Τότε που η Ελλάδα έφτιαχνε αυτοκίνητα...

Πηγή: caroto.gr 

Ένα άρθρο εκτός της πολιτικής με την κλασσική έννοια που όμως αναδεικνύει και αυτό με τον τρόπο του την δυνατότητα ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας μας. Αρκεί ο λαός να το θέλει και να παλέψει ώστε να προωθούνται οι δικές του ανάγκες, η δικιά του πολιτική εξουσία κόντρα στην εξουσία των αντιδραστικών κυβερνήσεων και της Τρόικας.


Πηγή: caroto.gr






Η
ιστοσελίδα Caroto.gr συγκέντρωσε ιστορίες και μαρτυρίες από μπλόγκερς
και αρθρογράφους και παρουσίασε την ιστορία της βιομηχανίας αυτοκινήτου
στην Ελλάδα.


Ιστορικό πλαίσιο


Πριν ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι μνήμης για τους παλιούς και γνωριμίας για
τους νεώτερους, θα πρέπει να θυμηθούμε και να καταλάβουμε ορισμένες
καταστάσεις που επικρατούσαν όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σ’ όλο τον
κόσμο τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Για γεωπολιτικούς λόγους θα
επικεντρωθούμε στο χώρο της Ευρώπης. Η Ευρώπη μετά από έναν πόλεμο
προσπαθεί να γιατρέψει τις πληγές της και να ξανασταθεί στα πόδια της,
μια Ευρώπη όμως που άσχετα αν υπήρξαν νικητές και ηττημένοι, όλοι είχαν
προβλήματα με:

Κατεστραμμένη οικονομία
Κατεστραμμένη βιομηχανία - κτιριακό - εργαλειακό εξοπλισμό
Ανυπαρξία πρωτογεννών πρώτων υλών
Μικρές ποσότητες καύσιμης ύλης και με τεράστιο κόστος οι υπάρχουσες
Ελάχιστο εξειδικευμένο επιστημονικό - εργατικό προσωπικό
Εάν θα πρέπει να εστιάσουμε ακόμα περισσότερο στην αυτοκινητοβιομηχανία,
εκεί επικράτησε το χάος. Κύριοι και σοβαροί κατασκευαστές υπήρχαν
προπολεμικά στην Αγγλία (που για τις ανάγκες του πολέμου, όσοι είχαν
επιβιώσει από τους βομβαρδισμούς, παρήγαγαν μόνο πολεμικές μηχανες), στη
Γαλλία (που μετά την γρήγορη κατάληψή της απο τους Γερμανούς άλλαξε την
παραγωγή της και εξυπηρετούσε μόνο τη γερμανική πολεμική μηχανή), στην
Ιταλία (που υπέστη στα τέλη του πολέμου καταστροφές τόσο από τις
συμμαχικές δυνάμεις, όσο και από τους Γερμανούς) και τέλος στη Γερμανία
που ήταν και ο κύριος κατασκευαστής.


Εκεί αντιμετωπίσθηκε σωρεία προβλημάτων μεταπολεμικά. Πρώτον πολλές
αυτοκινητοβιομηχανίες είχαν αλλάξει το προϊόν παραγωγής (λόγω αναγκών
πολέμου), δεύτερον μετά τους μαζικούς συμμαχικούς βομβαρδισμούς ελάχιστα
εργοστάσια σώθηκαν κι αυτό γιατί έπρεπε να σωθούν για λόγους που
φαίνονται στον τρίτο λόγο) και τρίτον ολόκληρα εργοστάσια ή ολόκληρος
εργαλειακός / μηχανολογικός / σχεδιαστικός μαζί με τους τεχνίτες,
εξοπλισμός, μετανάστευσαν σε άλλες χώρες.


Παράδειγμα:
ολόκληρο το εργοστάσιο της OPEL μετακόμισε στην Ρωσία και εκεί
φτιάχτηκαν τα πρώτα Μόσκοβιτς. Αρχίζει λοιπόν η σχεδίαση και η κατασκευή
των πρώτων ευρωπαϊκών αυτοκινήτων.


Οι επιδιώξεις:

Απλή σχεδίαση, ώστε να είναι φθηνή κατασκευή, σε υπάρχουσες διασωθείσες εγκαταστάσεις και με σχετικά ανειδίκευτο εργατοτεχνικό προσωπικό
Χρήση υπαρχουσών πρώτων υλών
Κινητήρες οικονομικοί
Αποτέλεσμα αυτών των σχεδιαστικών επιδιώξεων ήταν η σχεδίαση και κατασκευή μικρών -
οικονομικών - απλών επιβατηγών οχημάτων, με χρήση υπαρχόντων
εξαρτημάτων (MESSERSCHMITT, όπου χρησιμοποιούσε καλύπτρα αεροπλάνου για
πόρτα, αλουμίνιο από αεροπλάνα για αμάξωμα και κινητήρα απο
μοτοποδήλατο) - ΗΕΙNKEL - FULDAMOBIL κ.λπ.


Μεγάλες παραδοσιακές εταιρείες όπως OPEL - MERCEDES - DKW, άργησαν να
επαναεκκινήσουν σχεδίαση - παραγωγή και όταν ακόμα ξεκίνησαν το κόστος
κτήσης ήταν μεγάλο.


Από την άλλη πλευρά, η ανάγκη ύπαρξης αυτοκινήτων εργαλείων (όπως φορτηγά - αγροτικά -
μεταφορικά και άλλα) ήταν μεγάλη και χωρίς τον περιορισμό του όγκου και
της οικονομίας καυσίμου. Αναγκαία όμως ήταν η σχεδίαση να είναι απλή
και φθηνή.


Πάνω σε αυτές τις απλές
σχεδιάσεις ξεκινάνε και βασίζονται και οι πρώτες Ελληνικές κατασκευές
αυτοκίνησης. Στην αρχή, Έλληνας κατασκευαστής θεωρείται αυτός που έχει
την δυνατότητα, την λογική, την τεχνική την μικροοικονομική και τον
χώρο, ώστε να κλέψει ιδέες, να βρει διάφορα υπάρχοντα υλικά να τα
παντρέψει όλα μαζί και να φτιάξει κάτι που μερικές φορές ανταποκρινόταν
στις ανάγκες του.


Ο χρόνος περνάει, καινούργιες τακτικές αντιγράφονται (πολλές φορές ανακαλύπτονται)
καινούργια υλικά έρχονται στην χώρα, οι νόμοι ξεκαθαρίζουν τι μπορεί να
επιτραπεί και έτσι αρχίζουν να εμφανίζονται και οι πρώτοι κατασκευαστές.


Φτιάχνονται χώροι, αγοράζονται μηχανήματα, προσλαμβάνονται τεχνίτες, ακόμα και
σχεδιαστές, αγοράζονται καινούργιες μηχανές ή μερικοί ανακατασκευάζουν
και ακόμα μερικοί άλλοι κατασκευάζουν μηχανές. Ας δούμε λοιπόν την
καταγραφή - απογραφή…


Theologou





Ο Νίκος Θεολόγου, μηχανικός αυτοκινήτων στην Αμερική (που βρίσκεται εκεί
σαν μετανάστης), επιστρέφει στην Ελλάδα και δημιουργεί την εταιρεία του.
Μεταξύ 1918 και 1920 σχεδιάζει και κατασκευάζει ένα ελαφρύ όχημα, που
χρησιμοποιεί κινητήρα μοτοσυκλέτας τύπου PIERCE 750cc. Ταυτόχρονα
αρχίζει την εισαγωγή σασί από FORD του 1920 και ξεκινά την κατασκευή
φορτηγών και λεωφορείων.


Στα μέσα της δεκαετίας του '20 αντιμετωπίζει έντονο ανταγωνισμό από τους
«ΤΟΥΡΝΙΚΙΩΤΗ» στην Αθήνα και την «BOUHAGIER» στην Πάτρα, που επίσης
κατασκευάζουν φορτηγά και λεωφορεία και μη αντέχοντας κλείνει.


Εκτός από την Βιομηχανία / Βιοτεχνία κατασκευής αμαξωμάτων και μετέπειτα
κατασκευής ολοκληρωμένων οχημάτων – Λεωφορεία, Φορτηγά και αγροτικά
μηχανήματα, υπάρχει ακόμα μια προπολεμική (του 1920) καταγραφή για
ελληνική κατασκευή αυτοκίνητου και αυτό είναι το όχημα του «ΤΑΓΚΑΛΑΚΗ»
(κατασκευαστής αμαξωμάτων από την δεκαετία του '30) το 1937 που ήταν
βασισμένο σε μηχανικά μέρη από D.K.W.





BIOPLASTIC S.A. - αργότερα D.I.M.


Κύρια προϊόντα: Αttica - Carmel - D.I.M. Iδρυτής - ιδιοκτήτης ο Γεώργιος
Δημητριάδης. Το 1958 σε ιδιόκτητο χώρο σχεδίασε και κατασκεύασε ένα
ελαφρύ τετράτροχο αυτοκίνητο Mod 505. Λόγω της αδιαφορίας της κυβέρνησης
και των υψηλών εκείνη την εποχή φόρων για τ' αυτοκίνητα, αναγκάστηκε να
στραφεί στην κατασκευή τρίκυκλων μεταφορικών οχημάτων, επειδή υπάγονταν
στην κατηγορία των μοτοσυκλετών (χαμηλοί φόροι -τέλη και απόκτησης
άδειας τύπου).


Βλέποντας τις διευκολύνσεις που του παρείχε η τότε ισχύουσα νομολογία για τα τρίκυκλα
και την υφιστάμενη μεταπολεμική ευρωπαϊκή βιομηχανική κατάσταση,
αγοράζει από την Γερμανία FULDAMOBIL την άδεια κατασκευής ενός μικρού
τρίτροχου επιβατικού οχήματος.





Με αρκετές διαφοροποιήσεις στο σασί - αμάξωμα - μηχανικά, αρχίζει την
κατασκευή και διάθεση του ΑTTICA 200. Oι κινητήρες ήταν SACHS και
HEINKEL, που κατασκευάζονταν επίσης στο εργοστάσιό του. Το αυτοκίνητο
ήταν σχετικά φθηνό στην αγορά του και στην χρήση του και γρήγορα έγινε
επιτυχία στην Ελλάδα και κατασκευάσθηκε έως και το 1972.


Ταυτόχρονα βάζει στην παραγωγή από το 1972 και μετά ένα μικρό τρίκυκλο φορτηγό, με
την παλαβή κατά πολλούς αλλά επιτυχημένη, πατέντα της αναστροφής του
Attica, όπου το πίσω μέρος του Αttica έγινε το εμπρός για το φορτηγάκι.


Μέχρι το 1965 η εταιρεία απλώς επιβιώνει και τότε ξαναπροσπαθεί να μπει στον
χώρο κατασκευής αυτοκινήτων, συναρμολογώντας το ATTICA CARMEL 12, μετά
από άδεια από την ισραηλινή ISRAELI AUTOCARS (η οποία χρησιμοποιούσε
τεχνολογία - τεχνογνωσία της αγγλικής RELIANT).


Στην πραγματικότητα το αυτοκίνητο ήταν καθαρά αγγλικό, μια και σχεδόν όλα τα
εξαρτήματά του ερχόντουσαν από Αγγλία. Δυστυχώς το μοντέλο αυτό δεν
βρίσκει απήχηση και σταματά η παραγωγή του, μετά από μερικές εκατοντάδες
κομμάτια.


Το 1977 ο Γιώργος Δημητριάδης αλλάζει το όνομα της εταιρείας σε D.I.M. MOTOR και αρχίζει η
κατασκευή ενός (πάλι) περίεργου οχήματος, του DIM 652.


Με αμάξωμα πολυεστερικό, εμφανισιακά μοιάζει με το Οτομπιάνκι Α112, ενώ
μηχανικά φοράει συστήματα από το FIAT 126 (αερόψυκτο δικύλινδρο κινητήρα
652 cc). Η παραγωγή και η ζωή αυτού του μοντέλου ήταν μικρή και κάπου
εκεί τελειώνει και η D.I.M.


Alta


Eταιρεία κατασκευής / συναρμολόγησης μοτοποδηλάτων στην Αθήνα από το 1962.
Κατασκεύαζε τα δίκυκλα μοτοποδήλατα ALTA 50 S (50cc), τα τρίκυκλα
φορτηγάκια με δίχρονο μοτέρ SACHS 50 cc, τα τρίκυκλα φορτηγά ALTA 700
truck, με τετράχρονο μοτέρ BMW 700 cc, 3 5HP και δυνατότητας φορτίου 800
κιλά.





Ήταν τέτοια η επιτυχία που το 1967 αγοράζει ιδιόκτητο χώρο στην Ελευσίνα,
όπου και κατασκευάζει ένα μοντέρνο εργοστάσιο (το κτίριο εξακολουθεί να
υπάρχει ερειπωμένο ακόμα και σήμερα στην συμβολή της Νέας Εθνικής Αθηνών
- Κορίνθου και της Παλαιάς Εθνικής Ελευσίνας - Θήβας).


Αγοράζει και αυτή την άδεια κατασκευής του FULDAMOBIL. Τα καλούπια αλλάζουν και
εμφανίζεται στην αγορά το ALTA 200. “Αδελφάκι” με το Attica, αλλά με
κατά πολύ πιο μοντέρνα εμφάνιση και μικρές μηχανολογικές
διαφοροποιήσεις, το οποίο πάει εμπορικά αρκετά καλά. Η εταιρεία
σταμάτησε να λειτουργεί το 1978.


NAMCO National Motor Company Of Greece


Iδρύθηκε από τους αδελφούς Κοντογούρη που απασχολούνταν με το αυτοκίνητο από το
1950. Οι πρώτες προσπάθειες των αδελφών Κοντογούρη ήταν στην Γερμανία,
όπου προσπάθησαν να βάλουν σε παραγωγή ένα φορτηγό με το όνομα «HELLAS».


Το 1957 ο Κοντογούρης αποκτά τα δικαιώματα βιομηχανικής κατασκευής από την WILFRED FAHR, ενός οχήματος πολλαπλών χρήσεων.





Το 1961 δημιουργείται στη Θεσσαλονίκη το πρώτο εργοστάσιο, με την ονομασία
FARCO, όπου αρχίζει η κατασκευή του greek-automotive-history-15
προαναφερόμενου οχήματος με το όνομα FARMOBIL. Φορά δικύλινδρο αερόψυκτο
κινητήρα 700cc της BMW.


Αυτό το πάρα πολύ καλό για την εποχή του όχημα, δεν παίρνει έγκριση τύπου στην Ελλάδα
(παρά την καλή υποδοχή που του έγινε) και όλη η παραγωγή κατευθύνεται
στο εξωτερικό. Βλέποντας την ευκαιρία η CHRYSLER αγοράζει την εταιρεία
και το παραγωγικό της έργο και δημιουργεί την CHRYSLER HELLAS S.A.


Το 1967 η αμερικανική πλέον εταιρεία και μετά την κωλυσιεργία της
Ελληνικής Κυβέρνησης να χορηγήσει έγκριση τύπου, κλείνει και μεταφέρει
όλο το εργοστάσιο και την παραγωγή του σε άλλη χώρα όπου συνεχίζει με
επιτυχία την παραγωγή του.


Τέλη δεκαετίας του ‘60, ο Κοντογούρης δημιουργεί την NAMCO και στο τέλος της
δεκαετίας παρουσιάζει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το PONY. To PONY
ήταν μια διεθνής σχεδίαση του γραφείου FNF CITROEN για ένα απλό - φθηνό -
εύκολο στην κατασκευή του όχημα.


Η NAMCO παράγει το μικρό PONY σε ολοκαίνουργιο εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη
και αμέσως γίνεται μεγάλη επιτυχία. Είναι τόσο πετυχημένη η σχεδίαση, η
κατασκευή και τόσο χαμηλό το κόστος αγοράς και χρήσης, που πουλάει σε
μεγάλα νούμερα τόσο στην Ελλάδα (που το αγοράζουν, εκτός από ιδιώτες, οι
Ένοπλες Δυνάμεις, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ και πάρα πολλοί άλλοι), όσο και στο
εξωτερικό (υπήρξαν και εξαγωγές στην Αμερική). Παρήχθησαν και
επωλήθησαν πάνω από 30.000 PONY.





To 1978 η NAMCO επεκτείνεται σε ειδικά οχήματα σουηδικής πατέντας, με
ειδικές off road αναρτήσεις, πολλαπλών χρήσεων και αναγκών. Αρχίζει η
κατασκευή (επιτυχημένων) προτύπων οχημάτων 4×4, 6×6 (από 3 ως 6,5
τόνους). Σχεδιάζει και κατασκευάζει ειδικά στρατιωτικά οχήματα
-θωρακισμένα ή μη- όπως το PANTHER (2 επιτυχημένα πρωτότυπα), το ΤIGER
και το ACHILLES. Δυστυχώς εκείνη την εποχή το κράτος ετοιμάζει την
κρατική ΕΛΒΟ, με αποτέλεσμα να δοθούν ελάχιστες παραγγελίες για το
φορτηγό.


Η παραγωγή της πρώτης γενιάς PONY σταματά το 1983 - 1984, εποχή που αλλάζει ο φορολογικός νόμος που αφορά τα αυτοκίνητα της κατηγορίας, με αποτέλεσμα να μην είναι
συμφέρουσα η εξέλιξή του και η συνέχεια της παραγωγής του. Έτσι, παρ’
όλο που είχε παρουσιασθεί ένα νέο διαφορετικό μοντέλο με όνομα SUPER
PONY (που δεν είχε καμιά σχέση με την CITROEN, αλλά με την FORD, αφού
φοράει σειρά κινητήρων 950cc 45 HP, 1100cc 55HP, 1300cc 69HP, 1600cc
DIESEL 54 HP και με δίπορτα και τετράπορτα αμαξώματα), δεν μπόρεσε να
συνεχίσει την παραγωγή.


Κι όμως η εταιρεία διασώθηκε. Δεν ήταν δυνατό να κερδίσει από την παραγωγή
αυτοκινήτων, κέρδισε όμως από την πώληση τεχνογνωσίας. Από το 1994 το
πρώτο SUPER PONY βγήκε από την γραμμή παραγωγής του βουλγάρικου
εργοστασίου, που αγόρασε και χρησιμοποιεί την ελληνική τεχνογνωσία της
NAMCO. H NΑΜCO μάλλον πρέπει να παραμένει ζωντανή, έστω και χωρίς
παραγωγή. Είχε ακουσθεί ότι ο εργαλειακός εξοπλισμός της παραμένει
ετοιμοπόλεμος.


