κομμουνιστικής αριστεράς. Η πρώτη έλεγε πως ναι μπορούμε να έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση εφόσον διασφαλιστεί ότι δε θα γίνει καμία θυσία για το ευρώ καταργώντας παράλληλα με κάποιο τρόπο το μνημόνιο, ενώ η δεύτερη απαντούσε πως όχι μια αριστερή κυβέρνηση εντός Ευρώ και ΕΕ είναι στην πράξη μη ικανή να διαμορφώσει μια άλλη πολιτική. Οι μεν εκτιμούσαν πάνω κάτω πως μια τέτοια διακυβέρνηση θα όξυνε τις αντιθέσεις με το μνημονιακό μπλοκ και εκ των πραγμάτων θα οδηγούσε σε αντικαπιταλιστικές ρήξεις, συνεπώς άξιζε τον κόπο η εμπλοκή σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Οι δε ότι η υποταγή στους συσχετισμούς είναι προδιαγεγραμμένη, χωρίς συγκεκριμένες στρατηγικές και προγραμματικές δεσμεύσεις για μια σειρά ζητημάτων, όπως π.χ. η μονομερής διαγραφή του χρέους, αλλά κυρίως χωρίς να ακολουθήσει η αριστερά μια συνολικότερη αντικαπιταλιστική ανατροπή (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ή να θέσει ως προϋπόθεση τη Λαϊκή Εξουσία (ΚΚΕ). Διαφορετικά δεν πρόκειται να επιτευχθεί παρά ένα νέο μνημόνιο, συνεπώς, μια ενδεχόμενη αριστερή κυβέρνηση είναι ένας στείρος κυβερνητισμός και ως εκ τούτου το πιθανότερο είναι να επιφέρει τεράστιες απογοητεύσεις και ήττες. Ο κόσμος της αριστεράς και τα πλατιά στρώματα που στράφηκαν προς την αριστερά πείστηκαν πως η πρώτη πρόταση είναι περισσότερο εφικτή και σε κάθε περίπτωση προσφέρει άμεσα μια νίκη, αν και πο περισσότεροι διατηρούσαν σοβαρές επιφυλάξεις. Τα ίδια ερωτήματα επανέρχονται και θα επανέρχονται ξανά και ξανά καθώς η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ταυτίστηκε με την ιδέα της αριστερής κυβέρνησης, φαίνεται να μετατοπίζεται, παρά τις εσωτερικές διαφωνίες μιας σημαντικής μερίδας συντρόφων της ριζοσπαστικής αριστεράς, ολοένα και περισσότερο σε επιλογές που κινούνται μεταξύ εναλλακτικών νεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών μοντέλων. Το αμερικάνικο μοντέλο του Ομπάμα μοιάζει για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καλύτερο, ενώ το ευρωπαϊκό μοντέλο που μέχρι πρόσφατα θεωρούταν «δημοκρατικό κεκτημένο» «συντηρητικοποιείται». Βέβαια, κατά την προσωπική μου άποψη ούτε το αμερικανικό μοντέλο ήταν ή είναι πιο δημοκρατικό από το ευρωπαϊκό, αλλά ούτε και ποτέ το ευρωπαϊκό, ιδιαίτερα μετά το Μάαστριχτ, υποσχέθηκε κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που είναι σήμερα.

Ωστόσο το ζήτημα που θα ήθελα να θέσω εδώ δεν είναι αυτό. Εν όψει των επερχόμενων δημοτικών εκλογών θα επανέλθει πολύ πιο έντονα το ερώτημα της αριστερής διακυβέρνησης στους δήμους. Ήδη διαθέτουμε την εμπειρία μιας σειράς από αριστερών δημοτικών αρχών τόσο στην γειτονική Καισαριανή όσο και σε άλλους δήμους με πιο γνωστή περίπτωση εκείνη στο Ελληνικό. Επίσης, διαθέτουμε μια μεγάλη εμπειρία από δημοτικές και νομαρχιακές αριστερές διακυβερνήσεις στο παρελθόν. Το βασικό ερώτημα είναι αν πέρα από μια χρηστή διαχείριση  και κάποια στοιχεία υποστήριξης κοινωνικών δομών αλληλεγγύης είναι σε θέση οι σημερινοί δήμοι να προσφέρουν κάτι άλλο. Αν ναι τι είναι αυτό; Κατά την προσωπική μου άποψη οι καλλικρατικοί δήμοι και το νέο μνημονιακό πλαίσιο έχουν διαμορφώσει ένα πολύ συγκεκριμένο πεδίο στην ΤΑ. Συνεπώς, μια αριστερή δημοτική αρχή οφείλει να είναι αποφασισμένη για σύγκρουση με τις καλλικρατικές δομές και προοπτικές. Επίσης, η παλιά συζήτηση ότι άλλο το κεντρικό πολιτικό σκηνικό και άλλο η τοπική αυτοδιοίκηση είναι πια καθαρή κοροϊδία. Μια αριστερή δημοτική αρχή θα πρέπει ξεκάθαρα να τοποθετείται απέναντι στο μνημόνιο, την τρόικα την κυβερνητική πολιτική και στις κοινωνικές του συνέπειες. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη απέναντι στον ρόλο της ΕΕ και του ΔΝΤ για τα πράγματα της χώρας.