Εμπορική Αυτοκινήτων


Ήταν μια μεγάλη εταιρεία με μοντέρνο εργοστάσιο βόρεια της Αθήνας. Μετά από
συμφωνίες με ξένες εταιρείες αγόρασε την άδεια συναρμολόγησης
αυτοκινήτων εδώ, με μεγάλη προστιθέμενη αξία. Κατασκευάσθηκε μεγάλος
αριθμός απο MAZDA 323, OPEL CADETT D και ALFASUD (το πρώτο προσθιοκίνητο
ΑLFA ROMEO). Kατασκευάσθηκε επίσης μεγάλος αριθμός από φορτηγάκια MAZDA
B 1600 μερικά από τα οποία κυκλοφόρησαν με το σήμα GREZDA (GReecce και
ΜΑZDA).





Η εταιρεία αντιμετώπισε σειρά εργασιακών προβλημάτων (απεργίες κ.λπ.) το
1980. Το 1985 η εταιρεία αναγκάσθηκε να σταματήσει τις εργασίες της.
Ήταν λυπηρό το τέλος της εταιρείας, ειδικά στις αρχές του '80 που πολλές
ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες ζήταγαν συνεργασία με ελληνικές
βιομηχανίες.


Το άδικο με τη συγκεκριμένη εταιρεία ήταν ότι αναγκάστηκε να κλείσει όταν ήταν στα
πρόθυρα συμφωνίας με την Hyundai, για δημιουργία γραμμής παραγωγής (της
μοναδικής στην Ευρώπη) των κορεάτικων αυτοκινήτων.


AUTOMECCANICA Α.Ε.Β.Ε.





H AUTOMECCANICA ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 (από πρώην
στελέχη της Αυτοκινητοβιομηχανίας της Ελλάδος που μόλις είχε κλείσει).


Οι πρώτες παραγωγές ήταν η κατασκευή των FIAT SCOUT και AMICO που
αποτελούσαν παραλλαγές βασισμένες στα FIAT 127. Από το 1981 έως το 1985
κατασκευαζόταν πλήρως στην Ελλάδα το ZEBRA βασισμένο στο DAIHATSU
CHARADE, όπως και το ίδιο το DAIHATSU CHARADE, που το τελευταίο διάστημα
έφερε μόνο το σήμα ZEBRA. Aπότο 1985 κατασκεύασε και το LADA NIVA. Οι
εγασίες της εταιρείας και το κλείσιμο του εργοστασίου έγινε το 1995.


NISSAN TEOCAR


Aπό το 1978 ο Θεοχαράκης δημιουργεί την TEOCAR και την TECOM. Χτίζει
εργοστάσια σε κοντινή σχετικά απόσταση μεταξύ τους, που το πρώτο έχει
σαν σκοπό την συναρμολόγηση αυτοκινήτων της NISSAN. To δεύτερο η TECOM
έχει την υποχρέωση να κατασκευάζει καθίσματα και αρκετά άλλα τμήματα των
αυτοκινήτων που συναρμολογούνται στην TEOCAR.





To 1980 βγαίνει από τη γραμμή παραγωγής το πρώτο από μια σειρά μοντέλων της NISSAN (επιβατηγά και φορτηγά).


Το 1995 η παραγωγή σταματάει για φορολογικούς λόγους. Το εργοστάσιο της
TEOCAR, το οποίο έχει υποστεί σειρά εκμοντερνισμών, διαλύεται εις τα εξ
ων συνετέθει και πωλείται στην Ρωσία. Το εργοστάσιο της TECOM συνεχίζει
να λειτουργεί κατασκευάζοντας πλέον έπιπλα γραφείου, δέρματα και
aftermarket καθίσματα αυτοκινήτου.


ENFIELD NEORION


Η ENFIELD AUTOMOTIVE Ltd με έδρα το Λονδίνο ειδικευόταν στην σχεδίαση και
κατασκευή ηλεκτρικών αυτόνομων αυτοκινήτων. Το 1972 εξαγοράσθηκε από
τους αδελφούς Γουλανδρή, οι οποίοι την μετονόμασαν σε «ENFIELD NEORION»
και μετέφεραν την γραμμή παραγωγής σε τμήμα των Ναυπηγείων Σύρου.


Ένα από τα μοντέλα που δέχθηκαν τις σχεδιαστικές περιποιήσεις του Έλληνα
βιομηχανικού σχεδιαστή ήταν το Ε.8000. Επρόκειτο για αυτοκίνητα με
μπαταρίες με μέγιστη τελική τα 65 χλμ/ώρα και αυτονομία 110-130 χλμ.





Απότη μια πλευρά δεν πήρε έγκριση τύπου στην Ελλάδα και από την άλλη είχε
σχετικά υψηλή τιμή, με αποτέλεσμα να βγουν λίγα κομμάτια που αγοράσθηκαν
από τα Αγγλικά Ταχυδρομεία. Για τους παραπάνω λόγους σταμάτησε η
εξέλιξή του και σύντομα η παραγωγή του.


Ο σχεδιαστής Γιώργος Μιχαήλ εκτελώντας παραγγελία των Γουλανδρήδων
σχεδίασε και κατασκευάσθηκαν δύο πρωτότυπα πολυτελή παντός εδάφους
οχήματα με θηριώδεις V8 κινητήρες, τα «ΣΙΚΑΓΟ». Ένα από τα NEORION
ΣΙΚΑΓΟ είναι υπό φύλαξη σε αποθήκες του ΟΔΔΥ, στην Αμυγδαλέζα.


ΜΕΒΕΑ - Μεσογειακαί Επιχειρήσεις Βιομηχανίας Εμπορίου και Αντιπροσωπειών


Μετά από συνένωση δύο (από το 1954) κατασκευαστών / συναρμολογητών μοτοποδηλάτων, το 1960 δημιουργείται η ΜΕΒΕΑ.


Ξεκινάει
την παραγωγή ενός μικρού τρίκυκλου φορτηγού με κινητήρα ZUNDAPP 50cc.
Mεγάλη επιτυχία που πωλείται και κυκλοφορεί σ’ όλη την Ελλάδα για πάνω
από 30 χρόνια. Πωλείται και εξάγεται επίσης στην Ασία σε μεγάλους
αριθμούς σαν επιβατηγό και σαν φορτηγό.





Τα κατασκευαστικά σχέδια και η τεχνογνωσία της ΜΕΒΕΑ δίνονται και σε μια
άλλη εταιρεία, την MEGO, για να μεγαλώσει η παραγωγή και να καλυφθεί η
ζήτηση.


Το 1970 σε συνεργασία με την αγγλική RELIANT κατασκευάζει κατόπιν αδείας το σχετικά βαρύ τρίκυκλο
φορτηγό TW9 και από το 1974 και το μικρό τρίτροχο επιβατηγό ROBIN.


Εκείνη την εποχή το τρίκυκλο ήταν στην ουσία μονόδρομος για τα χαμηλά
εισοδήματα στην Ελλάδα, μιας και ενέπιπταν στην κατηγορία των
μοτοσυκλετών, οπότε η φορολόγηση ήταν ανεκτή.


Το 1979 η εταιρεία πάνω σε τροποποιημένο σασί από το RELIANT KITTEN
σχεδιάζει και κατασκευάζει το τετράτροχο μικτής χρήσης FOX (το βλέπετε
στην κεντρική φωτογραφία) που ήταν μια πετυχημένη σχεδίαση και
κατασκευή.


Για ν' αποφύγουν τα γνωστά ελληνικά προβλήματα για έγκριση τύπου, αποστέλλεται το αυτοκίνητο στην
Αγγλία μαζί με τ' απαραίτητα σχέδια και αμέσως χωρίς πρόβλημα παίρνει
έγκριση τύπου σαν αγγλικής σχεδίασης και κατασκευής RELIANT FOX.


Κατασκευάζεται με επιτυχία στην Ελλάδα μέχρι το 1984-85, οπότε αλλάζει ο φορολογικός
νόμος που έβαλε ταφόπετρα σ’ όλους τους Έλληνες κατασκευαστές κι η
εταιρεία μετα από λίγο κλείνει. Το ελληνικό RELIANT FOX, που στα χαρτιά
φαινόταν αγγλικής σχεδίασης, έχει εξαχθεί από την Ελλάδα στην Αγγλία.
Και τα δυο παραπάνω αυτοκίνητα εξακολουθούν να ζουν στην Αγγλία.


MAVA


H ΜΑΒΑ αρχικά ήταν η ελληνική εταιρεία εισαγωγής των αυτοκινήτων RENAULT.
Το 1979 αποφασίζει την σχεδίαση και κατασκευή ενός αυτοκινήτου. Τη
σχεδίαση αναλαμβάνει ο Έλληνας βιομηχανικός σχεδιαστής αυτοκινήτων
Γιώργος Μιχαήλ.





Πάνω σε μηχανικά μέρη από RENAULT σχεδιάζει και κατασκευάζει το πρότυπο ενός
ελαφρού πολλαπλών χρήσεων οχήματος που ονομάζεται “FARMA”. Μετά από
αίτηση της MAVA το αυτοκίνητο στέλνεται στη RENAULT στη Γαλλία, όπου
μετά από εξονυχιστικούς ελέγχους και δοκιμές παίρνει έγκριση τύπου και
μάλιστα με το όνομα της RENAULT.


Το αυτοκίνητο γίνεται επιτυχία και κατασκευάζεται σε πολλούς τύπους, όπως
επιβατηγό - φορτηγό, ακόμα και τύπου τζιπ. Χρησιμοποιεί κινητήρα 845 cc
ισχύος 34 HP με τελική 110 χλμ/ώρα.


Το 1984 σχεδιάζεται ο διάδοχός του, το FARMA S, με αυξημένες εκτός δρόμου
δυνατότητες που το είχαν προ ονομάσει «το ελληνικό τζιπ». Την ίδια εποχή
αλλάζει ο νόμος, η παραγωγή κρίνεται αντιοικονομική και σταματά και
μετά από λίγο κλείνει και το εργοστάσιο.


ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ Α.Β.Ε.Ε. BALKANIA 4X4 truck


BALKANIA:
Ήταν το σήμα που χρησιμοποιούσε ο Ζαχαρόπουλος που κατασκεύαζε στην
Αθήνα ελαφρά 4×4 φορτηγά και 4×4 τύπου τζιπ. Μέχρι το 1972 η
Ζαχαρόπουλος ΑΒΕΕ ασχολείτο με την εισαγωγή ρουμάνικων και ινδικών
αυτοκινήτων.


Το 1975 σχεδιάζει και κατασκευάζει ένα φορτηγό 4×4 με κινητήρα Diesel - Mercedes Benz 3200 CC
με μεταλική καμπίνα και για φορτίο 1.500 κιλών. Το 1979 το αυτοκίνητο
επανασχεδιάζεται με νέα μοντέρνα πολυεστερική καμπίνα. Κατασκευάζεται
μέχρι το 1984 οπότε με το νέο φοροεισπρακτικό νόμο σταματάει η παραγωγή
του.


Το 1975 η εταιρεία συναρμολογεί και παρουσιάζει στην ελληνική αγορά ένα ελαφρού τύπου τζιπ με το όνομα AUTOTRACTOR.





Το αυτοκίνητο ήταν στην ουσία ένα εδώ συναρμολογημένο τύπου τζιπ: το
AHINDRA. Kαι αυτό βέβαια ήταν αντίγραφο από τα πρωτογενή αμερικάνικα και
φόραγε κινητήρα Diesel 3.100 cc 62 HP PEUGEOT. Το εκμοντερνισμένο πιο
«καλό» μοντέλο AUTOTRACTOR KZ φορούσε κινητήρα βενζίνης πάλι της PEUGEOT
2.500 cc, 103 HP.


Το εργοστάσιο εκμοντερνίζεται το 1985 και αποκτά νέα πλέον ονομασία «MAHINDRA HELLAS
Α.Ε.» Η ονομασία AUTOTRACTOR εγκαταλείπεται και τα αυτοκίνητα πωλούνται
με το όνομα MAHINDRA (αν και με πολλές διαφοροποιήσεις απο τα πρωτογενή
Ινδικά). Με τη φοροεισπρακτική αλλαγή της νομοθεσίας το 1985 η παραγωγή
γονατίζει και στην ουσία όλη η παραγωγή πάει στο εξωτερικό. Η εταιρεία
σταματά τις εργασίες της και κλείνει το 1995.


GEN


Ο τύπος GEN κατασκευάσθηκε από τον Αντώνη Τζεν, παλαιό οδηγό αγώνων,
μηχανικό και ταυτόχρονα συλλέκτη αυτοκινήτων. Η πρώτη του δημιουργία
ήταν το 1963 ένα κομψό σπόρ αυτοκίνητο, σχεδιασμένο από τον Έλληνα
αρχιτέκτονα Π. Βαρουχάκη.





Κτίσθηκε πάνω σε πλαίσιο VW και μηχανικά μέρη της SAAB. Δεν προχώρησε σε
βιομηχανική παραγωγή λόγω αδυναμίας απόκτησης έγκρισης τύπου από τις
ελληνικές κρατικές υπηρεσίες. Απο το 1968 ο Τζεν ασχολήθηκε με τις
μετατροπές μερικών FIAT και SAAB σε κάμπριο.


Το 1970 ξανασχολήθηκε με τη δημιουργία ενός σπορ αυτοκινήτου
χρησιμοποιώντας πλαίσιο VW. Ξαναντιμετώπισε προβλήματα απόκτησης
έγκρισης τύπου, παρ’ όλα αυτά κατασκεύασε περίπου 10 οχήματα. Από το
2005 ο Τζεν ασχολείται με τη σχεδίαση - κατασκευή ενός ηλεκτρικού
αυτοκινήτου.


SCAVAS


Σχεδιαστής / κατασκευαστής / μηχανικός ο Βασίλειος Σκάβας. Αποκτώντας εμπειρία από
την εργασία του στην ΒΙΑΜΑΞ ξεκίνησε την πρώτη του σχεδίαση το 1969,
κάνοντας σχεδόν τα πάντα όσον αφορά την κατασκευή του πρoτύπου.





Το SCAVAS 1 ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο με κινητήρα N.S.U. 1200 και
παρουσιάσθηκε το 1973. Το αυτοκίνητο, μετά από έντονες πιέσεις του Κώστα
Καββαθά, ιδιοκτήτη των 4 Τροχών, πήρε άδεια κυκλοφορίας αλλά ποτέ άδεια
έγκρισης για παραγωγή.


Το δεύτερο μοντέλο ήταν το πανέμορφο SCAVAS 2 που παρουσιάσθηκε το 1992 και
προοριζόταν για παραγωγή. Για μια ακόμα φορά το ελληνικό κράτος του
έδωσε άδεια κυκλοφορίας, αλλά όχι αδεια παραγωγής. Το SCAVAS 3
παρουσιάστηκε το 1996 και δεν ξεπέρασε ποτέ το στάδιο σχεδίασης.


PETROS PETROPOULOS Α.Ε.Β.Ε.


Η εταιρεία ήταν (και είναι τώρα) στην ουσία μια εταιρεία εισαγωγής και
διάθεσης οχημάτων και βαριών μηχανημάτων και για μια εποχή και
κατασκευαστής. Η οικογένεια Πετρόπουλου παραδοσιακά απασχολούνταν με τη
μεταλλουργία (χυτήρια, όπου μεταξύ άλλων εθεωρείτο ένας από τους
καλύτερους κατασκευαστές καμπανών) από τον 19ο αιώνα, αρχικά στην
Άμφισσα και αργότερα στη Λαμία.


Η εταιρεία με την σημερινή της μορφή δημιουργήθηκε απο τον Πέτρο
Πετρόπουλο στη Θεσσαλονίκη του 1922 με εργασίες πώλησης οχημάτων και
επισκευές / ανακατασκευές κινητήρων. Με αυτούς τους κινητήρες άρχισε
κατασκευές οχημάτων, με βάση επιβατηγά FORD του 1920, τα WILLYS-OVERLAND
του 1930 και για φορτηγά με τα DIAMOND T και INTERNATIONAL του 1930.


Το 1938 μεταφέρεται στην Αθήνα. Κύρια απασχόληση από το 1956 η κατασκευή
τρακτέρ με χρήση ανακατασκευασμένων κινητήρων. Αργότερα κατασκευάζει
σειρά τρακτέρ με κινητήρα PERKINS με μεγάλες πωλήσεις. Από το 1974
αρχίζει την κατασκευή του πρώτου «έξυπνου», όπως το ονομάζει,
οικογενειακού φορτηγού 4×4, σε τύπους UNITRUCK-POLYTRUCK και MILITRUCK
για το στρατό.


Οι αγρότες τα αγοράζουν σε μεγάλους αριθμούς, αλλά όχι κι ο στρατός. Επιπλέον ο νόμος για τα
αγροτικά αλλάζει το 1984-85 κι έτσι σταματάει η παραγωγή με την εταιρεία
σε δεινή οικονομική κατάσταση λόγω των μεγάλων επενδύσεων που είχε
κάνει ως τότε.


Εκτός των άλλων, η εταιρεία είχε σχεδιάσει-κατασκευάσει μια σειρά προϊόντων, όπως
γεννήτριες-περονοφόρα (τα επιτυχημένα βενζινοκίνητα και ηλεκτροκίνητα
DYNALIFT). Το 1994 η εταιρεία πάνω στο πετυχημένο σουηδικό σχέδιο της
BUCHER φτιάχνει και παρουσιάζει το MILITRUCK 2 DURO, που όμως δεν
γίνεται αποδεκτό από τον ελληνικό στρατό. Από τα τέλη του '90 η
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕΒΕ ασχολείται μόνο με εισαγωγές-εμπορεία, διατηρώντας
ελάχιστη εξειδικευμένη παραγωγή.


HERCULES





Εργοστάσιο κατασκευής «αγροτικών» οχημάτων - μηχανημάτων στην Κέρκυρα.
Χρησιμοποιούσε τμήματα της NAMCO (PONY) και κινητήρες MITSUBISHI, KUBOTA
και RUGGERINI. Παρήγαγε αυτοκίνητα μεταξύ των ετών 1980 και 1983. Από
τα γνωστότερα μοντέλα της το Hercules Light All Terrain Vehicle του
1980.


MOTOEMIL


Ο Έλληνας κατασκευαστής Αιμίλιος Αντωνιάδης στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον
αδελφό του Κωνσταντίνο φτιάχνουν οχήματα με συνδυασμό εξαρτημάτων από
αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Από τις αρχές του '60 έχουν αρχίσει
κατακευές τρίκυκλων φορτηγών με μηχανές 1200 cc VW αερόψυκτες. Αρχές ‘70
παρουσιάζουν ένα τελείως επανασχεδιασμένο όχημα, πάλι τρίκυκλο, με
μηχανικά μέρη FORD Γερμανίας.


Η MOTOEMIL ήταν μια από τις ελάχιστες ελληνικές κατασκευαστικές βιοτεχνίες
που διασώθηκαν μετά το πέρας της εποχής των τρίκυκλων μεταφορικών
οχημάτων, κατασκευάζοντας ενα 4τροχο φορτηγό 2 τόνων με μηχανή MERCEDES
Diesel, που ονομάσθηκε AUTOFARMA.


Ήταν ένα από τα καλύτερα ελληνικής σχεδίασης/κατασκευής φορτηγά εκείνης της
εποχής και πώλησε σε μεγάλους αριθμούς. 'Εγινε εκμοντερνισμός το 1979
αλλά στα μέσα της δεκαετίας του '80 ήταν ξεπερασμένο σε σχέση με τα
ιδίου τύπου εισαγόμενα. Το εργοστάσιο διέκοψε τις εργασίες του το 1985.


AGRICOLA


Έλληνας κατασκευαστής στη Θεσσαλονίκη: Γ. Τσολακίδης. Κύρια προϊόντα φορτηγά
πολλαπλών ρόλων 4×4 και διάφορα αγροτικά μηχανήματα.


Το AGRICOLA 25 GT 4X4 truck ήταν ένα έξυπνης σχεδίασης πολλαπλών χρήσεων
τετρακίνητο φορτηγό όχημα με μεταλλική καμπίνα και μηχανικά μέρη από
MERCEDES-BENZ 180 D Diesel. Είχε δυνατότητα φορτίου 1.650 κιλών, μέγιστη
ταχύτητα 80 χλμ/ώρα και ως τυπικό ελληνικό αγροτικό όχημα εξαφανίσθηκε
με την αλλαγή του νόμου του 1984-85.


AUTO DIANA UNICAR


Έλληνική κατασκευαστική εταιρεία στη Θεσσαλονίκη, μεταξύ των ετών 1975 και 1984.
Κύριο προϊόν της εταιρείας το UNICAR (καμία σχέση με το συνονόματο
ισπανικό), ήταν ένα μάλλον βαρέως τύπου φορτηγό 4×4 με ικανότητα φορτίου
1.500 κιλά.


Χρησιμοποιούσε μηχανικά μέρη MERCEDES-BENZ Diesel και άξονες από DODGE. To 1984 που άλλαξε ο
φοροεισπρακτικός νόμος στην Ελλάδα ακολούθησε τη μοίρα και άλλων Ελλήνων
κατασκευαστών και εξαφανίσθηκε.


ΕΒΙΑΜ - Ελληνική Βιομηχανία Αγροτικών Μηχανημάτων


Κατασκεύαζε, μεταξύ άλλων αγροτικών μηχανημάτων, σε εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη και
φορτηγό 4×4, εκμεταλλευόμενη την νομοθεσία που κατέτασε κάθε όχημα που
μπορούσε να κάνει και αγροτικές δουλειές στην κατηγορία των αγροτικών
μηχανημάτων, με αποτέλεσμα την ελάχιστη έως μηδενική των φορολόγηση (ο
νόμος άλλαξε το 1984). Στην κατηγορία αυτή κατασκευάσθηκαν περίεργα
οχήματα/εργαλεία που ήταν μισά αυτοκίνητα - μισά τρακτέρ, με 3 ή και με 4
τροχούς.





Μεγαλύτερος κατασκευαστής μια κρητική εταιρεία με τα μοντέλα MINOTAUROS (πολύ
γνωστά τρίκυκλα στην επαρχία αφού συνδυάζουν μεταφορική κίνηση και
όργωμα γης ακόμη και σήμερα), RECORD, CANDIA KRONOS, MINOS και άλλα.
Άλλος κατασκευαστής υπήρχε στο Βόλο με το DEMETRA. H EBIAM (όπως και η
AGROMAX στην Άρτα, η AGROCAR στην Αθήνα κι άλλες) κατασκεύασε ένα τύπο
τετρακίνητου οχήματος με δυνατότητα φορτίου από 500 ως 1000 κιλά.


MOTOR CAR


Μια μάλλον περίεργη ελληνική σχεδίαση/κατασκευή ενός μικρού τρίκυκλου
φορτηγού, φορτίου μόνο 350 κιλών (άσχετα αν συνήθως το φόρτωναν ως και
2000 κιλά). Κατασκευάσθηκε σε δύο τύπους, χρησιμοποιώντας κινητήρες VW ή
FORD. Λειτούργησε από το 1967 έως το 1971.


SAM


Ένας από τους πολλούς Έλληνες βιοτέχνες/κατασκευαστές τρικύκλων φορτηγών, ο
Στέφανος Α. Μπαλτάς. Δημιούργησε και λειτούργησε την εταιρεία του από το
1966 εως το 1974. Τα πρώτα του μοντέλα χρησιμοποίησαν κινητήρες VW τα
δε επόμενα FORD 1300.


Η επιτυχία των SAM ήταν στο σασί που δεν σκούριαζε εύκολα. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν
ελάχιστα, 35 χρόνια μετά το κλείσιμο του κατασκευαστή τους.


ROS


Ήταν από τις πιο επιτυχημένες εταιρείες κατασκευής τρίκυκλων μεταφορικών
οχημάτων, ιδιοκτησίας Σταύρου Κωνσταντινίδη. Πούλησε σε μεγάλους
αριθμούς ξεπερνώντας κλασικούς του είδους κατασκευαστές όπως ALTA-STYL
CAR.


Οι πωλήσεις ήταν δικαιολογημένες μια και το «ρωσάκι», όπως χαιδευτικά το αποκαλούσαν οι ιδιοκτήτες του,
ήταν μια απόλυτα αξιόπιστη μηχανή με μεταλλικό κουβούκλιο που δεν
σκούριαζε. Χρησιμοποίησε κινητήρες 1.000 και 1.500 κυβικών. Σταμάτησε η
παραγωγή του το 1976 επειδή σε σχέση με άλλα εισαγωγής ήταν
ξεπερασμένο. Έχουν αναφερθεί ακόμα μερικά που εχουν επιζήσει και
λειτουργούν.


PANCAR





Με έδρα την Αθήνα ακόμα ένας σχεδιαστής - κατασκευαστής, ο Παναγιώτης Καραβισόπουλος. Λειτούργησε από το 1968 έως το 1992.


Εκτός από το τρίκυκλο φορτηγό είχε σχεδιάσει και κατασκευάσει ένα τετράτροχο
τύπου τύπου “BUGGY” χρησιμοποιώντας πλαίσιο και μηχανικά μέρη απο VW,
για το οποίο δεν μπόρεσε όμως να βγάλει αδεια τύπου και να το διαθέσει
στην αγορά. Το 1992 παρουσίασε μια νέα πρόταση εκτός δρόμου με όνομα
«ΕΡΜΗΣ», που όμως δεν πήρε εγκριση τύπου. Η εταιρεία σταμάτησε να
λειτουργεί δύο χρόνια αργότερα.


DINAP


Εταιρεία στην Αθήνα (εργοστάσιο στα Λιόσια) ιδιοκτησίας Δ. Αποστολόπουλου. Από
τους μικρότερους εκείνη την εποχή κατασκευαστής τρίκυκλων φορτηγών.
Χρησιμοποιούσε κινητήρες VW 1200 cc 34HP (πολλές φορές
ανακατασκευασμένους) με δυνατότητα φορτίου 1000 κιλά.


ΑΤLAS


Ελληνική εταιρεία με εργοστάσιο στον Ρέντη Αττικής, κατασκεύαζε τρίκυκλα ελαφρά
φορτηγά από το 1967 ως το 1972. Χρησιμοποιούσε κινητήρες VW αερόψυκτους
(συχνά μεταχειρισμένους) και πίσω αξονες από FORD Γερμανίας.
Κατασκευάσθηκαν σε δύο τύπους πολυεστερικής καμπίνας.


Β.Ε.Τ.


Η Βιομηχανία Ελληνικών Τρικύκλων ιδρύθηκε από τον Πέτρο Κωνσταντίνου και
προσανατολίστηκε στην κατασκευή κυρίως ελαφρών φορτηγών.


Το 1965 σχεδίασε το πρώτο της επιβατηγό τρίκυκλο αυτοκίνητο που βασιζόταν
σε κινητήρα μοτοσυκλέτας BMW 125 cc. Το πρωτότυπο αυτό δεν έφθασε ποτέ
στην γραμμή παραγωγής.


Το 1973 κατασκεύασε το ΒΕΤ 500 που έφερε κινητήρα FIAT 500 cc, το οποίο όμως
παρήχθη σε ελάχιστα κομμάτια. Δεν μπόρεσε να πάρει έγκριση τύπου και η
επιχείρηση σταμάτησε τις δραστηριότητές της το 1976.


BIOMAN


Δύο Έλληνες μηχανικοί ιδρύουν το 1967 μια εταιρεία στο Κορωπί όπου
σχεδιάζουν και κατασκευάζουν ανυψωτικά και όχι μόνο μηχανήματα με αρκετή
επιτυχία. Δεν λειτουργεί πλέον.


TANGALAKIS TEMAΧ


Σήμερα η ΤΕΜΑΧ θεωρείται η μεγαλύτερη εταιρεία στον τομέα κατασκευής
πυροσβεστικών οχημάτων στην Ελλάδα. Πιο πριν και με την ονομασία
«TANGALAKIS» υπήρξε ένας ιστορικός κατασκευαστής αμαξωμάτων (και οχι
μόνον) λεωφορείων στην χώρα μας.


Στην Ελλάδα είχαν (και έχουν) δραστηριοποιηθεί πάνω απο 100 κατασκευαστές
αμαξωμάτων λεωφορείων, αλλά η TANGALAKIS ήταν μια από τις καλύτερες. Το
1922 συνενώνεται με τον Γ. ΤΟΥΡΝΙΚΙΩΤΗ και από το 1925 αρχίζει να χτίζει
αμαξώματα λεωφορείων πάνω σε εισαγόμενα σασί.


Το 1934 χωρίζει από το συνέταιρό του, φτιάχνει δική του εταιρεία και
γίνεται ηγέτιδα στον τομέα της, για περισσότερα από 30 χρόνια. Το 1937
πάνω σε μηχανικά μέρη απο DKW φτιάχνει και το πρώτο επιβατηγό που δεν
προχώρησε λόγω δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.


Το 1963 μετά από σκληρό ανταγωνισμό με άλλους κατασκευαστές αλλάζει πορεία
και σε συνεργασία με την INTERNATIONAL HARVESTER αρχίζει να φτιάχνει
και πυροσβεστικά οχήματα, συμπεριλαμβανομένου και του σασί. Το 1965
δημιουργεί την «ΤΕΜΑΧ» με αποκλειστική απασχόληση την κατασκευή
πυροσβεστικών και συναφών οχημάτων, απασχόληση που συνεχίζεται μέχρι και
σήμερα.


SFAKIANAKIS


H SFAKIANAKIS είναι ένα γκρουπ επιχειρήσεων που δραστηριοποιείται σε
τρεις χώρες με προσωπικό περίπου 1.000 ατόμων. Η εταιρεία ιδρύθηκε το
1961 (και αφού είχε διαδεχθεί διάφορες παρόμοιες οικογενειακές
επιχειρήσεις) και ονομάσθηκε BUSSING HELLAS.


Αρχικά έφτιαχνε αμαξώματα πάνω σε εισαγόμενα σασί. Αργότερα κάνοντας αρχικά
χρήση τεχνολογίας από τη γερμανική ΜΑΝ και αργότερα από την επίσης
γερμανική BUSSING άρχισε να φτιάχνει εξ ολοκλήρου λεωφορεία, πούλμαν και
λοιπά οχήματα.


Δημιούργησε επίσης και μια σειρά λεωφορείων και φορτηγών πάνω σε εισαγώμενο ιαπωνικό σασί της
ΗΙΝΟ. Ένας αριθμός της παραγωγής εξήχθει σε Μέση Ανατολή και Ανατολική
Ευρώπη. Από το 2006 η εταιρεία ασχολείται μόνο με την εμπορία
αυτοκινήτων και συναφών εξαρτημάτων.


SARACAKIS


Ο όμιλος επιχειρήσεων των αδελφών Σαρακάκη ήταν στην ουσία ένας από τους
δύο μεγάλους κατασκευαστές λεωφορείων, φορτηγών και λοιπών οχημάτων. Η
εταιρεία ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη το 1923 ως εισαγωγέας οχημάτων και
ανταλλακτικών.


Το 1941 τα κεντρικά
γραφεία μεταφέρονται στην Αθήνα. Ουσιαστικά σαν κατασκευαστής ξεκίνησε
το 1954. Το 1962 αρχίζει την κατασκευή/παραγωγή αμαξωμάτων πάνω σε
εισαγώμενα σασί. Το 1966 αρχίζει την κατασκευή λεωφορείων πάνω σε δική
της σχεδίασης και κατασκευής σασί με μηχανή VOLVO. Ήταν η σειρά SB 55,
SB 556, SB 85, SB 95 (τo SB σήμαινε SARACAKIS BROTHERS).


Το 1974 κατασκευάζει το πρώτο χωρίς σασί λεοφωρείο, το SBAV, και μετά απο
συνεχείς αναβαθμίσεις φθάνει στο SBAV 90 το 1990. Πετυχημένα μοντέλα που
έγιναν και μεγάλη εξαγωγική επιτυχία σε χώρες κυρίως της Μέσης
Ανατολής. Εκτός των άλλων η εταιρεία συναρμολόγησε (και κατασκεύασε)
σειρά οχημάτων 4×4, τρίκυκλων μεταφορικών, τρακτέρ και άλλων τύπων. Αυτή
την εποχή η εταιρεία ουσιαστικά λειτουργεί μόνο σαν εμπορική.


BIAMAX





Μια από τις μεγάλες βιομηχανίες στη Ελλάδα, με εργοστάσια στην Αθήνα,
Θεσσαλονίκη και Λάρισα. Ήταν από τις πρωτοπόρες εταιρείες που διέθεταν
από παλαιά ποιοτικό έλεγχο, τεχνική εκπαίδευση και υποστήριξη, γραφείο
έρευνας και παραγωγής κ.ά.


Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1930 από την οικογένεια Φωστηρόπουλου, που ως τότε
λειτουργούσε ως εισαγωγέας της MERCEDES BENZ. Aπό το 1956 άρχισε να
κατασκευάζει αμαξώματα λεωφορείων και από το 1961 γίνεται κατασκευαστής
οχημάτων. Οχήματα όπως το R495 και το R514 τύπου πούλμαν εδραιώνουν την
ποιότητα των κατασκευών.


Έως τα τέλη της δεκαετίας του '80 η εταιρεία κατασκευάζει χιλιάδες οχήματα
(λεωφορεία, πούλμαν, τρόλει, τρακτέρ, αμαξώματα, σασί για λογαριασμό
άλλων εταιρειών και άλλα πολλά). Μεγάλες επιτυχίες τα οχήματα F 530 και F
580 πωλούνται σε μεγάλους αριθμούς στην Ελλάδα και εξάγονται σε επίσης
μεγάλους αριθμούς στο εξωτερικό (Ευρώπη, Ασία και Αφρική).


Τέλη της δεκαετίας του '80, η εταιρεία κάτω από το βάρος της πετρελαϊκής και
οικονομικής κρίσης, του έντονου εγχώριου και αλλοδαπού ανταγωνισμού και
της εμφάνισης των νέων νόμων που επέτρεπαν την αρθρόα εισαγωγή
μεταχειρισμένων λεωφορείων από το εξωτερικό, γονάτισε και έκλεισε.


ΕΛΒΟ - Eλληνική Βιομηχανία Οχημάτων


Δημιουργήθηκε το 1972 μετά απο συμφωνία του κράτους με την αυστριακή
STEYR-DAIMLER-PUCH με το όνομα STEYR HELLAS S.A. Mέχρι τις αρχές της
δεκαετίας του '80 η STEYR Αυστρίας κατείχε το μεγαλύτερο μέρος του
κεφαλαίου. Το 1986 το ελληνικό κράτος αποκτά την πλειονότητα της
εταιρείας και τη μετονομάζει σε ELVO.


Η αρχική παραγωγή της εταιρείας ήταν αγροτικά μηχανήματα, τρακτέρ,
φορτηγά και μοτοποδήλατα σχεδίασης της STEYR και της PUCH. Tεράστιες
παραγγελίες απο το κράτος για φορτηγά οχήματα, διαφόρων τύπων, για τις
ένοπλες δυνάμεις και τις Δημόσιες υπηρεσίες, δίνουν ώθηση στην εταιρεία.
Το 1981 δόθηκε παραγγελία και κατασκευάσθηκε το ερπυστριοφόρο όχημα
μεταφοράς προσωπικού LEONIDAS, στην ουσία αντίγραφο (με ελάχιστες
διαφοροποιήσεις) του αυστριακού STEYR 4K 7 FA.





Το 1987 η εταιρεία παράγει το LEONIDAS 2, με ουσιαστικές διαφοροποιήσεις
από το «1» και σε μεγάλους αριθμούς. Στα χρόνια που ακολούθησαν η ΕΛΒΟ
εγινε σχεδόν ο αποκλειστικός προμηθευτής του Ελληνικού Δημοσίου,
κατασκευάζοντας φορτηγά (στρατιωτικά και μη) με κινητήρες της STEYR.
Παρήγαγε και τα φορτηγά τύπου Β για τον Ελληνικό Στρατό της STEYR 680Μ3
σε έκδοση 6×6 και 680Μ σε έκδοση 4×4. Και ακολούθησε το τελείως ελληνικό
(σχεδιαστικά αμάξωμα) STEYR 12Μ με τα ίδια μηχανικά μέρη.


Παράγει ακόμα και σήμερα το 240 G και 290 G ½ του τόνου πάλι για τον Ελληνικό
Στρατό. Και 290 Τ, κλειστού τύπου για την αστυνομία και την
πυροσβεστική. Επίσης λεωφορεία όπως π.χ. το MIDAS και EUROPE του 1993 με
μεγάλες εξαγωγές. Σημαντική εξαγωγική επιτυχία το 1996 στη Σιγκαπούρη,
που ήταν και η πρώτη χρήση λεωφορείων χαμηλού δαπέδου στην περιοχή.


Το 1988 σταματά η συνεργασία με τη STEYR. Οι παραγγελίες από το κράτος
ελαχιστοποιούνται λόγω των οικονομικών περικοπών. Η σχεδίαση και
κατασκευή πρωτοτύπου ελαφρού άρματος τύπου «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» αφήνει
υποσχέσεις, αλλά δεν παίρνει παραγγελίες.


Μια ελληνο-γερμανική συμφωνία για την κατασκευή ενός επιβατηγού σπορ
αυτοκινήτου, που το πρωτότυπό του παρουσιάζεται στη Φρακφούρτη το 2001,
του ELVO ALETIS, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης δεν προχωρά. Από
το 2000 η ΕΛΒΟ είναι μερικώς ιδιωτικοποιημένη. Πριν από μερικά χρόνια
κατασκεύαζε κατόπιν αδείας το HUMMER σε διαφορετικές μορφές και χρήσεις,
σειρά λεωφορείων, φορτηγών κ.λπ. αλλά το μέλλον της παραμένει άδηλο.