Και ακόμη περισσότερο θα πρέπει να είναι αποφασισμένη να συμβάλει στον αντιμνημονιακό αγώνα. Να πρωταγωνιστήσει και να συμβάλει στον λαϊκό ξεσηκωμό. Μια αριστερή δημοτική αρχή οφείλει να μετατρέψει τον δήμο σε ένα είδος κέντρου αγώνα απέναντι στις πολιτικές των κυβερνήσεων και της τρόικα. Σε αυτό το σημείο πιάνει το νήμα όχι από δημαρχους διαχειριστές, αλλά από δημάρχους λαϊκούς αγωνιστές, όπως ήταν εκείνοι των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης. Το παράδειγμα της δημοτικής αρχής της Κερατέας στα προπέρσινα γεγονότα είναι χαρακτηριστικό για την συμβολή μιας δημοτικής αρχής στον αγώνα του λαού.

Μια αριστερή δημοτική αρχή θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη απέναντι σε ζητήματα χρέους. Στον δήμο μας έχουμε την περίπτωση του δανείου για την βίλα. Δε θα πρέπει να αποδεχτεί ένα παράνομο χρέος και θα πρέπει να αποπέμψει την ευθύνη και να αναζητήσει τους υπευθύνους. Αυτό σημαίνει σύγκρουση με τον κεντρικό πυρήνα του αστικού μπλοκ εξουσίας. Και θα πρέπει να είναι μια μάχη προφανώς άρρηκτα συνδεδεμένη με τον αντικυβερνητικό-αντιμνημονιακό αγώνα. Μια τέτοια μάχη μπορεί να δοθεί και επιτευχθεί μόνο με ξεσηκωμό και μαζική συμμετοχή όλων των πολιτών.

Μια αριστερή δημοτική αρχή θα πρέπει ωστόσο να πειραματιστεί. Ως Κίνημα στην Πόλη έχουμε σύνθημα μια πόλη με λιγότερο αυτοκίνητο. Θα πρέπει να αναζητήσεις εναλλακτικές λύσεις: να διεκδικήσεις και να προωθήσει άλλες μορφές μετακίνησης. Θα πρέπει να αναζητήσει λύσεις σε προβλήματα, όπως το ενεργειακό. Θα πρέπει να αναζητήσει λύσεις πάνω σε θέματα παραγωγικής ανασυγκρότησης. Σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν πλούσια παραδείγματα τόσο από το παρόν όσο και από το παρελθόν της ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και παραδείγματα όπως αυτό της ισπανικής κοινότητας της Μαριναλέντα από την οποία ένα αριστερό πρόγραμμα μπορεί να εμπνευστεί.

Μια αριστερή δημοτική αρχή θα πρέπει να αναζητήσεις εναλλακτικές, ποιοτικές και φτηνές λύσεις για τα ζητήματα πρασίνου, πεζοδρομήσεων και γενικά διαχείρησης της καθημερινότητας.

Μια αριστερή δημοτική αρχή οφείλει να πρωτοστατεί στον αγώνα για την κοινωνική αλληλεγγύη και να εγγυάται για όλους τους δημότες δωρεάν κοινωνικές παροχές σε όλους τους τομείς της ευθύνης της. Εάν δεν μπορεί να το πράξει, οφείλει η ίδια να ξεσηκώνει τους πολίτες εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής.