Έλληνες σχεδιαστές αυτοκινήτων


Θα σας παρουσιάσουμε μερικά ονόματα. Ονόματα που ίσως δεν είναι γνωστά
στην Ελλάδα, αλλά στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία όχι μόνο είναι
γνωστά, αλλά και περιζήτητα. Υπάρχουν και δουλειές που δεν φέρουν το
όνομά τους γιατί απλά προΐστανται στα σχεδιαστικά τμήματα των εταιρειών
κι έτσι η σχεδίαση χρεώνεται στην εταιρεία και όχι στο σχεδιαστή.


Εταιρείες που έχουν χρησιμοποιήσει και χρησιμοποιούν ακόμα Έλληνες σχεδιαστές
είναι η RENAULT, CITROEN, SIMCA, MORRIS, AYSTIN, BMC, ALFA ROMEO, BMW,
AUDI, SUBARU, TOYOTA TEAM EUROPE, GENERAL MOTORS USA.


Μερικοί απ' αυτούς έχουν τώρα δικά τους σχεδιαστικά γραφεία που συνεργάζονται
με μεγάλες εταιρείες καθ' ολοκληρία ή σε τμήμα κάποιου έργου.


Αλέξανδρος Ισιγόνης
Σχεδιαστής
(της όλης ιδέας) του θρυλικού ΜΙΝΙ. Πιο πριν του MORRIS - AUSTIN MINOR.
Πιο μετά πολλών μοντέλων της Β.Μ.C. Ασχολήθηκε κυρίως στην ελληνική
αγορά και ιδιαίτερα στη δεκαετία του '80. Σχεδιάσεις του τα RENAULT
FARMA, NAMCO PONY και NAMCO SUPER, NEORIO E8000, DIM, AGRICOLA 25 GT 4X4
και άλλα.


Αντώνης Ζαπατίνας
Έχει
διατελέσει διευθυντής σχεδίασης σε B.M.W. και FIAT. Αρχισχεδιαστής σε
SUBARU και ALFA ROMEO. Σχεδιάσεις του τα ALFA ROMEO 145 - 147, FIAT
COUPE, BARCHETTA, BRAVO, MAREA.


Σωτήρης Κωβός
Πρώην αρχισχεδιαστής της ΤOYOTA MOTOR EUROPE. Σχεδιαστής των YARIS, LEXUS SC 430 ΚΑΙ 300-ECHO.


Αντώνης Βολάνης
Με
δικό του τώρα σχεδιαστικό γραφείο στη Γαλλία. Δική του ιδέα ο τύπος του
πολυμορφικού. Δικές του σχεδιάσεις τα RENAULT ESPACE, CITROEN PICASSO,
SIMCA MATRA BAGHEER, MURENA και RANCHO.


Βίκυ Βλαχάκη
Μια
όμορφη σε εμφάνιση και μυαλό Ελληνίδα στην Αμερική, που από το 2006
προέβλεψε την οικονομική κρίση και τη στροφή του Αμερικανού αγοραστή σε
κάτι μικρότερο και οικονομικότερο. Με βάση το OPEL GT (Ευρωπαία
θυγατρική της G.M.) σχεδίασε τα PONTIAC SOLSTICE και SATURN SKY.


Γιώργος Λιαμαδάς
Eργαζόμενος
στον οίκο PININFARINA της Ιταλίας σχεδίασε το ALETIS. Ένα αυτοκίνητο
που θα έφτιαχνε η ελληνική ΕΛΒΟ σε συνεργασία με γερμανική εταιρεία και
ήταν βασισμένο σε μηχανικά μερη VW. Το πρωτότυπο παρουσιάσθηκε στην
έκθεση της Φρακφούρτης αλλά τελικά δεν προχώρησε.


Γιώργος Μιχαήλ
Ασχολήθηκε
κυρίως στην ελληνική αγορά και ιδιαίτερα στην δεκαετία του '80.
Σχεδιάσεις του τα RENAULT FARMA, NAMCO PONY και NAMCO SUPER, NEORIO
E8000, DIM, AGRICOLA 25 GT 4X4 και άλλα.


Το παρόν μίζερο, υπάρχει μέλλον;


Εάν
αυτή τη στιγμή θελήσουμε να πούμε ότι εχουμε αυτοκινητοβιομηχανία θα
λέμε ψέματα. Το γιατί; Δεν ξέρω - δεν μπορώ να καταλάβω. Μετά τον
παγκόσμιο πόλεμο ξεκινήσαμε μαζί με όλους τους άλλους και όλοι τότε
είμασταν σε μια κατάσταση επιεικώς δραματική. Δραματική, γιατί δεν
υπήρχαν λεφτά, δεν υπήρχαν εργοστάσια, δεν υπήρχαν επιστήμονες, δεν
υπήρχαν τεχνίτες. Υπήρχε όμως το βασικό: Η ανάγκη της επιβίωσης. Κι εκεί
τα πήγαμε καλά.


Κατ' αρχάς φτιάξαμε τα
απαραίτητα αυτοκίνητα - εργαλεία. Τα αυτοκίνητα που χρειάζονταν στην
ύπαιθρο, για να κάνουν δουλειά, να μεταφέρουν τις σοδειές, τη γυναίκα
τους και τα παιδιά τους. Και για να φτιάξουμε αυτά τα αυτοκίνητα,
σκεφτήκαμε - δουλέψαμε - ανακαλύψαμε και προχωρήσαμε στην παραγωγή και
πουλήσαμε και αναβαθμίσαμε και ξαναπουλήσαμε, και ΤΟΤΕ;


Τότε
το κράτος (που είμαστε εμείς) αλλάξαμε τους νόμους και ό,τι είχαμε
καταφέρει μέχρι τότε το διαλύσαμε. Και επειδή τα εργαλεία είναι
απαραίτητα και δεν τα βρίσκαμε εδώ, τα αγοράσαμε (και αγοράζουμε) από
έξω.


Και είχαμε φτιάξει βιομηχανίες που
έφτιαχναν φορτηγάκια. Στην αρχή απλώς έκαναν τη δουλειά τους και τα
περισσότερα μέρη τους ηταν εισαγόμενα. Αργότερα φτιάξαμε περιφερειακές
βιοτεχνίες και φτιάχναμε τα περισσότερα μέρη τους εδώ. Και το κυριότερο
ήταν ότι αυτά τ' αυτοκίνητα ήταν τόσο καλά, που τεράστια ευρωπαϊκά
εργοστάσια τα υιοθετούσαν και αυτά έφεραν και τα σήματά τους. Ήταν τόσο
καλά που τα αγόραζαν οι ΞΕΝΟΙ. Και θα σας πω και κάτι ακόμα, και εμείς
κονομάγαμε και περνάγαμε καλύτερα. Και τότε, το κράτος (που είμαστε
εμείς), άλλαξε τους νόμους και ό,τι είχαμε καταφέρει μέχρι τότε, το
διαλύσαμε.
Και είχαμε φτιάξει βιομηχανίες και περιφερειακές
βιοτεχνίες, που δούλευαν χιλιάδες έλληνες (και φέραμε κι εργάτες απ΄
έξω, γιατί εμείς δεν φθάναμε) που έφτιαχναν λεωφορεία και πούλμαν και
φορτηγά και τρακτέρ και μηχανάκια και ποδήλατα και γεννήτριες και
καράβια και και και. Και τότε το κράτος (που είμαστε εμείς) άλλαξε
τους νόμους και τα περισσότερα απ όσα είχαμε καταφέρει μέχρι τότε, τα
διαλύσαμε.


Και τι έχει μείνει; Έχουν
μείνει ελάχιστοι που φτιάχνουν αμαξώματα. Στην ουσία μόνο ενας μεγάλος
κατασκευαστής υπάρχει, η ΕΛΒΟ. Έχουν μείνει όμως πάρα πολλοί, που
ορκίζονται πλέον ότι ΔΕΝ θα ξανατολμήσουν να κάνουν ή ξανακάνουν κάτι
στην Ελλάδα.


Και αυτό, γιατί το κράτος
(που είμαστε εμείς) θα ξαναλλάξει τους νόμους, για να καταστρέψει τις
όποιες προσπάθειες γίνουν και εάν δεν αλλάξει τους νόμους, θα
επικαιροποιήσει την από αρχαιοτάτων χρόνων δυνατότητα του λαού μας, να
σκοτώσει ο ένας τον άλλον.


Δια ταύτα.
Υπάρχει η ΕΛΒΟ, υπάρχουν ορισμένοι που απασχολούνται με αμαξώματα
πούλμαν. Υπάρχουν μερικοί ρομαντικοί, όπως η TROPICAL (η παλαιά ALFA)
που ψάχνει και ψάχνεται, να φτιάξει το «ειδικό» αυτοκίνητο, γιατί για
μαζική παραγωγή κάποιου οχήματος δεν είμαστε πια μέσα στο παιχνίδι.


Τελευταία
λοιπόν η εταιρεία πειραματίζεται σε όχημα με κυψέλες υδρογόνου.
Παλαιότερες σχεδιάσεις (πρωτότυπα) έχουν πουληθεί σε Κορέα και
Πορτογαλία (αυτό λέγεται εξαγωγή τεχνολογίας - τεχνογνωσίας). Εμείς ας
μην στενοχωριόμαστε, θα τις ξαναγοράσουμε από το εξωτερικό σαν
κορεάτικες ή πορτογαλικές κατασκευές!

o χημικός πόλεμος εν ειρήνη

Στα 1933 η Ελλάδα βρίσκεται στο μέσο της οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Διαδηλώσεις, απαεργίες, εξεγέρσεις και σκληρή καταστολή με νεκρούς εργάτες και κομμουνιστές είναι συμβάντα κοινά. Τότε βέβαια η αστυνομία εισάγει τα χημικά εναντίον των διαδηλωτών.
Εφημερίς Ακρόπολις  12/2/1933

o χημικός πόλεμος εν ειρήνη

Υπάρχουν εις το Μοσχάτον κοιτάσματα πετρελαίου; Η χθεσινήν καταπληκτικήν ανακάλυψις

έρευνα: Κώστας Παλούκης

Στις αρχές του Φθινοπώρου 1931 η χρηματοοικονομική κρίση χτυπά την ελληνική οικονομία την ώρα που οι κυβερνητικοί και επιχειρηματικοί κύκλοι διακατέχονταν από ένα αίσθημα εφησυχασμού. Στις 27 Απριλίου 1932, παρά τις αποτυχημένες αλλεπάλληλες προσπάθειες της κυβέρνησης Βενιζέλου να το αποτρέψει, η Ελλάδα εγκατέλειψε επίσημα τον κανόνα του χρυσού σηματοδοτώντας την χρεωκοπία της οικονομικής πολιτικής που εφάρμοσε η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων. Ο ίδιος ο «χαρισματικός» Βενιζέλος φάνηκε αναποτελεσματικός. Οι συνθήκες της ελληνικής οικονομίας οδήγησαν τον Βενιζέλο τον Μάρτιο του 1932 να δηλώσει πως η Ελλάδα αδυνατούσε να να συνεχίσει τις μηνιαίες πληρωμές για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Μετά τα τέλη του Απριλίου η δραχμή είχε τόσο ραγδαία υποτιμηθεί ώστε να είναι σχεδόν αδύνατη η εκτέλεση του προϋπολογισμού, καθώς το χρέος είχε διπλασιαστεί ακριβώς την ώρα που τα έσοδα μειώνονταν. Η κρίση αυτή ρευστότητας εξανάγκασε πολλές επιχειρήσεις και εργοστάσια να κλείσουν ελλείψη πιστώσεων, ενώ η αποτυχία της κυβέρνησης Βενιζέλου να την διαχειριστεί με επιτυχία, οι αποκαλύψεις για σκάνδαλα βενιζελικών παραγόντων σε συνδυασμό με τον τεράστιο αριθμό ανέργων, την αδυναμία χιλιάδων φτωχών να επιβιώσουν έδειχναν πως η κοινωνική συμμαχία η οποία είχε φέρει τους Φιλελεύθερους στην εξουσία διαλυόταν. Την περίοδο 1931-1932 μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, ιδίως στα αστικά κέντρα, αντιμετωπίστηκαν από την βενιζελική κυβέρνηση με ανοιχτή καταστολή και με αρκετές δόσεις στρατιωτικού καθεστώτος.

Τότε όπως και σήμερα πολλοί αναζητούσαν μαγικές λύσεις με στοιχεία από μηχανής θεού που θα έρθουν και θα μας σώσουν. Και τότε ήρθε η ανακάλυψη: πετρέλαιο στο Μοσχάτο!!!! Μάλιστα δεν βρισκόταν στην μακρινή ΑΟΖ, αλλά στα περίχωρα του αθηναϊκού κέντρου. Η είδηση αυτή δημοσιεύτηκε σε όλες τις εφημερίδες....

Στην εφημερίδα Ακρόπολη διαβάζουμε μια είδηση: ένας αγρότης βρήκε πετρέλαιο στο πηγάδι του.... 

εφημερίδα Ακρόπολις 22/1/1933.  

Υπάρχουν εις το Μοσχάτον κοιτάσματα πετρελαίου;

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΡΑΦΛΗ

Μεταναστευτικό ζήτημα και νέος φασισμός: η μόνη απάντηση είναι η ανατροπή του "μαύρου μπλοκ" τροϊκανών, Καμμένου και Χρυσής Αυγής

Το μεταναστευτικό ζήτημα σήμερα και η ανάδυση του μαύρου φασιστικού μετώπου μνημονιακών δυνάμεων και εθνικιστών

Α. Η πρώτη φάση: οι «ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες»

Την δεκαετία του 1990 η είσοδος των παράνομων μεταναστών στην Ελλάδα ήταν απότοκο της τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης που προκάλεσε στους πληθυσμούς του πρώην Ανατολικού Μπλοκ η κατάρρευση του «[Αν]-Ύπαρκτου Σοσιαλισμού».

Τότε εμφανίστηκε στην Ελλάδα το φαινόμενο του «κοινωνικού ρατσισμού» ενδεδυμένου με τον μανδύα του «εθνοφυλετικού ρατσισμού». Παρότι στην ελληνική κοινωνία η εγκληματικότητα παρέμενε σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα και οι «παράνομοι μετανάστες» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά οι σύγχρονοι κλεφτοκοτάδες σε μια ευημερούσα κοινωνία, το ρεύμα του εθνοφυλετικού ρατσισμού κυριάρχησε στιγματίζοντας αρνητικά έναν ολόκληρο λαό, τους Αλβανούς. Η ανάδυση του «εθνοφυλετικού ρατισμού» δεν ήταν απλά ένας διάχυτος ιδεολογικός φόβος, αλλά ο υλικός φόβος του «εκμεταλλευτή-αφεντικού-θύτη» απέναντι στον «εκμεταλλευόμενο-εργάτη-θύμα», καθώς υπήρξε μαζική διαταξική συμμετοχή του ελληνικού πληθυσμού σε  μια  εκμεταλλευτική σχέση σε βάρος των παράνομων μεταναστών. Συνεπώς, εύκολα ο «κοινωνικός ρατσισμός» έλαβε τον χαρακτήρα εθνικού χαρακτήρα και εθνικού ζητήματος, ενώ η αντιπαράθεση ανάμεσα στους εργοδότες και εργάτες έλαβε μορφή εθνικής αντίθεσης. Συγκεκριμένα η διατήρηση και η αναπαραγωγή της υποτελούς θέσης του αλβανού εργάτη μέσω της ταπείνωσης, της εξατομίκευσης, της απαξίωσης, της τρομοκράτησης, της εκφόβισης, του κοιθνωνικού διαχρισμού και αποκλεισμού αποτελούσε κύριο και βασικό μέλημα της εθνικής ρατσιστικής ιδεολογίας εκφράζοντας ακριβώς τα υλικά συμφέροντα των ελλήνων εργοδοτών. Σε αυτήν την κατεύθυνση η κρατική δικαστική, αστυνομική βία, οι κρατικές μεταναστευτικές πολιτικές ασκήθηκαν με αποκλειστικό κριτήριο την διατήρηση των μεταναστών καθυποταγμένων, αλλά και η διάχυτη καθημερινή βία ελλήνων πολιτών σε βάρος των μεταναστών που έφτανε πολλές φορές στην δολοφονία ή και την εκτέλεση. Η μεταναστευτική βία κυρίως αφορούσε αντιδράσεις των μεταναστών στον αποκλεισμό και την ταπείνωση.  Τέλος, η μετανάστευση των Αλβανών Μεταναστών συνοδεύθηκε από την ιδεολογία του εθνικού αλυτρωτισμού περί Βορειοηπειρωτών. Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να συνδεθούν η πτώση των εκμεταλλευτικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης με την ιδεολογία περί "απελευθέρωσης" σκλαβωμένης μειονότητας.

Η είσοδος των μεταναστών και το μεταναστευτικό ζήτημα αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα στην δημιουργία μιας νέας και κομβικής υλικής και ιδεολογικής διάστασης ανάμεσα σε έλληνες και ξένους εργάτες, αφού οι πρώτοι αποκτούσαν τον ρόλο και την θέση του «αφεντικού» σε πάρα πολλές περιπτώσεις και μέσω αυτής μετείχαν της ρατσιστικής ιδεολογίας. Η συμβολή του μεταναστευτικού ζητήματος στηνη αποδιάρθρωση του εργατικού κινήματος έχει λίγο μελετηθεί. Πολύ λίγο επέδρασε η είσοδος του πρώτου κύματος των μεταναστών στην διεύρυνση της ανεργίας, αφού η ανεργία ήταν απότοκο της συνολικότερης αναδιάρθρωσης και αποδιάρθρωσης της ελληνικής παραγωγής που προκάλεσε η είσοδος στην ΕΕ και το Ευρώ. Όμως συνέβαλε καθοριστικά στην ιδεολογική εμφάνιση της μετανάστευσης σαν «αποδοπομπαίου τράγου» και απόδωσης όλης της ευθύνης στους μετανάστες. Σε κάθε περίπτωση όμως η είσοδος των μεταναστών και η σαφής αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους και των ελλήνων πολιτών συμβάλλοντας στην διάσπαση της εργατικής τάξης, την πτώση των ημερομισθίων και την εξαφάνιση του συνδικαλισμού στον χώρο εργασίας του ιδιωτικού τομέα.

Ωστόσο οι ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες είχαν κάποια πλεονεκτήματα. Πρώτον η επιστροφή στις πατρογονικές εστίες ήταν κάτι σχετικά εύκολο, όπως και η επάνοδος στην Ελλάδα σε περίπτωση επαναπροώθησης. Δεύτερον έφεραν κοινές πολιτισμικές και πολλές φορές κοινές θρησκευτικές παραδόσεις με τους Έλληνες, συνεπώς ήταν πολύ κοκτά στην ελληνική κοινωνία από πριν. Τρίτον δεν είχαν διαφορετικό χρώμα, ώστε να εγείρουν πιο άγρια ρατσιστικά ένστικτα. Τέταρτον η ατομική γενικά στάση επέτρεψε την ατομική και άρα πιο εύκολη ενσωμάτωση στην ελληνική κοινωνία. Ας μην ξεχνάμε πως κατά χιλιάδες Αλβανοί μετανάστες υιοθετούσαν χριστιανικά ονόματα, δήλωναν βορειοηπειρώτες κλπ. Πέμπτον τα ανθρωπιστικά αισθήματα του ελληνικού λαού δεν είχαν ακόμη αλλοτριωθεί, έτσι πολλές φορές ο «μεταναστευτικός ρατσισμός» ήταν μια ιδεολογία που εξαιρούσε τους μετανάστες της «δικής μας πολυκατοικίας». Έκτον η περίοδος της Σημιτικής ισχυρής Ελλάδας έδινε δουλειές σε όλους. Έβδομον και πολύ σημαντικό, πολλοί μετανάστες έφευγαν από την Ελλάδα για άλλες χώρες της ΕΕ. Έτσι, σχετικά πολύ σύντομα, στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες είχαν καταφέρει να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξε κόστος για αυτούς.

Οι μετανάστες, από τα πρώτα μαζικά κύματα των αρχών της δεκαετίας του ΄90, έγιναν η «καύσιμη ύλη» της «ανάπτυξης» της κάλυψης των στόχων της ΟΝΕ, πλήρωσαν κυριολεκτικά με το αίμα τους το «θαύμα της Ολυμπιάδας». Έγιναν «δώρο» σε μικρούς και μεσαίους εργοδότες, σαν αντίβαρο στις δυσκολίες της περιόδου, στήριξαν την καπιταλιστική ανάπτυξη στην ύπαιθρο, σαν φτηνοί εργάτες γης. Αποτέλεσαν και αποτελούν το αντίβαρο στο ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας, όταν παρέχουν υπηρεσίες φύλαξης παιδιών και καθαριότητας σπιτιών, τόσο σε τμήματα της αστικής τάξης αλλά και σε κομμάτια των μεσαίων στρωμάτων και της εργατικής τάξης (ιδιαίτερα μετά την εν τοις πράγμασι κατάργηση του 8ώρου, οι μετανάστες δίνουν τη δυνατότητα να δουλεύουν οι εργαζόμενοι 12ωρα για την «ανάπτυξη της επιχείρησης»). Είναι οι νοικάρηδες που συμβάλλουν στο εισόδημα των παραπάνω και οι πελάτες γενικώς ή οι αιμοδότες των ταμείων. Ταυτόχρονα είναι αυτοί που τους στερείται η κοινωνική ζωή, στα παιδιά τους μια ζωή όπως αυτή των συνομιλητών τους, αυτοί με όχι ίσα πολιτικά, συνδικαλιστικά, δημοκρατικά, κοινωνικά δικαιώματα. Άλλωστε, η Ελλάδα είναι πρωτοπόρα ήδη από το 1991 στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις όχι μόνο προωθούν με ζήλο τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές της Ε.Ε., αλλά ότι έχουν ψηφίσει αυτοτελώς σωρεία νόμων και ρυθμίσεων, έτσι ώστε να έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα ισχυρό αντιμεταναστευτικό νομικό οπλοστάσιο.

Β. Η διαμόρφωση της «μαύρης άλλης Ελλάδας»

Η λαθρομετανάστευση έφερε μια σειρά από νέες μορφές εκμετάλλευσης και παραοικονομίας: trafficking, εμπόριο λευκής σαρκός, εμπόριο μεταναστών, εμπόριο όπλων, εμπόριο ναρκωτικών, εμπόριο τσιγάρων. Η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Ανατολική Ευρώπη και του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα με την παράλληλη κυριάρχηση των αξιών του ελεύθερου, ανταγωνιστικού και αμοραλιστικού καπιταλισμού δημιουργούσε στο περιθώριο της επίσημης οικονομίας, μια βάρβαρη μαύρη οικονομία. Οι μηχανισμοί της μαφίας, της νύχτας, του παρεμπορίου διογκώθηκαν δημιουργώντας μια «άλλη Ελλάδα», όπου οι κανόνες του παιχνιδιού της ελεύθερης αγοράς γίνονταν ακόμα πιο βίαιοι και ανεξέλεγκτοι.

Η τριτογενοποίηση της παραγωγής, δηλαδή η αποβιομηχανοποίηση και η απαγροτοποίηση προς όφελος των υπηρεσιών, ενίσχυσε αυτές τις τάσεις. Παραγωγικές δομές με στοιχειώδη εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, με δεδομένη και θεσμοποιημένη την ταξική ισορροπία σε ένα σχετικά θετικό ισοζύγιο για τους εργάτες εγκαταλείπονται από το κεφάλαιο για την επένδυση σε τομείς χωρίς παραδόσεις εργατικού κινήματος και χωρίς αρχές. Ταυτόχρονα, η απουσία ενός απελευθερωτικού και χειραφετητικού οράματος στα ελληνικά και μεταναστευτικά εργατικά στρώματα ωθούσε όσα τμήματα έχαναν το τραίνο της ανάπτυξης και της ενσωμάτωσης στον κοινωνικό κορμό σε ατομικές λύσεις μεγαλύτερης και πιο οξυμμένης καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η κρίση της ελεύθερης οικονομίας έφερνε τις υλικές προϋποθέσεις όχι για αμφισβήτησή της, αλλά ακόμα μεγαλύτερη και χωρίς αρχές ελεύθερη οικονομία με όρους μαφίας.

Ένας νεαρός εργάτης έλληνας, αλλά και μετανάστης που αδυνατούσε να βρει καλή εργασία, στρεφόταν σε εργασία σε μπαρ, κλαμπ νύχτας ή εντασσόταν πιο στενά με τα κυκλώματα της νύχτας, εύκολα γινόταν «μπράβος». Αλλά ακόμα και εάν δεν εντασσόταν ο ίδιος, μετείχε συλλογικά πολιτισμικά σε αυτό το κλίμα της «ελληναράδικης» διασκέδασης. Παράλληλα, ένα αμερικάνικο κινηματογραφικό ρεύμα που γοητευόταν από την μαφία ανέδειξε τον κόσμο της μαφίας σε μια πολύ αξιόπιστη και ελκυστική εναλλακτική λύση στον κυρίαρχο κόσμο, καθώς ενείχε στοιχεία αντικρατικής εξέγερσης. Επίσης, το ρεύμα των γυμναστηρίων και της δημιουργίας δυνατού σώματος έδειχνε τον δρόμο σε πολλούς νέους άνεργους. Ο ελληναράδικος εθνικισμός ήταν σε κάθε περίπτωση ο ιδεολογικός φορέας και εκφραστής αυτού του διαδεομένου πολιτισμού της νύχτας που άγγιζε μαζικά πλειοψηφικά ρεύματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Και σε κάθε περίπτωση ήταν «ρατσιστικός» και αντιδραστικός.   

Όμως ακόμη πιο στενά στον κόσμο της νύχτας η σχέση εκμεταλλευτή/εκμεταλλευόμενου γινόταν πιο άμεση, πιο εγκλωβισμένη, πιο βίαιη, πιο σκληρή, πιο ιεραρχική και πιο δομική. Το αντικείμενο της εκμετάλλευσης ήταν οι μετανάστες συνεπώς οι προϋποθέσεις επέτρεπαν άμεσα την ανάπτυξη και την κυριάρχηση ενός σκληρού εκμεταλλευτικού και βάρβαρου ρατσισμού. Εάν το ευρύ κλίμα του «ελληναράδικου πολιτισμού της νύσχτας» ευνοούσε έναν συντηρητισμό και ρατσισμό που εδραζόταν σε διαχυμένες εκμεταλλευτικές σχέσεις, ο στενός εκμεταλλευτικός πυρήνας της νύχτας διαμόρφωνε τον σκληρό κόσμο της άκρας δεξιάς. Γενικά εξάλλου η ρατσιστική ιδεολογία επίσης νομιμοποίησε τον επανεξοπλισμό της επαρχίας, αλλά και της πόλης, νομιμοποίησε ηθικά την άσκηση βίας σε βάρος των μεταναστών και γενικά έφερε τον κύκλο του αίματος και της βίας στο προσκήνιο.

Μια σημαντική παράμετρος στην πρώτη φάση της μετανάστευσης ήταν λοιπόν η αποκρυστάλλωση του «ελληναράδικου πατριωτικού χώρου» και η ανάδυση της ελληνικής άκρας δεξιάς αποκρυσταλλώνοντας όλες τις μέχρι τότε πατριωτικές ιδέες σε έναν καθαρό ανορθολογικό εθνικισμό, τον «εθνοφυλετικό ρατσισμό». Από τη μία διαχέονται εθνικοφυλετικές ανορθολογικές θεωρίες και ένας δεξιός πολιτισμός και από την άλλη συγκροτούνται ένοπλες μονάδες βίας. Μέχρι την περίοδο της κρίσης του 2010 η άκρα δεξιά του ΛΑΟΣ θα εκφράσει πολιτικά το πρώτο πολιτισμικό κυρίως ρεύμα, ενώ κατά την διάρκεια της κρίσης σημαντικές ανατροπές θα φέρουν τον σκληρό πυρήνα της ένοπλης βίας σε πιο ηγεμονικές θέσεις με την ανάδυση της Χρυσής Αυγής.

Τέλος, καθοριστικό στοιχείο στην διαμόρφωση της άλλης Ελλάδας είναι η διασύνδεση του κόσμου της νύχτας με τον πολιτικό, αστυνομικό και δικαστικό κόσμο και συγκεκριμένα με το πολιτικό προσωπικό της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, ενώ βέβαια στον ΛΑΟΣ συνιστά πιο οργανικό κομμάτι. Η παραοικονομία οικοδομείται στην Ελλάδα γύρω από το κράτος και την διοίκηση, ενώ ευνοείται με την απουσία διώξεων. Παράλληλα, το κράτος συμβάλλει στην τρομοκρατία και την πειθάρχιση των μεταναστών θυμάτων τόσο θεσμικά όσο και με την αστυνομία να λαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η εμπλοκή τμημάτων της αστυνομίας με την μαύρη οικονομία μαζικοποιείται σε όλα τα επίπεδα: πρώην αστυνομικοί γίνονται μπράβοι, νυν αστυνομικοί χρηματίζονται και μετέχουν στις «εργασίες και όλοι μαζί στοχοποιούν τους μετανάστες. Έτσι ολοκληρώνεται το πλέγμα της «άλλης Ελλάδας».

Αυτό όμως το πλέγμα δεν είναι καινούργιο. Μπορεί να ανανεώνεται σε προσωπικό και να συνδέεται με τμήματα του ΠΑΣΟΚ, αλλά έχει άμεση και στενή καταγωγή με την παραοικονομία και το παρακράτος της εποχής της δεξιάς, τις δεξιές παρακρατικές ομάδες, όλο αυτόν τον συφερτό που αναδείχτηκε σε νέα αστική τάξη μέσα από την Κατοχή και τον εμφύλιο. Στη Θεσσαλονίκη μάλιστα λαμβάνει ιδιαίτερο χαρακτήρα καθώς στηρίζεται στην εξαφάνιση και την οικειοποίηση των περιοουσιών της εβραϊκής κοινότητας.

Γ. Η δεύτερη φάση: οι «άλλοι μετανάστες»

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 αρχίζουν να έρχονται και να μπαίνουν παράνομα στα ελληνικά σύνορα εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, προερχόμενοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία από χώρες που έχουν δεχθεί στρατιωτικές επεμβάσεις, βρίσκονται υπό κατοχή, σπαράσσονται από εμφύλιους πολέμους και τυραννικά καθεστώτα ή από χώρες όπου διώκονται για τις απόψεις τους. Στην πλειονότητά τους επιθυμούν να φύγουν από την Ελλάδα, αλλά παραμένουν εγκλωβισμένοι εξαιτίας του Κανονισμού του Δουβλίνου ΙΙ της ΕΕ. Ζουν χωρίς δικαιώματα, κάτω από απαράδεκτες και απάνθρωπες συνθήκες στην Πάτρα, στην Ηγουμενίτσα, στο κέντρο και σε συνοικίες της Αθήνας.

Οι παράνομοι μετανάστες αμέσως μόλις φθάσουν στην πρωτεύουσα γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από κυκλώματα που τους διακινούν χωρίς να υπολογίζουν ότι είναι άνθρωποι. Τους νοικιάζουν άθλιες γκαρσονιέρες προς πέντε ευρώ την ώρα, τους αναγκάζουν να διακινούν παράνομα εμπορεύματα, αλλά και ναρκωτικά, ενώ ορισμένοι από αυτούς εντάσσονται αναγκαστικά στα κυκλώματα των 800 παράνομων οίκων ανοχής που λειτουργούν στην περιοχή της Πατησίων. Διαμορφώνονται τα φρικιαστικά γκέτο, τα οποία ολοένα εξαπλώνονται σαν κακοφορμισμένη πληγή, καθώς καταλαμβάνουν τις έως χθες «καθαρές» συνοικίες, ανακυκλώνοντας την εξαθλίωση των μεταναστών, αλλά δημιουργώντας και πραγματικό πρόβλημα στους κατοίκους. Ταυτόχρονα δημιουργούν τις προϋποθέσεις διεύρυνσης της εγκληματικότητας, όχι μόνο γιατί κλέβουν για να φάνε. Πακιστανοί, Αφγανοί, Ινδοί, άραβες, αφρικανοί συνιστούν το νέο αντικείμενο του ρατσισμού και οικονομικής εκμετάλλευσης τόσο από τους έλληνες όσο και από τους ίδιους τους παλιούς νόμιμους μετανάστες οικοδομώντας νέα ιεραρχικά δίκτυα και δίκτυα παραοικονομίας. Μάλιστα, οι ζώνες της παραοικονομίας αποκτούν «εθνικό χρώμα», καθώς κάθε εθνότητα αναλαμβάνει ένα κομμάτι της.

Δεν είναι όμως μόνο η παραοικονομία και η εκμετάλλευση στα κέντρα της Αθήνας. Ένα μεγάλο κομμάτι αυτών των μεταναστών προωθείται σε νέου τύπου βιομηχανίες και βιοτεχνίες στα αστικά κέντρα ή σε αγροτικές επιχειρήσεις στην αγροτική ύπαιθρο, όπου εργάζονται με πραγματικούς δουλοκτητικούς όρους. Η Μανωλάδα είναι η πιο γνωστή περίπτωση, αλλά υπάρχουν και μεγάλες γνωστές βιομηχανίες τροφίμων, ρούχων και άλλων προϊόντων, στην Κρήτη και στην Αττική οι οποίες διατηρούν έγκλειστους μετανάστες κυρίως από την Ινδία και γειτονικές ασιατικές χώρες.

Η ποιοτική διαφορά αυτού του είδους της μετανάστευσης είναι ότι γίνονται αντικείμενο δουλοκτητικού εμπορίου και κατά την διαδικασία της εισόδου, αλλά και στην εργασία τους. Κυριαρχεί το στοιχείο του «εγκλωβισμού» και της αποσιώπησης της εκμετάλλευσης. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί πολύ εύκολα να «χαθούν» στη μεταφορά και την διακίνηση είτε επειδή βούλιαξε το πλοίο είτε επειδή τους πυροβόλησαν στα σύνορα είτε επειδή βιαιοπράγησαν πάνω τους οι δουλοκτήτες τους. Πολλοί σκοτώνονταν ακόμα και από το κύκλωμα που εκμεταλλευόταν την κατάθεση των χαρτιών τους για άσυλο ή για πράσινη κάρτα. Μπορούν να «χαθούν» εξίσου εύκολα στην εργασία ή να «χαθούν» από τους μπράβους που τους φυλάνε. 

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν η μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας και της ΕΕ έρχεται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του κεφαλαίου για φτηνό και άγρια εκμεταλλεύσιμο εργατικό δυναμικό ώστε οι εργαζόμενοι αυτοί μετανάστες χωρίς κατ’ ουσία δικαιώματα να προσφέρουν πολλαπλάσιο κέρδος. Οι μετανάστες αυτοί εντάσσονται τόσο στην νόμιμη όσο και στην μαύρη οικονομία με τους ίδιους μαύρους όρους βαρβαρότητας κάνοντας τους δύο χώρους της οικονομίας να «συγκλίνουν». Το δυναμικό το οποίο αναλαμβάνει την εμπορία-διακίνηση, εκμετάλλευση και υποταγή προέρχεται από τον κόσμο της μαφίας και διευρύνεται σημαντικά τόσο αριθμητικά όσο και μέσα στην ίδια την παραγωγή. Το καθεστώς στέρησης στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων που ίσχυε γενικά για όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα αντικαθίσταται με καθεστώς άγριου φασισμού στις νέες βιοτεχνίες και βιομηχανίες. Αυτό ονομάζεται σήμερα «κινεζοποίηση» και αποτελεί την πιο βάρβαρη και εκμεταλλευτική φάση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, την απόλυτη και χωρίς κανέναν φραγμό εκμετάλλευση του ανθρώπου από την «ελεύθερη αγορά», δηλαδή το κεφάλαιο.

Οι δικηγόροι, μαφιόζοι, ιδιοκτήτες μπαρ κλπ μαζί και «μπράβοι» που αναλαμβάνουν αυτόν τον ρόλο υιοθετούν τον πιο αμιγώς φασιστικό λόγο, αλλά και βάρβαρες και φασιστικές πρακτικές. Το κράτος τόσο ως πολιτικό σύστημα όσο και ως διοίκηση όσο και σαν τηρητής του νόμου και της τάξης ανοιχτά συμβάλλει μέσω των δικαστικών, διοικητικών και αστυνομικών αρχών σε αυτό το παιχνίδι. Ο ρατσιστικός λόγος που αναπτύσσουν όλοι αυτοί, αλλά και οι πρακτικές εξώθησης που υιοθετεί το ελληνικό κράτος, ουσιαστικά δεν αποσκοπούν στην εκδίωξη των μεταναστών, αλλά στην κατατρομοκράτησή τους, την καθυπόταξή τους, την απομόνωσή τους και την χωρίς έλεγχο υπερκμετάλλευσή τους.  