Μια αριστερή δημοτική αρχή οφείλει να πολεμήσει τις τοπικές μαφίες, τα ακροδεξιά παρακλάδια της, να είναι είναι αντιφασιστική, εργατική, λαϊκή και ταξική. Να συνδέεται με τους δημοκρατικούς και εργατικούς αγώνες, να εμβαθύνει την δημοκρατική λειτουργία του δήμου και να προωθεί τις τοπικές λαϊκές συνελεύσεις. Οφείλει να υπερασπίζεται το εισόδημα των εργαζομένων στην περιοχή της απέναντι στους εργοδότες. Οφείλει να στηρίζει τους μικρομεσαίους επαγγελματίες.

Ποια αριστερά όμως μπορεί εφαρμόσει και να πειραματιστεί υπέρ της πλειοψηφίας της κοινωνίας, να αναλάβει μια δημοτική διακυβέρνηση όχι διαχείρισης, αλλά ρήξης και ανατροπής; Ποια αριστερά μπορεί να μετατρέψει το διεφθαρμένο και απομακρυσμένο από τον πολίτη σύστημα των καλλικρατικών δήμων σε ζωντανό πολιτικό κύτταρο, να ξαναζωντανέψει τη γειτονιά; Μπορεί όλη η αριστερά μαζί εφόσον δεν είναι σεχταριστική, αλλά και δεν υποτάσσεται σε δήθεν ρεαλιστικούς δρόμους για καλύτερη «διαχείριση» κλείνοντας τα μάτια στην καταφανή πραγματικότητα. Μπορεί εφόσον στρατεύεται συνολικά σε ένα αντικαπιταλιστικό σχέδιο ρήξης και ανατροπής με την πολιτική κυβέρνησης ΕΕ ΔΝΤ και οραματίζεται μια άλλου τύπου δημοκρατία, έναν νέο σοσιαλισμό της εποχής μας.  

Κώστας Παλούκης, το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του κινήματος Στην Πόλη του Ζωγράφου 

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΕΡΟΥΧΗ ΜΙΑ ΑΔΑΜΑΝΤΙΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ....

Συμπληρώνονται τρία χρόνια, στις 4 Ιούνη, από την ηλιόλουστη αλλά σκοτεινή στην ψυχή μας ημέρα που έφυγε ο Γιάννης Βερούχης, για το επαναστατικό ταξίδι του στην ιστορία. Ο Ιστορικός Υλισμός θα αναλύσει πλήρως την συνεισφορά του.

Ως τότε το blog αυτό θα παρουσιάσει την ιστορία της οικογένειας ΒΕΡΟΥΧΗ. Θα μιλήσουμε δηλαδή για τον ΣΤΑΥΡΟ ΒΕΡΟΥΧΗ και την σύζυγό του Αντιγόνη (το ψεύτικο όνομα της παρανομίας) Βερούχη (Μαρίκα Αντωνίου). Η Ελληνική εργατική τάξη, ο Ελληνικός λαός στο σύνολό του οφείλει πολλά στην οικογένεια αυτή. Τιμή μου που γνώρισα ένα κομμάτι της....

ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΕΡΟΥΧΗΣ

Μικρό παιδί βρέθηκε "δουλάκι" σε κάποιο εύπορο σπίτι των Αθηνών. Παιδί για όλα τα θελήματα, γνώρισε από μικρός την ταξική καταπίεση βαθιά μέσα στο συνειδητό του είναι. Ωστόσο είναι αλήθεια ότι στην οικογένεια που ήταν "δουλάκι" υπήρξε η δυνατότητα για λίγες ελεύθερες ώρες τις οποίες αξιοποίησε πηγαίνοντας σε νυχτερινό σχολείο.

Έτσι ο μικρός Σταύρος Βερούχης που γεννήθηκε στον Πλατανιστό της Καρύστου το 1900 αποκόπηκε από την φυσική του οικογένεια, που ήταν πολυπληθής και μεγάλωσε στην Αθήνα. Γίνετε Βενιζελικός και πηγαίνει εθελοντής στο πολεμικό μέτωπο της Μακεδονίας. Τα Βαλκάνια στην κυριολεξία βρίσκονται σ' ένα φρενήρη πολεμικό παροξυσμό. Όλα τα έθνη, αυτοκρατορίες και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα οδηγούν τους ανθρώπους στην κρεατομηχανή του θανάτου.