Οι νέες φασιστικές δυνάμεις: η Χρυσή Αυγή

Α. Από το ΛΑΟΣ στην Χρυσή Αυγή: η «μαύρη άλλη Ελλάδα» έρχεται στην επιφάνεια μαζί με την μνημονιακή πολιτική

Εάν το ΛΑΟΣ εξέφραζε έναν «ελληναράδικο» ακροδεξιό λόγο με στοιχεία καρικατούρας και λάιφ στάιλ πολιτιστικών στοιχείων, παρέμενε ωστόσο ως ένα μεγάλο βαθμό μακριά από την πράξη. Στελέχη του ΛΑΟΣ μαζί με ομάδες της Χρυσής Αυγής είχαν παρακρατική στρατιωτικού τύπου δράση. Στελέχη του ΛΑΟΣ συνελλήφθησαν στον Αγ. Παντελεήμονα και την Ομόνοια ενώ το ίδιο το κόμμα προσπάθησε να είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την ανεμπόδιστη δράση της ακροδεξιάς. Συνέβαλε στην αποκατάσταση του ροπαλοφόρου Βορίδη, ενώ πρωταγωνιστούσε στην υπεράσπιση των βασανιστών αστυνομικών της Ομόνοιας. Οι ρατσιστικές του κορώνες ωστόσο δεν αποτέλεσαν συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, όπως της Χρυσής Αυγής ή ακόμα και του Καμμένου, αλλά παρέμεναν ως η καθαρή έκφραση του κυρίαρχου ρατσιστικού λόγου. Η υποχώρηση του ΛΑΟΣ προφανώς συνδέεται με την μνημονιακή πολιτική του στάση και γι’ αυτό καταρρέει για να αναδειχθούν στη θέση του τόσο οι Ανεξάρτητοι Έλληνες όσο και η Χρυσή Αυγή.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες διαφέρουν ποιοτικά από το ΛΑΟΣ γιατί ακριβώς διαθέτουν ένα πολιτικό σχέδιο για την μετανάστευση. Υπόσχεται μια Νέα Μεταναστευτική Πολιτική στην οποία ουσιαστικά συγκεκριμενοποιεί σε σαφές σχέδιο όλα τα αντιδραστικά αιτήματα της δεξιάς ρατσιστικής αντιμεταναστευτικής ρητορείας. Π.χ. «Ενεργοποίηση Προγράμματος ολικής απέλασης λαθρομεταναστών» «Καθορισμός μέγιστου ποσοστού μεταναστών επί του συνολικού πληθυσμού το οποίο δεν δύναται να υπερβαίνει το 2,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας και με την προϋπόθεση ότι αυτό είναι οικονομικά και κοινωνικά βιώσιμο». «Έλεγχος αν και για πόσο χρόνο έκαστος μετανάστης είναι οικονομικά ενεργός, αν εργάζεται νόμιμα, αν έχει οικογένεια ή παιδιά, αν καταβάλει εισφορές ο εργοδότης του και ο ίδιος, αν έχει τραπεζικό λογαριασμό και εν γένει έλεγχος της οικονομικής και κοινωνικής συνεισφοράς του στο παραγόμενο προϊόν της χώρας, καθώς και του επιπέδου κατανόησης της γλώσσας και γνώσης της ιστορίας και του πολιτισμού της χώρας». Σαφής ρατσιστική διάκριση των μεταναστών σε λευκούς και μη λευκούς καθώς δίνει «προτεραιότητα στους μετανάστες από Ευρωπαϊκή Ένωση, Βόρεια Αμερική και Ωκεανία» και «εν συνεχεία προτεραιότητα σε μετανάστες από λοιπή Ευρώπη, Λατινική Αμερική και κατόπιν όλοι οι λοιποί». Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ωστόσο δεν εμπλέκονται άμεσα με την «μαύρη οικονομία», αλλά κυρίως εκφράζουν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης για ένα εθνικό σχέδιο οργανωμένης εκμετάλλευσης της εργασίας προς όφελος της.

To ποιο σημαντικό στοιχείο των καιρών είναι ωστόσο είναι η άνοδος της Χρυσής Αυγής. Η οργάνωση αναπτύσσεται σαν ο μηχανισμός «μπράβων» και εκβιαστών που διεκδικεί και αναλαμβάνει τον διεκπεραιωτικό ρόλο προς όφελος της ελληνικής αστικής τάξης. Διεκδικεί ανοιχτά την μετατροπή της σε φασισιστική ομάδα κρούσης που θα προστατεύει τους έλληνες από τους μετανάστες. Αυτόν ακριβώς τον ρόλο ούτως ή αλλιώς έχει αναλάβει σαν πολιτικό και ακτιβίστικο κομμάτι της μαφιόζικης αστικής τάξης, αλλά πλέον διεκδικεί να φύγει από το περιθώριο της νύχτας και να ανέλθει στην επιφάνεια ή χειρότερα και ουσιαστικά να διευρύνει τους νόμους της νύχτας στην κοινωνία. Αυτό ακριβώς επιχειρεί να κάνει πράξη και το έχει εφαρμόσει στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα. Με κέντρο το μπαρ του τοπικού αρχηγού – ο οποίος συνελήφθη κατηγορούμενος για τον θάνατο και τον εκβιασμό ενός επιχειρηματία – και διάφορους «αγαναχτισμένους πολίτες» έχει επιβάλλει το νόμο του τρόμου και της βίας σε όλους τους μετανάστες, αλλά και σε όσους διαφωνούν μαζί τους. Πρόκειται για μια ζώνη φασισμού στο κέντρο της Αθήνας. Και σε άλλες περιοχές της περιφέρειας οι αρχηγοί της Χρυσής Αυγής είναι ιδιοκτήτες μπαρ και καφετέριας με σημαντική εμπλοκή στον κόσμο της νύχτας.

Η περίοδος του Μνημονίου έφερε στην επιφάνεια την «μαύρη άλλη Ελλάδα» με έναν διαφορετικό τρόπο. Επιχειρηματίες μικροί ή μεγάλοι, εγκλωβισμένοι σε χρέη προς τοκογλύφους ή άλλους επιχειρηματίες, γίνονται θύματα εκβιασμών, απειλών, τρμαπουκισμών και ή δολοφονούνται ή εξωθούνται στην αυτοκτονία αφού δημιουργηθεί γύρω τους ένας ασφυκτικός κλοιός. Μαυραγορίτες που φύτρωσαν σε κάθε γειτονιά, μπράβοι, διεφθαρμένοι αστυνομικοί, ματατζήδες, εκβιαστές - τοκογλύφοι, μαστρωποί, έμποροι ναρκωτικών, επιχειρηματίες, έμποροι «λευκής σαρκός» και μεταναστών, άνθρωποι της πιάτσας άμεσα συνδεδεμένοι όχι μόνο με την οικονομία της νύχτας, αλλά όπως αποδείχθηκε πολύ πρόσφατα με τις συλλήψεις των εκβιαστών της Θεσσαλονίκης, βρίσκονται στενά συνδεδεμένοι με τα τρία μνημονιακά κόμματα, αλλά και την μαύρη «οικονομία της αγοράς». Το κύκλωμα λοιπόν της «μαύρης Ελλάδας» αναβαθμίζεται ακόμη περισσότερο αφού καλείται να διαμεσολαβήσει ή και να επιβληθεί πάνω στην «υγειή» επιχειρηματικότητα και να ηγεμονεύσει με υλικούς όρους στην οικονομία. Λογικό λοιπόν είναι να διεκδικεί να ηγεμονεύσει και στην κοινωνία. Η Χρυσή Αυγή είναι ο πολιτικός φορέας αυτού του εγχειρήματος κυριαρχίας της πιο βάβρβαρης εκδοχής της ελεύθερης αγροάς και εκφασισμού της κοινωνίας.

Β. Ο φασιστικός χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής

Η πολιτική φυσιογνωμία της Χρυσής Αυγής, αν και μεταπολιτευτικό φαινόμενο, έχει τις ρίζες της στην μετεμφυλιακό κόσμο της φασιστικής παρακρατικής δεξιάς. Ο αρχηγός τους Μιχαλολιάκος εντάχθηκε σε ηλικία 16 ετών, το 1973, στο εθνικιστικό κόμμα της 4ης Αυγούστου που είχε ιδρύσει από το 1969 ο θεωρητικός του νεοφασισμού στην Ελλάδα, Κώστας Πλεύρης. Ο Ν. Μιχαλολιάκος συνελήφθη το 1976 για επίθεση κατά δημοσιογράφων που κάλυπταν την κηδεία του δολοφονημένου από την «17 Νοέμβρη», βασανιστή της χούντας Ευ. Μάλλιου. Κατατάχθηκε στις ειδικές δυνάμεις του στρατού μετά το τέλος των σπουδών του και όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιογραφικό του, «καθαιρέθηκε από δόκιμος ανθυπολοχαγός για πολιτικούς λόγους από το μεταπολιτευτικό καθεστώς». Εχει συλληφθεί το 1978 και καταδικάστηκε σε έναν χρόνο φυλάκιση ως μέλος ακροδεξιάς εξτρεμιστικής οργάνωσης για κατοχή όπλων και εκρηκτικών. Η έκδοση του περιοδικού της Χρυσής Αυγής ξεκίνησε από τον Ν. Μιχαλολιάκο το 1980 και σταμάτησε το 1984 οπότε και αναλαμβάνει την ηγεσία της νεολαίας της ΕΠΕΝ έπειτα από εντολή του πραξικοπηματία Γ. Παπαδόπουλου, όπως παραδέχεται με περηφάνια και ο ίδιος. Το Εθνικό Λαϊκό Κίνημα - Χρυσή Αυγή ιδρύθηκε το 1985 αλλά ενεργοποιείται το 1993 συμμετέχοντας στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία. Ο Νίκος Μιχαλολιάκος, όπως αποκαλύπτει έγγραφο της Κρατικής, τότε, Υπηρεσίας Πληροφοριών που είδε το φως της δημοσιότητας το 1981. Η κωδική ονομασία του Ν. Μιχαλολιάκου ως συνεργάτη της ΚΥΠ είναι «ΑΣΤΥΑΝΑΞ» ενώ η μηνιαία αμοιβή του ανέρχεται σε 120.000 δραχμές. (βλ. http://tomakrypodari.gr/politiki/evropi/107-anadimosiefsi-xrysi-avgi-parontes-sta-rantevoy-ton-neonazi)

Η ιδεολογική φυσιογνωμία της είναι ο νεοναζισμός και πιάνει απευθείας το νήμα από τους ταγματασφαλίτες και τους γερμανοτσολιάδες της Κατοχής. Υποστηρίζει  πως η ευθύνη για τις σφαγές των Γερμανών βαρύνει τους κομμουνιστές, πως οι κομμουνιστές του ΕΛΑΣ σκότωναν τους έλληνες δεξιούς των Ταγμάτων Ασφαλείας, ενώ όλα τα έντυπα της Οργάνωσης αναφέρονται σαφώς στον Χίτλερ, στα οράματα των ΝΑΖΙ και στους επιγόνους του ναζισμού. Ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος δηλώνει πως θα πολεμούσε στο πλευρό της Γερμανίας και ότι η ήττα του εθνικοσοσιαλισμού ήταν η μεγαλύτερη ήττα της Ευρώπης. Η Χρυσή Αυγή σήμερα έχει στενή επαφή με το γερμανικό κόμμα των ΝΑΖΙ και των άλλων νεοναζιστικών κομμάτων. Χρησιμοποιούν ανοιχτά τα ναζιστικά εμβλήματα, όπως η σβάστικα, τον ναζιστικό χαιρετισμό και αναφέρονται σε αυτά. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί οι απόψεις των χρυσαυγιτών για τον εμφύλιο πόλεμο, οι οποίες κατάγοντες απευθείας από τον ελληνικό «μοναρχοφασισμό», βρίσκονται σε απόλυτη συνάφεια με τις αναθεωρητικές ιστοριογραφικές προσλήψεις σημαινόντων ελλήνων ιστορικών οι οποίοι επιχειρούν από την πλευρά της καθεστωτικής νεοφιλελεύθερης δεξιάς να στιγματίσουν την αριστερά. Άλλες πλευρές της νεοναζιστικής φυσιογνωμίας της Χρυσής Αυγής είναι ο παγανισμός.

Όλα αυτά τα στοιχεία εμπόδιζαν την Χρυσή Αυγή να διευρύνει το ακροατήριό της και την επιρροή της σε πιο μαζικά δεξιά ακροατήρια, που δύσκολα θα αποδέχονταν τον χιτλερισμό και ακόμα πιο δύσκολα τον παγανισμό, αλλά εν μέρει και τον δολοφονικό χαρακτήρα της. Τα τελευταία χρόνια η Χρυσή Αυγή, χωρίς να αρνείται αποκρύβει την νεοναζιστική φυσιογνωμία της. Δηλώνει απλά ελληνικό εθνικιστικό κόμμα, ενώ πρόσφατα έχει αλλάξει συνολικά στάση απέναντι στην ορθοδοξία με αποτέλεσμα πρόσφατα ιερείς να εγκαινιάσουν τα νέα γραφεία της. Το βίντεο αυτό σχεδιασμένα κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο για να συσκοτίσει το παγανιστικό παρελθόν της. «Η ιδεολογία μας», αναφέρει ένας ηγέτης της, «ο λαϊκός εθνικισμός δεν επιζητεί να διασώσει τίποτα από τα υπάρχοντα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα που οδηγούν το έθνος μας στην παρακμή. Οι δεξιές και αριστερές λύσεις που δήθεν πολεμούν η μία την άλλη, είναι θέατρο δύο συνεταίρων». Ωστόσο στόχος είναι η διαμόρφωση ενός μαζικού εθνικιστικού κινήματος με λαϊκή αναφορά. Αυτό την διαφοροποιεί από τον ΛΑΟΣ και από τον Καμμένο τα οποία παρουσιάζονται σαν «αστικά» κόμματα και δε χρησιμοποιούν ταξικό λόγο.

Ο εθνικισμός της, σε αντίθεση με τον εθνικισμό του λεγόμενου πατριωτικού χώρου που είναι κατά βάση αντιγερμανικός, είναι κατά βάση και με συνέπεια αντιτουρκικός, αντι-αλβανικός και αντι-σκοπιανός ακόμη και σήμερα. Από το 1996 και την κρίση στα Ίμια η Χρυσή Αυγή επιχειρεί να δημιουργήσει μια δεξιά επέτειο ανάλογη της 17Ν. Έτσι δημιουργεί την «μεγάλη πορεία μνήμης για τους νεκρούς Ήρωες του Ελληνισμού» και τν ταυτίζει  «με την επέτειο της κρίσης των Ιμίων στην οποία συμμετέχουν χιλιάδες έλληνες. Η υποβάθμιση του εθνικιστικού αντιγερμανισμού προφανώς συσχετίζεται με την γενικότερη λατρεία του γερμανικού έθνους.

Κεντρικός πολιτικός στόχος της Χρυσής Αυγής είναι η βίαιη δράση μέσω δολοφονικών ομάδων κρούσης στον δρόμο ενάντια σε μετανάστες και κομμουνιστές. Πρώτα και κύρια η Χρυσή Αυγή είναι μια δολοφονική και χουλιγκάνικη συμμορία που πρωταγωνιστεί σε μαχαιρώματα, ξυλοδαρμούς σε έλληνες κομμουνιστές με κορυφαία επίθεση τον Ιούνη του 1998 στο μέλος του ΝΑΡ Δημήτρη Κουσουρή. Επιθέσεις σε μέλη του ΣΕΚ και άλλων αριστερών σημειώνονται όλη την επόμενη δεκαετία και μέχρι σήμερα. Τα τελευταία χρόνια με συγκεκριμένο σχέδιο, όπως ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος διατυπώνει δημόσια και ρητά, επιχειρούν να μαζικοποιήσουν την βία στον δρόμο και να αποκτήσουν χαρακτηριστικά φασιστικής πολιτοφυλακής που θα προστατεύει τους έλληνες από τους μετανάστες και τους αριστερούς προστάτες τους. Η δράση τους στο κέντρο της Αθήνας είναι υποδειγματικός τρόπος εκφασισμού μιας τοπικής κοινωνίας. Σε άλλο σημείο έχουμε περιγράψει τον ουσιαστικό ρόλο που έχει αυτή η δράση όχι για να εκδιώξει τους μετανάστες, αλλά για να τους καθυποτάξει αφού οι ίδιοι οι χρυσαυγίτες είναι οι μπράβοι της μαφίας που τους εκμεταλλεύεται. Όμως με την δράση τους αυτή και με την υποστήριξη του κράτους και της αστυνομίας έχουν καταφέρει να φαίνονται ότι επιλύουν ένα πραγματικό πρόβλημα στην περιοχή, δηλαδή τις ζώνες διευρυμένης εγκληματικότητας, παραβατικότητας και παρανομίας που εκ των πραγμάτων προκαλεί η παράνομη μετανάστευση, παρότι οι ίδιοι είναι παράγοντες δημιουργίας της.

Οι Χρυσαυγίτες διαμορφώνουν και ακολουθούν μια ρητορική λατρείας της δύναμης και της αψήφησης του κινδύνου και του θανάτου ως στοιχείο εξέγερσης και σκληρότητας απέναντι στον «μαλθακισμό».  Ουσιαστικά, υμνούν την παραβίαση των political correctness νορμών όπως αυτές καθορίζονται είτε από τον αστικό εξευγενισμό είτε από τον αριστερό ανθρωπισμό. Ριζοσπαστικοποιώντας το συντηρητικό και βαθειά αντιδραστικό «ελληναράδικο life style», την κουλτούρα του μίσους απέναντι στην γνώση, όπως αυτή εργαλειοποιείται στο εντατικοποιημένο σχολικό σύστημα, προσφέροντατον ανδρισμό καταφέρνουν να διεισδύουν με μεγάλη ευκολία στον μαθητικό κόσμο. Παρουσιάζονται σαν αντικαθεστωτικοί, σαν θύματα και εχθροί της Νέας Τάξης, της παγκοσμιοποίησης, του κράτους της δεξιάς και της αριστεράς. Ταυτόχρονα, θεωρητικοποιούν σε εθνικιστική κατεύθυνση τις υπαρκτές τάσεις εθνοτικής διαφοροποίησης που παρατηρούνται σε πολλά σχολεία. Προσπαθούν να οικειοποιηθούν και να ενσωματώσουν την μαθητική τάση για εξέγερση και ταυτόχρονα να διαμορφώσουν μια αντιδραστική δεξιά λαϊκότητα με βάση το μίσος για την μόρφωση. Καθοριστικό στοιχείο στην προσπάθεια διείσδυσης στη νεολαία, αλλά και έκφρασης του ελληναράδικου οπαδισμού είναι η επαφή με τον χουλιγκανισμό.  

Σε κάθε περίπτωση ο αντιπλουτοκρατικός λόγος της Χρυσής Αυγής δεν είναι ούτε αντικαπιταλιστικός ούτε αντικαθεστωτικός. Ο φασισμός ιστορικά δεν διαμόρφωσε ποτέ μη εκμεταλλευτικά καθεστώτα. Αντίθετα, υπήρξε το όργανο και το εργαλείο των αφεντικών στο πνίξιμο των απεργιών και την καταστολή του εργατικού κινήματος. Υπήρξε η εμπροσθοφυλακή της εξόντωσης της απειλητικής αριστεράς και ο μηχανισμός εγκατάστασης ενός βάρβαρου, άγριου, βίαιου και δολοφονικού οικονομικού καθεστώτος. Ο Χίτλερ ήταν αυτός που πρώτος έστειλε τους άνεργους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καθιέρωσε την υποχρεωτική εργασία υπέρ του κράτους. Ήταν αυτός που εξόντωσε όχι μόνο τους εβραίους, αλλά τους σοσιαλδημοκράτες, τους κομμουνιστές, τους συνεπείς δημοκράτες, τους ιερείς, τα ΑΜΕΑ. 

Γ. Ο καθεστωτικός αντιμνημονιακός λόγος της Χρυσής Αυγής

Εδώ και δύο χρόνια η Χρυσή Αυγή αναπτύσσει μια ρητορική και μια δράση δήθεν αντίθεσης στη μνημονιακή πολιτική, ενώ επιχειρεί την πολιτική διεύρυνση και ανάδειξη της οργάνωσης σε πολιτικό κόμμα και να παρουσιαστεί σαν «ένα νόμιμο πολιτικό κίνημα». Σταθμός σε αυτήν την προσπάθεια είναι η εκλογή του Μιχαλολιάκου στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου της Αθήνας. «Μετά τη μεγάλη Νίκη μας στο δήμο Αθηναίων και την ανάληψη δημοσίου αξιώματος από τον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής», αναφέρουν οι ίδιοι, «ξεκίνησε στην ουσία η μεγάλη πολιτική μάχη. Όλος ο ελληνικός λαός κατανόησε πως το Κίνημά μας σύντομα θα παίξει πρωτεύοντα ρόλο στα δημόσια πράγματα της χώρας. Κατέρρευσε η προπαγάνδα δεκαετιών που ταύτιζε την Χρυσή Αυγή με το περιθώριο. Τσακίστηκε η λογική της χαμένης ψήφου». Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσει μια ρητορική υπέρ της ελληνικής εργατικής τάξης εναντίον της γερμανικής κατοχής, των μεταναστών και των προδοτών πολιτικών. Αναφέρονται στις μειώσεις σε μισθούς, περικοπές σε συντάξεις, τα χαράτσια και τα άλλα μέτρα και τα συνδέουν με την μνημονιακή πολιτική.

Προσπαθούν να απολογηθούν χωρίς να απαρνηθούν τις πρακτικές της βίας αντιστρέφοντας τη σχέση θύματος και θύτη: «Βία είναι ο ρατσισμός κατά των Ελλήνων», ενώ υιοθετούν μια ταξική ρητορική υποστηρίζοντας ότι «Βία είναι να δουλεύεις 12 ώρες για 500 ευρώ και να σιωπάς για να μην απολυθείς, να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος σου σπίτι το βράδυ,να έχεις φτύσει αίμα για να σπουδάσεις και να είσαι άνεργος, να βλέπεις τα σκάνδαλα και κανείς να μην τιμωρείται. Βία είναι να σε απειλούν οι τράπεζες για το στεγαστικό δάνειο και να πληρώνεις χαράτσι για ένα σπίτι που θα αποκτήσεις σε 30 χρόνια, να σε ληστεύουν και ο αστυνομικός να λέει "πάλι καλά που δε σε σκότωσαν"». Συνδέουν το μεταναστευτικό ζήτημα κυρίως με το εθνικό, καθώς «αφ’ ενός κινδυνεύει άμεσα από διάβρωση ο κοινωνικός ιστός του Ελληνικού Λαού και αφ’ ετέρου, το και σπουδαιότερο, κινδυνεύει μακροπρόθεσμα η ίδια η φυλετική ομοιογένειά του και ο εθνολογικός του χαρακτήρας.» Αλλά επιχειρούν να αποδώσουν, αν και χαμηλότερη ιεράρχιση, εθνικοκοινωνικό περιεχόμενο, καθώς «οι άμεσες οικονομικές συνέπειες της λαθρομετανάστευσης είναι το μικρότερο κακό, που όμως δημιουργεί άμεσα τεράστιο πρόβλημα για την οικονομική υπόσταση του Λαού μας, ιδιαίτερα υπό την παρούσα οικονομική συγκυρία». 

Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να οικειοποιηθούν την εργατική εμπειρία, να παρουσιαστούν και να παρουσιαστούν σαν αντικαθεστωτικοί και αντικαπιταλιστές γράφοντας ότι «ο καπιταλισμός είναι η δυστυχία μας».  Χαρακτηριστική περίπτωση απόπειρας ταύτισης με το εργατικό κίνημα και πολιτικού ανοίγματος στο μαχητικό του τμήμα είναι οι δηλώσεις αλληλεγγύης προς τους Χαλυβουργούς. Με συγκεκριμένο σχέδιο προπαθούν να αποκτήσουν ερείσματα «στις λεγόμενες λαϊκές συνοικίες, στους φτωχούς, υπερήφανους και αξιοπρεπείς Έλληνες του μόχθου» με παρεμβάσεις και μοιράσματα εφημερίδων. Οι ίδιοι γράφουν πως από το κέντρο της Αθήνας έχουν καταφέρει να μέσα σε ένα χρόνο να επκεταθούν σε ολόκληρη την Ελλάδα, ώστε «οι πιο μάχιμοι πυρήνες του Κινήματός μας δρουν αυτή τη στιγμή σε άλλοτε «κόκκινες συνοικίες» όπως η Νίκαια, το Πέραμα, η Καισαριανή.» Μάλιστα υπερηφανεύονται πως αλώνουν τα άλλοτε κάστρα της αριστεράς.

Η ταξικότητά τους βέβαια προασκρούει στον εθνικισμό τους και στον βαθύ καθστωτικό τους ρόλο. Από την άλλη λοιπόν γράφουν πως: “πιστεύουμε ότι οι εργάτες όχι μόνον έχουν Πατρίδα, αλλά αποτελούν την σπονδυλική στήλη του Έθνους μαζί με όλους τους Έλληνες χωρίς ταξικές διαφορές! Για εμάς δεν υπάρχουν τάξεις, υπάρχει πάνω απ’ όλα το Έθνος”. Και βέβαια πολιτική συνέπεια αυτής της αντίληψης είναι η εργοδοτική τους στάση. Συγκεκριμένα εργοδοτική, αντιαπεργιακή είναι η στάση τους στην ΕΘΕΛ, αλλά κυρίως στον απεργιακό αγώνα της Χαλυβουργίας, αφού πρωταγωνιστούν στην λειτουργία του εργοστασίου στον Βόλο και στηρίζουν τον ιδιοκτήτη Μάνεση.

Καταγγέλλουν τα απεργιακά καλέσματα του συνδικαλιστικού κινήματος, δεν έκαναν και τίποτα ως τώρα για τα 4ωρα, τα stage, τη “μαύρη εργασία”, ενώ απουσίαζαν όλο το καλοκαίρι από τις μάχες που δόθηκαν στο Σύνταγμα. «η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν έχει θέση σε τέτοιες “ιμάμ μπαϊλντί” συγκεντρώσεις, όπου υπάρχουν από σημαίες με την ημισέληνο και άνθρωποι που τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο και δίπλα τους κάποιοι άλλοι να τους γιουχάρουν... Όλα τα έχουν φροντίσει οι εξουσιαστές μας… Ακόμη και τις αντιδράσεις, τις υποτίθεται αυθόρμητες και λαϊκές, να τις κατευθύνουν και να τις ελέγχουν!». Συγκεκριμένα, όπως σημειώνει η Χριστίνα Ζιάκα, γράφουν «πως οι απεργίες είναι “αντεθνικές” και πως δημιουργούν “μίσος” μεταξύ ομοεθνών... Πως αυτό ακριβώς είναι το κυρίαρχο, ότι είμαστε ομοεθνείς, με το ίδιο αίμα και από την ίδια φυλή. Πως δεν είμαστε εργάτες και εργοδότες, καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, φτωχοί και πλούσιοι. Και να κάτσουμε στα αυγά μας γιατί «εξυπηρετούμε τον διχασμό που επιδιώκει το σύστημα»... Και τελικά «πλήττουμε» τους εαυτούς μας... Έχουν το θράσος να μας λένε πως πρόκειται για «κακοστημένο θέατρο» και πως αυτοί θα μείνουν μακριά από τις «παγίδες»...».

Είναι προφανές πως ο αντιαπεργιακός, αντιδημοκρατικός, αυταρχικός, φασιστικός χαρακτήρας τους δεν συνάδει με τίποτα ακόμα και με τις πιο εθνικοπατριωτικές, αλλά δημοκρατικής αναφοράς, αντιλήψεις που αναπτύχθηκαν στο κίνημα της πλατείας Συντάγματος. Η Χρυσή Αυγή το αντιλήφθηκε αυτό  «χαρακτηρίζοντας το κίνημα ως «ελεγχόμενο», «μιντιο-δημιούργητο», και καταγγέλλοντας τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων των συνελεύσεων ως «συμμετοχικούς αυνανισμούς», ήθελε να επιφυλάξει για τον εαυτό της το ρόλο των μοναδικών «ανυπότακτων Ελλήνων». (βλ. Χριστίνα Ζιάκα: Χρυσή Αυγή: ο φασισμός από την ανυπαρξία στο προσκήνιο σε συνθήκες κρίσης) Ο λαός στο Σύνταγμα ταύτιζε τη σημερινή χρηματιστική δικτατορία με την χουντική δικτατορία και ζητούσε περισσότερη δημοκρατία. Ένα μαζικό λαϊκό κίνημα δε θα μπορούσε να διεκδικεί εν τέλει περισσότερη δημοκρατία, αφού διεκδικεί πολιτικό «των από κάτω» στο σύστημα λήψεως των αποφάσεων. Οι παραδόσεις και η φυσιογνωμία της Χρυσής Αυγής δεν μπορεί να χωράει σε ένα τέτοιο κίνημα. 

Ο βίαιος αντικομμουνισμός αποτελεί ένα σαφές και ξεκάθαρο στίγμα. Έχει γίνει ήδη αναφορά σε βίαιες και δολοφονικές επιθέσεις. Πρόσφατα ωστόσο χρυσαυγίτες και μέλη της ΔΡΑΣΙΣ ΚΕΣ επιτέθηκαν σε φοιτητές της ΕΑΑΚ και γενικές συνελεύσεις στην Πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου. Στην ανακοίνωσή της η Χρυσή Αυγή αρνιόταν τη συμμετοχή της, συνιστούσε στα μέλη της ηρεμία και δήλωνε ότι έχει σχέδιο. Η Χρυσή Αυγή επιχειρεί σε αυτήν την εκλογική μάχη να εισέλθει και να επιδείξει ένα πιο ήπιο προφίλ.  

Στις εκλογές συμμετέχουν πιστεύοντας ότι οι ίδιοι έχουν καθορίσει την πολιτική αντζέντα, ιδιαίτερα στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Ζητάνε λοιπόν την ψήφο για να απαλλάξουν «την Ελλάδα από τη μάστιγα των εγκληματιών λαθρομεταναστών». «Για να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα εγκλήματα των πολιτικών που καταλήστεψαν τη χώρα». Για να καταπολεμηθεί η «ανεργία και τη φτώχεια που έφεραν οι διεθνείς τοκογλύφοι και τα ντόπια τσιράκια τους. Για να αποκτήσει ο λαός μας τη χαμένη του τιμή και αξιοπρέπεια». Για να αφυπνιστεί «το έθνος μας από την αποχαύνωση της νεοταξικής προπαγάνδας κατά τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής ληστοκρατίας». Στόχος είναι μια «Ελλάδα περήφανη, ανεξάρτητη που θα ανήκει μόνο στους Ελληνες».

Αλλά και ο αντιμνημονιακός τους λόγος στην πράξη δεν είναι τίποτε άλλο παρά καθεστωτικός. Χαρακτηριστική περίπτωση η στάση τους απέναντι στο Ευρώ. Οι ίδιοι δηλώνουν πως «η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ήταν αντίθετη στην ένταξη της Ελλάδος στη ζώνη του ευρώ, η οποία κατέστρεψε κάθε ίχνος της ήδη πληγωμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής βιομηχανίας, βιοτεχνίας και γενικά της εθνικής παραγωγής!» και πως «ιδεολογικά» πιστεύουν σε ένα «εθνικό κράτος και σε ένα εθνικό νόμισμα. Γιατί αυτό αποτελεί βασικό συστατικό ενός ελευθέρου Έθνους!». Ωστόσο, από την άλλη δηλώνουν πως «δεν θέλουμε να φύγουμε από το ευρώ γιατί κανείς δεν μας το χάρισε και το πληρώσαμε όλοι αρκετά ακριβά». Με αυτόν τον τρόπο θέτουν το ζήτημα της απουσίας σχεδίου «παραγωγικής ανασυγκρότησης» (που γενικά παρουσιάζεται από την μλ και ρεφορμιστική αριστερά και την πατριωτική δεξιά) και απαντούν πως «με την κατάσταση που υπάρχει στην Ελληνική οικονομία και με ανύπαρκτη ελληνική παραγωγή» δεν πρέπει «να επιστρέψουμε σε ένα νόμισμα χωρίς αντίκρισμα».

Οι απαντήσεις που παρουσιάζουν στο ζήτημα του χρέους και της κρίσης σε καμία περίπτωση δε θίγουν θεμελιώδη ζητήματα του αστισμού. Π.χ. δεν αναφέρονται καν στην διαγραφή των χρεών, ούτε παρουσιάζουν κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο. Δε θέτουν καν ανατροπή του μνημονίου. Υποστηρίζουν τον «λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους και όλων των δανειακών συμβάσεων από το 1974 μέχρι σήμερα» και καταγγέλλουν «το παράνομο και επαχθές χρέος». Δηλαδή δε διαφωνούν με την αποπληρωμή του υπόλοιπου χρέους και με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή νέα μνημόνια. Ζητούν την «ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ10 και έναρξη γεωτρήσεων σε όλες τις περιοχές με επιβεβαιωμένα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου» και «την εθνικοποίηση των ενεργειακών μας κοιτασμάτων και των τραπεζών και επένδυση των εσόδων στον τομέα της εθνικής παραγωγής, με στόχο να ξαναγίνει η χώρα αυτάρκης.» Για την επίτευξη αυτών των στόχων ζητούν «κάθαρση του πολιτικού μας συστήματος από τους υπηρέτες ξένων συμφερόντων. Απαιτείται ΕΘΝΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ που θα υπηρετεί αποκλειστικά και μόνο την Πατρίδα και τον Ελληνικό Λαό». (βλ. Χριστίνα Ζιάκα: Χρυσή Αυγή: ο φασισμός από την ανυπαρξία στο προσκήνιο σε συνθήκες κρίσης)

Οι νέες φασιστικές πολιτικές του ολοκληρωτικού καπιταλισμού: Μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί

Α. Η «άλλη μαύρη Ελλάδα» στο προσκήνιο

Από τη μία το αντιμνημονιακό πρόγραμμα του Καμμένου των Ανεξαρτήτων Ελλήνων δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα εξορθολογισμένο «μνημόνιο» χωρίς το μνημόνιο και όπως θα το ήθελε να το εφαρμόσει ανεξάρτητη η ελληνική αστική τάξη και συγκεκριμένα εκείνη η μερίδα που θίγεται από την υφεσιακή πολιτική του μνημονίου. Για αυτό το λόγο δεν έρχεται σε σύγκρουση με βασικές εμμονές του αστισμού, όπως είναι το Ευρώ και η ΕΕ. Το κράτος του Καμμένου είναι μια σύγχρονη εκδοχή ενός κοινοβουλευτικού στρατοκρατικού «κράτους στρατηγείου» με στόχο την ενίσχυση της «παραγωγικής» ελληνικής αστικής τάξης στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλέγμα. 

Σε αυτήν την κατεύθυνση δεν αναζητά συμμαχίες με τα εργατικά στρώματα και με τον λαό, αλλά με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας: ένστολοι, εκκλησία, δικαστικοί, επιχειρηματίες, «εθνικιστές διανοούμενοι της δεξιάς», ιδιοκτήτες βυτιοφόρων και ταξί. Αυτά τα στρώματα αποτελώντας την κοινωνική βάση του λεγόμενου "πατριωτικού χώρου" μέχρι τώρα ενσωματώνονταν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στα δύο μεγάλα κόμματα. Η πολιτισμική και ιδεολογική κρίση πάνω στην οποία εδραζόταν το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα από το 1996 και έπειτα ριζοσπαστικοποίησε και διαμόρφωσε ιδεολογικά τον χώρο αυτό, ενώ το πιο δυναμικό κομμάτι ως έναν βαθμό εκφραζόταν από το ΛΑΟΣ. Η κρίση νομιμοποίησης του αστικού δικομματικού πολιτικού συστήματος απελευθέρωσε τις δυνάμεις αυτές και τις ώθησε να διεκδικήσουν περισσότερο αυτόνομο πολιτικό και ιδεολογικό ρόλο κάτω από έναν αμιγώς εθνικιστικό, αντιγερμανικό και αντιμεταναστευτικό λόγο. Οι ένστολοι εν υπηρεσία συνιστούν ένα δυναμικό πάνω από 150.000 ανθρώπους και ότι μαζί με τις οικογένειές τους μπορεί να φτάνουν τις 400.000, ο αριθμός των 10.000 ιερέων με τις οικογένειές τους μπορεί να φτάνουν τις 40.000, οι απόστρατοι αξιωματικοί οι οποίο τελευταία ριζοσπαστικοποιούνται και δραστηριοποιούνται έντονα σε κάθε περίπτωση μαζί με τις οικογένειές τους θα φτάνουν στον αριθμό των 400000 ανθρώπων. Εάν προσθέσουμε θεολόγους, δικαστικούς, οδηγούς ταξί και βυτιοφόρων κλπ, μπορούμε να υπολογίσουμε έναν αριθμό πολύ μεγαλύτερο της τάξης του 1.000.000 ανθρώπων οι οποίοι εμφορούνται εν γένει από εθνικιστικά αισθήματα και τοποθετούνται εξαρχής εχθρικά σε οποιαδήποτε εμβάθυνση της δημοκρατίας. Είναι γενικά ένας αυθαίρετος υπολογισμός, καθώς ένα μεγάλο μέρος διατηρεί δημοκρατικά αντανακλαστικά και αυτό επιβεβαιώνεται από την προσωπική εμπειρία του καθενός. Ωστόσο ένα άλλο σαφές εμπειρικό δεδομένο είναι πως στην πλειονότητά τους οι πολίτες αυτών των κατηγοριών εγκαταλείπουν το δικομματικό σύστημα πολύ πιο εύκολα προς την άκρα δεξιά. Δεν είναι τυχαία η σύμπραξη της Ένωσης Αποστράτων με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, η εγνωσμένη σχέση των ΜΑΤ με την Χρυσή Αυγή και ο εγνωσμένος φασιστικός χαρακτήρας της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής. Η σχέση της πλειονότητας των οδηγών και ιδιοκτητών ταξί και των οδηγών βυτιοφόρων με την λαϊκή δεξιά είναι επίσης εγνωσμένη τόσο εμπειρικά, αλλά κυρίως πιστοποιείται από δεξιό και ακροδεξιό χαρακτήρα των σωματείων τους, παρότι υπάρχει ένα μεγάλο μειοψηφικό κομμάτι με δημοκρατικές αναφορές. Σε κάθε περίπτωση αυτοί οι αυθαίρετοι αριθμοί μπορούν να μας καταδείξουν ότι υπάρχει μια διακριτή βάση που πολιτισμικά, ιδεολογικά, υλικά τοποθετείται στην λαϊκή δεξιά και ριζοσπαστικοποιείται προς τα δεξιά και ακουμπάνε την Χρυσή Αυγή. 