Ο Σταύρος Βερούχης τραυματίζετε και χάνει την όρασή του κατά εννέα δέκατα. Επί της ουσίας αναγνωρίζει μόνο ημέρα νύχτα και ζει μέσα σε όγκους σκιών. Κατά μια εκδοχή ο τραυματισμός οφείλετε σε χημικά αέρια.

Η επιστροφή στην Αθήνα είναι οδυνηρή. Στρατιές αναπήρων, κατακρεουργημένων ανθρώπινων υπάρξεων βρίσκονται παντού. Ορφανά, χήρες ζητιανεύουν για να επιβιώσουν. Μακριά από το κέντρο των Αθηνών δηλαδή στους Αμπελοκήπους !!! στήνονται παραπήγματα, τενεκεδένιες ιδιοκατασκευές για να μπουν τα πονεμένα από τα βόλια σώματα. Οι πόνοι αβάσταχτοι. Στην Πλατεία Μαβίλη χτίζει η βασίλισσα την φημισμένη ΣΤΕΓΗ ΠΑΤΡΙΔΟΣ. Επρόκειτο για ένα κτήριο όπου επιμορφώνονταν οι ανάπηροι σε μουσικά όργανα με σκοπό να ζητιανεύουν "μετά οργάνων". Στην Πανόρμου και ειδικότερα στην Λουίζης Ριανκούρ, που ήταν κομμάτι του Ρωμαϊκού υδραγωγείου δηλαδή ποτάμι με πέτρινα τοιχία δεξιά αριστερά "χτίζετε" η φημισμένη κομμούνα των αναπήρων και ορφανών παιδιών. Ουσιαστικά ήταν κατασκευές πάσης φύσεως από λαμαρίνα, ξύλο, χαρτόκουτα ότι δηλαδή περίσσευε και βρίσκονταν. Εκεί οι 300 αυτοί άνθρωποι ζουν με τις συνήθειες του στρατού αλλά και με κομμουνιστική ελευθερία. Υπάρχει κοινή διατροφή, με συσσίτιο, μάθημα της Ελληνικής αλφαβήτου και μόρφωση πάνω στην κομμουνιστική ιδεολογία. Ήδη ο Σταύρος Βερούχης από Βενιζελικός νέος αφού γνώρισε τον θάνατο του καπιταλισμού έχει γίνει αταλάντευτος κομμουνιστής. Κομμουνιστής με την έννοια του όρου. Ήταν πάντα ο τελευταίος που έτρωγε στην κομμούνα φαγητό, διότι έπρεπε πρώτα να τραφούν οι κομμουνάροι...


Η κομμούνα της Πανόρμου φυσικά δεν ήταν πάντα εκεί. Βρισκόταν παλαιά δίπλα από το γήπεδο του Παναθηναικού στα λεγόμενα Κουντουριότικα. Όμως σαν κατακλύστηκαν οι Αμπελόκηποι από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής και εμπρός στην απελπισία των προσφύγων που με μανία επιβίωσης αξίωναν το μέρος τέθηκε το δίλημμα τι να κάνουν.... Σαν κομμούνα θα ήταν αδύνατον να έλθουν σε ρήξη με τους πρόσφυγες... Προτίμησαν την μετακίνησή τους στην Λουίζης Ριανκούρ... Τι να πεις εμπρός στο απελπισμένο ποτάμι της προσφυγιάς....

Οι ανάπηροι, τα ορφανά, οι χήρες των πολέμων 1912 ως το 1922 ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Η χώρα ήταν γεμάτη από σταυρούς και από πόνο, πείνα απόγνωση. Ο Σταύρος Βερούχης κατανόησε την ανάγκη οργανώσεως των απεγνωσμένων θυμάτων των καπιταλιστικών πολέμων. Ίδρυσε την Γενική Συνομοσπονδία Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου Ελλάδος. Κάθε απίθανο μέρος της χώρας καταλαμβανόταν για τις συνεδριάσεις των παραρτημάτων Συνομοσπονδίας. Το σύνηθες ήταν οι εκκλησίες. Εκεί τα ορφανά, οι ανάπηροι, οι χήρες αγωνίζονταν για μια αξιοπρεπή ζωή. Η συνομοσπονδία γρήγορα έφτασε και τα 400.000 μέλη. Νοσοκομεία, πάρκα κάθε κυριολεκτικά σημείο της επικράτειας δονούν ταν από τους αγώνες της Συνομοσπονδίας. Οι διαδηλώσεις πάντα είχαν ένα και μόνο τελετουργικό.... Συνάθροιση στην Πλ. Μαβίλη πλησίον δηλαδή της "Στέγης Πατρίδος". Ξεκινούσαν ομιλητές και ερχόταν η ώρα του ηγέτου του Σταύρου Βερούχη. Μέσα σε κατανυκτική σιωπή τα πονεμένα ανθρώπινα πλάσματα άκουγαν την ψυχή τους να βγαίνει από το στόμα του Σταύρου... Μου έχουν αναφέρει το ρητορικό κρεσέντο του ήρωα αυτού και ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το κείμενο ανατριχιάζω...

Αμέσως μετά με φρόνημα πολεμιστών χιλιάδες ορφανά, χήρες ανάπηροι και συνοδοί των κατέβαιναν την σημερινή Β. Σοφίας προς το κέντρο των Αθηνών. Η παράταξη έσκιζε τις καρδιές από τον ανείπωτο πόνο που δημιουργεί ο καπιταλισμός.... Πρώτα τα ορφανά ρακένδυτα πονεμένα παιδάκια. Ύστερα οι μαυροφορεμένες χήρες με τα μαντήλια... Πιό μετά οι ανάπηροι βαριάς μορφής με τους συνοδούς των και μετά οι ελαφρότερα ακρωτηριασμένοι.... Ένα ποτάμι πόνου και αποφασιστικότητας που έφτανε και τις 60.000 κατέβαινε προς το κέντρο των Αθηνών... Πλησίον των δρόμων τότε υπήρχαν στρατόπεδα. Σε κάθε διαδήλωση της Συνομοσπονδίας οι διοικητές απέσυραν όλους τους στρατιώτες και κυριολεκτικά άφηναν άδεια τα στρατόπεδα για να μην βλέπουν και ακούν τις κατάρες τις φωνές πόνου τις προτροπές για αγώνα...

Σύντομα ο Σταύρος Βερούχης προσχώρησε στο πολιτικό και επαναστατικό ρεύμα του Αρχειομαρξισμού. Έτσι οι Αρχειομαρξιστές είχαν υπό τον πλήρη έλεγχό τους το κίνημα των θυμάτων και αναπήρων. Γνωρίζω ότι ο μόνος είχε το ηθικό ανάστημα να μιλάει εκ μέρους του ΚΚΕ στα συνέδριά των ήταν ο Κλάρας δηλαδή ο Άρης Βελουχιότης. Όταν οι Αρχειομαρξιστές συνδέθηκαν με την Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση του Λέοντος Τρότσκυ, η Γενική Συνομοσπονδία Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου Ελλάδος, αυτοανακηρύχτηκε αμέσως σαν Συνομοσπονδία με αρχηγό τον Λ. Τρότσκυ....

Το κίνημα αυτό βρέθηκε εμπρός σε μια ντρίπλα της αστικής τάξης που παρέδωσε σε αυτούς την δυνατότητα να πάρουν άδειες για την κατασκευή περιπτέρων. Στην ουσία να τους μεταβάλλουν από κίνημα διαμαρτυρίας σε ιδιοκτήτες... Όμως ήταν αδύνατον να μην αποδεχθεί η ηγεσία αυτήν την εξέλιξη... Το ζήτημα της επιβίωσης ήταν το κυρίαρχο. Παρόλα αυτά η ηθική νίκη ήταν αδιαμφισβήτητη... Από μουσικούς ζητιάνους και επαίτες διατήρησαν μια αξιοπρέπεια...
Η αστυνομία τότε... λίγα εκατοστά να έπιανε πιό έξω από το ορισμένο μέρος του περιπτέρου έχυνε το μίσος της και τους μούρλαναν στα πρόστιμα...

Μετά τον Β. Παγκόσμιο Πόλεμο για να μην την ξαναπατήσει έδιωξε τους παλαιούς κατά χιλιάδες και έδωσε στα νέα θύματα άδειες και μάλιστα σε δικούς τους δεξιούς...

Η δικτατορία του Μεταξά εξόρισε τον Σταύρο Βερούχη στο χωριό του τον Πλατανιστό Καρύστου με την σύζυγό του επαναστάτρια και αυτή και τον μικρό Γιάννη Βερούχη που χάσαμε πριν 3 χρόνια... Ο Σταύρος Βερούχης τυφλός κατά 9/10 ανέλαβε κάτι χτήματα μαζί με τον μικρό υιό του. Είχαν και λίγες κατσίκες (που τόσο λάτρευε ο Γιάννης και τις θεωρούσε πανέξυπνα ζώα) και προσπάθησαν να επιβιώσουν.... Στα δύσκολα αυτά χρόνια ο Σταύρος Βερούχης έγινε ο φυσικός δικαστής των χωριών της περιοχής. Κάθε αγρότης που είχε κάποια διαφορά απευθύνονταν σε αυτόν. Κάτω από μια ελιά "δίκαζε" και έλυνε τις διαφορές που γεννούνται στην καθημερινή ζωή του χωριού. Τέτοια ήταν η ηθική υπόσταση αυτού του ανδρός. Αγωνίστηκε και ξερίζωσε προαιώνιες προκαταλήψεις της επαρχίας αυτής. Σταμάτησε το αχαρακτήριστο συνήθειο να κυλιέται το νεογέννητο νεογνό σε αλάτι για να εξαγνιστεί και να λάβει ίσως δύναμη ζωής και το οποίο έκλαιγε σπαρακτικά από τον πόνο και το τσούξιμο...

Δεν παρέλειψε μαζί με την Αντιγόνη να εκπαιδεύσουν μαρξιστικά τον μικρό Γιάννη Βερούχη.... Ως τα 13 ήξερε Ελληνική και διεθνή Ιστορία, Ελληνική και παγκόσμια Γεωγραφία, τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου, τις θεωρίες του Υλισμού και του Ιδεαλισμού, την Ιστορία της Γαλλικής και Ρώσικης Επανάστασης και άλλα πολλά. (Όπως γράφει ο Μάριος Σάκκος)

Ο Σταύρος Βερούχης κάτω από συνωμοτικές διαδικασίες ήλθε στην κατοχή στην Αθήνα και σε σπίτι των Αμπελοκήπων ξανά... μάζεψε έμπιστους αγωνιστές για να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο Τροτσκιστικό αντάρτικο... Πάρα πολλοί Τροτσκιστές είχαν βγει στο αντάρτικο με δική τους πρωτοβουλία θέτοντας με τα όπλα την θεωρία στην πράξη... Επιστρέφοντας στην Κάρυστο έγινε μια μαζικότατη συνεδρία όλης της περιοχής κοντά 2.500 κόσμος όπου βγήκε εκλέκτορας για την λεγόμενη κυβέρνηση του βουνού την ΠΕΕΑ με συντριπτική πλειοψηφία έναντι των ανθρώπων του ΚΚΕ.... Ήταν 1944 και πήραν τον δρόμο προς την έδρα της ΠΕΕΑ... Λίγο πιο κάτω μια άνανδρη σφαίρα ενός σταλινικού κτήνους τον τραυματίζει θανάσιμα στο πίσω μέρος της κεφαλής... Αφήνεται στην παραλία στην αμμουδιά να χαροπαλεύει μια ημέρα και το πτώμα του σπαράσσεται από τα πεινασμένα σκυλιά...

Μετά την κατοχή οι χωριάτες ζητούσαν να οδηγηθεί στην αστική δικαιοσύνη ο γνωστός σταλινικός δολοφόνος... Τότε η ηθική των κομμουνιστών αντιλάλησε.... Η Αντιγόνη έκοψε άπαξ και δια παντός κάθε συζήτηση... "Αυτά είναι θέματα των επαναστατικών δικαστηρίων της σοσιαλιστικής επανάστασης του μέλλοντος και όχι της ματωβαμένης ψευτοδικαιοσύνης των καταπιεστών".

Έτσι σταμάτησε, με την σφαίρα στο κρανίο η επαναστατική ηρωική φυσιογνωμία του Σταύρου Βερούχη...

Ατρόμητος, άφοβος, ηγέτης, σοβαρός επαναστάτης έχει ήδη γραφτεί στο Πάνθεον της ηρώων της εργατικής τάξης....
πηγή: http://tiskondispsolistisftaineoitrixes.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2231.html