Με λίγα λόγια αναφερόμαστε στις κλασσικές κοινωνικές συμμαχίες που στηρίζουν μια νεοφιλελεύθερη Χούντα, όπως εκείνη του Πινοσέτ. Μια τέτοια προσέγγιση μας βοηθάει να κατανοήσουμε πως η αυτονομία του εθνικού ζητήματος από το δημοκρατικό και κοινωνικό ζήτημα στην κατεύθυνση ενός πλατιού εθνικού και πατριωτικού αντιμνημονιακού μετώπου όχι μόνο δεν είναι η λύση του προβλήματος της φτωτοχοποίησης και της διάλυσης του κοινωνικού κράτους, αλλά το αντίθετο είναι δυνατόν να οδηγήσει στα ίδια αποτελέσματα για την πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού. Οποιαδήποτε ρητορική στείρου πατριωτικού αντιγερμανισμού, εθνικής περηφάνειας και ανάτασης και εθνικής ανεξαρτησίας από τη νέα κατοχή με σκοπό να δημιουργηθεί ένα Νέο εθνικοανεξαρτησιακό ΕΑΜ με μόνο στόχο την εθνική ελευθερία είναι μια εξίσου επικίνδυνη αντεργατική, αντιλαϊκή πολιτική πρόταση. Από την άλλη το αντιμνημονιακό πρόγραμμα της Χρυσής Αυγής επίσης δεν θίγει τον πυρήνα της μνημονιακής πολιτικής, παρά τα αντιπλουτοκρατικά και εργατικά στοιχεία της. Μάλιστα θα έλεγε κανείς πως ταιριάζει εξαιρετικά με το πολιτικό σχέδιο του Καμμένου. Η κριτική τους προς το κράτος είναι ότι είναι λιγότερο αυταρχικό απέναντι στις αντιμνημονιακές αντιστάσεις, απέναντι στην αριστερά και τους μετανάστες.

Το κοινωνικό ζήτημα στην χρυσαυγίτικη ρητορική παραμένει δευτερεύον τόσο σε σχέση με το μνημόνιο, όσο και σε σχέση τελικά με τους μετανάστες. Η μετανάστευση είναι μια εθνοφυλετική απειλή και είναι το κεντρικότερο ζήτημα κυρίως από αυτήν την άποψη. Με αυτόν τον τρόπο η Χρυσή Αυγή δεν απειλεί την μνημονιακή πολιτική, αλλά η ίδια και ο μαύρος συφερτός πάνω στον οποίο στηρίζεται, δηλαδή ο κόσμος της μαφίας και των εκβιαστών, ο κόσμος της παραοικονομίας, διεκδικεί μια καλύτερη θέση στον γενικότερο οικονομικό καταμερισμό, δηλαδή μια οικονομική και πολιτική νομιμοποίηση. Ως αντάλλαγμα στην συμμαχία με την τροϊκανή πολιτική προσφέρει τον βίαιο εξανδραποδισμό των χειραφετητικών κινημάτων και την επιβολή στον δρόμο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Είναι δηλαδή ο πολιτικός στρατός της τρόικας και η μοναδική δύναμη που μπορεί να προσφέρει μια είδους κοινωνική συμμαχία με την τροϊκανή πολιτική έχοντας ως προμετωπίδα το μεταναστευτικό ζήτημα.

Από την άλλη είναι εντυπωσιακή η προβολή που χρήζει αυτός ο χώρος, μάλιστα όταν άλλες δυνάμεις της αριστεράς λοιδωρούνται και υπολείπονται σε προβολή. Ιδιαίτερα μάλιστα οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), αλλά ακόμη και μνημονιακές δυνάμεις. Προφανώς οι διασυνδέσεις με τα ΜΜΕ ή διάφοροι εκβιασμοί να ανοίγουν τις πόρτες και να καθορίζουν την στάση πολλών. Όμως το ζήτημα της ανόδου της Χρυσής Αυγής είναι πιο πολιτικό. Την ώρα που βυθίζεται κάθε έννοια κοινωνικού κράτους και γενιούναι οι νέες αντιστάσεις και τα νέα κινήματα  η «μαφία των εκβιαστών της τρόικας» έχοντας χάσει κάθε λαϊκό κοινωνικό έρεισμα βρίσκει για κοινωνική συμμαχία τη «μαφία των εκβιαστών της νύχτας» και μαζί με μιλιταριστές οικοδομεί το νέο παρακράτος και φτιάχνει τη νέα άκρα δεξιά για να αναδυθεί από τα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ιστορίας το νέο πρόσωπο του φασισμού.

Ο νέος εσμός Καμίνη, Παπαδήμου, Καψή, Χρυσοχοϊδη, Διαμαντοπούλου, Βορίδη, Γεωργιάδη γίνονται συνοδοιπόροι με τον χρυσαυγίτη Μιχαλολιάκο και τις κάθε λογής ακροδεξιές παραφυάδες για εμπροσθοφυλακή. Κοινοί τους εχθροί: η αριστερά, το εργατικό κίνημα, οι μετανάστες, οι δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις. Κοινό τους όνειρο: η βαρβαρότητα, η βία και ο κοινωνικός ολοκληρωτισμός, δηλαδή ο νέος φασισμός. Και όμως δε ζούμε ούτε στη δεκαετία του 1930 ούτε στην μετεμφυλιακή Ελλάδα της «καρφίτσας», ζούμε στην Ελλάδα της τρόικας (ΕΕ, ΔΝΤ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ).

Β. Η μετανάστευση στην αντζέντα: το φάντασμα του Χίτλερ πλανιέται στην Ελλάδα

Ας επανέλθουμε όμως στο καθεαυτό μεταναστευτικό ζήτημα, όπως ήρθε πρόσφατα στο προσκήνιο.  Η εισήγηση Χρυσοχοϊδη για την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες αναμφισβήτητα αποτελεί ό,τι πιο φριχτό έχει ακουστεί τον τελευταίο καιρό.  Για πολλές μέρες η επικαιρότητα μονοπωλείται από απειλές για στρατόπεδα συγκέντρωσης, πραξικοπήματα, αστυνομικά μέτρα και στρατιωτικούς νόμους. «Το σχέδιο ωστόσο, όπως γράφει ο «mediaoasis», «που κρύβεται πίσω από την αναγγελία αυτών των ανίερων σχεδίων ένα μήνα πριν τις εκλογές πέρα από την τρομοκράτηση των ψηφοφόρων είναι βαθύτερο». Είναι ουσιαστικά να μετατοπιστεί η αντζέντα της συζήτησης από ένα πεδίο ευνοϊκό στην αριστερά, που είναι η κρίση, σε ένα πεδίο που είναι ευνοϊκό για την δεξιά (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, Καμμένος, Χρυσή Αυγή), ώστε να ενισχυθούν εκλογικά είτε οι αμιγώς μνημονιακές δυνάμεις είτε οι «αντιμνημονιακές».

Σε αυτό το παιχνίδι η δημοσκοπική άνοδος της Χρυσής Αυγής και γενικά ο λόγος περί αυτής παίζει το ρόλο που έπαιξε στις ευρωεκλογές η δημοσκοπική άνοδος του ΛΑΟΣ, αλλά και παράλληλα των Οικολόγων Πρασίνων. Τότε ο Κ. Καραμανλής λίγο πριν τις πρόωρες εκλογές εξαγγέλλει εκατοντάδες επιχειρήσεις-σκούπα και τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών. Η Χρυσή Αυγή αποκαλύπτει έτσι τον ρόλο της σαν Χρυσής Εφεδρείας του μνημονιακού καθεστώτος. Αν αλλάξεις τον Καρατζαφέρη με τη Χρυσή Αυγή και τους Οικολόγους Πράσινους με τη ΔΗΜΑΡ είναι σαν να μην άλλαξε μια μέρα για κάποια πράγματα. Φυσικά από τότε τα πάντα άλλαξαν για τους εργαζόμενους. (βλ. Στρατόπεδα συγκέντρωσης:Βαθύτερος στόχος η αλλαγή της προεκλογικής ατζέντας, http://mao.gr/2012/03/27/agend/)  Και γι’ αυτό η αυτοκτονία του  Δημήτρη Χριστούλα ήταν αρκετή για να επαναφέρει την αντζέντα στα πραγματικά της θέματα.

Ωστόσο το ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης είναι ένα σοβαρό ζήτημα. Πρώτα πρώτα είναι ένα κομμάτι της ίδια της Ευρωπαϊκής πολιτικής και απορρέει από το περιβόητο «Δουβλίνο 2». Συγκεκριμένα, ο «Κανονισμός Δουβλίνο 2» προβλέπει ότι ο μετανάστης που μπαίνει στην Ευρώπη είναι υποχρεωμένος να κάνει τα χαρτιά στην πρώτη χώρα που τον υποδέχεται. Αν τον πιάσουν αλλού, τον στέλνουν στην αρχή της διαδρομής, όπως στο επιτραπέζιο «φιδάκι». Δεδομένου ότι έρχονται πεζοί ή δια θαλάσσης, οι περισσότεροι εισέρχονται στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα, το 90% των ξένων που εισέρχονται παρανόμως στην Ευρώπη μπαίνουν από την Ελλάδα. Συνεπώς, αδυνατούν να προχωρήσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη και εάν το πετύχουν και τους συλλάβουν τους επιστρέφουν στην Ελλάδα. Ωστόσο η μετανάστευση είναι ένα διεθνές πρόβλημα και μάλιστα ένα πρόβλημα που προκύπτει από την πολεμική και ιμπεριαλιστική δράση των Δυτικοευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Όμως η «λύση» που κατευθύνει η αντιρατσιστική και προοδευτική Ευρώπη δε συνάδει καθόλου με τις αρχές του «ανθρωπισμού». Αντίθετα, ενισχύει τις τάσεις βάρβαρης επίλυσης του προβλήματος. Κάτι το οποίο είναι λογικό, αφού δε ζούμε στην εποχή της «Κοινωνικής Ευρώπης», αλλά στην εποχή της «Ευρώπης του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού».

Ήταν απόφαση της ΕΕ να δημιουργηθούν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στα όρια της ΕΕ (Ελλάδα, Β. Αφρική, Ουκρανία κ.λ.π) και από κει να ελέγχεται η είσοδος στην ΕΕ.  Συγκεκριμένα στα πλαίσια του κανονισμού του Δουβλίνου 2, στον Εβρο, τη μεγαλύτερη πύλη λαθρομεταναστών της Ευρώπης, φυλάσσουν εδώ και αρκετό καιρό 200 άνδρες της Frontex, του οργανισμού δηλαδή που είναι αρμόδιος για την προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ενωσης. Ταυτόχρονα δημιουργούνται στρατόπεδα συγκέντρωσης τα οποία ονομάζονται κέντρα υποδοχής, ενώ προωθείται η οικοδόμηση ενός τείχους στον Έβρο. Την ίδια στιγμή το πολιτικό άσυλο έχει σχεδόν καταργηθεί. Το 2008, στην ΕΕ έγιναν συνολικά 240.000 αιτήσεις ασύλου από μετανάστες προερχόμενους κυρίως από το Ιράκ (12%), τη Ρωσία (9%) και τη Σομαλία (6%). Εξετάστηκαν συνολικά 193.690 περιπτώσεις αιτήσεων ασύλου, εκ των οποίων απορρίφθηκε ποσοστό 73% (141.730 αιτήσεις).

Συνεπώς, το ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης είναι λογικό να εμφανίζεται σαν ένα επόμενο βήμα της σύγχρονης γοργά φασιστικοποιημένης ευρωπαϊκής αστικής τάξης. Κατά την άποψή μου είναι αδύνατον το ελληνικό κράτος να εφαρμόσει σε αυτήν την οικονομική κατάσταση που βρίσκεται ένα τόσο τεράστιο οικονομικό σχέδιο. Οι απειλές για τα στρατόπεδα, εκτός ότι αλλάζουν την αντζέντα και γίνονατι προεκλογικό παιχνίδι, διαμορφώνουν συναινέσεις και ιδεολογικές αποκρυσταλλώσεις σε πλατεία λαϊκά στρώματα. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι εφαρμόζοιυν το παιχνίδι της κατατρομοκράτησης και της πειθάρχησης των μεταναστών, ώστε να παραμένουν καθυποταγμένοι στους μαφιόζικους μηχανισμούς της παραοικονομίας. Στην περίπτωση ωστόσο που επιχειρήσουν να εφαρμόσουν ένα τέτοιο σχέδιο θα γίνει με όρους οικονομικής εκμετάλλευσης των μεταναστών. Δηλαδή τα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα μεταμορφωθούν σε στρατόπεδα εργασίας από τα οποία αγρότες και επιχειρηματίες θα «νοικιάζουν» με χρηματικό αντίτιμο φτηνά εργατικά χέρια. Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση δεν είναι μόνο η Χρυσή Αυγή που κάνει το φάντασμα του Χίτλερ να πλανιέται πάνω από την Ελλάδα, αλλά ο Χρυσοχοϊδης, ο Σαμαράς, ο Παπαδήμος και η τροϊκανή πολιτική σε ένα ενιαίο νέοφασιστικό μπλοκ.   

Αναζητώντας λύσεις στο μεταναστευτικό ζήτημα απέναντι στον «μνημονιακό» φασισμό και βάρβαρο ολοκληρωτικό καπιταλισμό

Α. Εργατικός ανθρωπισμός, νέο εργατικό διεθνιστικό κίνημα με βάση την ταξική συνείδηση, για την διαμόρφωση του νέου «έθνους των εργαζομένων»

Το μεταναστευτικό ζήτημα πρώτα από όλα είναι μια ανθρωπιστική κρίση. και έτσι θα πρέπει στα πρώτα βήματα μιας εγργατικής μεταναστευτικής πολιτικής να αντιμετωπιστεί. Η πολιτεία οφείλει να αναλάβει την προσωρινή φιλοξενία των μεταναστών σε χώρους που είναι κατάλληλοι γι’ αυτό. Εγκαταλελειμμένα ξενοδοχεία ή εγκαταλελειμμένες εγκαταστάσεις κατασκηνώσεων και θα αναλάβει την σίτηση. Το ίδιο θα πρέπει να κάνει και για όλους τους έλληνες και νόμιμους μετανάστες έχουν πρόβλημα στέγασης. Είναι βασική προϋπόθεση για να μην πεθάνουμε όλοι μαζί στον δρόμο ή να μην αρχίσουμε να τρώμε ο ένας τον άλλο. Να φύγει από την αστυνομία η αρμοδιότητα εξέτασης των αιτημάτων ασύλου και να δοθεί σε όλους η δυνατότητα αίτησης ασύλου, ιδιαίτερα σε όλους όσους είναι πολιτικοί πρόσφυγες.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να ανατραπεί το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για τη μετανάστευση και το Άσυλο, γιατί οδηγεί στην απαγόρευση γενικευμένων νομιμοποιήσεων και στη συνεχιζόμενη ομηρία των μεταναστών, καθώς και στην επιλεκτική μετανάστευση, που αφορά μικρό μόνο αριθμό μεταναστών με επαγγελματικές δεξιότητες και ειδίκευση. Γιατί ενισχύει την «Ευρώπη – φρούριο» με περιπολίες και δημιουργία παραρτημάτων σε χώρες της Μεσογείου και στην Ελλάδα, ενθαρρύνει τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης σε χώρες της Βόρειας Αφρικής, τις άτυπες επαναπροωθήσεις και τις απελάσεις, προωθεί το ηλεκτρονικό φακέλωμα και την πολύπλευρη ενίσχυση της Συνθήκης Σέγκεν. Να καταργηθεί το απαράδεκτο Σύμφωνο Μετανάστευσης της ΕΕ, η Συνθήκη Σένγκεν και ο Κανονισμός Δουβλίνο ΙΙ. Να δοθούν ταξιδιωτικά έγγραφα και δικαίωμα μετακίνησης στην ΕΕ σε όσους μετανάστες το επιθυμούν. Ταυτόχρονα, άμεση επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων από όλες τις χώρες, όπου ασκούν καθήκοντα στρατού κατοχής. Άμεση μεγάλη περικοπή των εξοπλιστικών δαπανών. Διάθεση των κερδισμένων κονδυλίων για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών στον τόπο μας. Η Ελλάδα να θέσει ζήτημα ευθύνης των αναπτυγμένων κρατών που προκαλούν με τις ιμπεριαλιστικές τους επεμβάσεις την φτώχια στις διάφορες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Να αποχωρήσουν και να αναλάβουν το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό κόστος της ανασυγκρότησης των χωρών αυτών με συνθήκες αποζημιώσεων και όχι με συνθήκες οικονομικής εκμετάλλευσης.

Μια τέτοια κατεύθυνση δεν μπορεί να την επιβάλει μια κυβέρνηση δεμένη πισθάγκωνα από ούτε ταυτισμένη με το διεθνές χρηματοπιστωτικό πλέγμα και τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια και τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (ΝΑΤΟ, ΕΕ, κλπ). Μια τέτοια κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να εκφράζει ούτε να αποτελείται από άμεσους εκπροσώπους ή πολιτικούς εκπροσώπους του ελληνικού τραπεζιτικού και βάρβαρου βιομηχανικού κεφαλαίου, οι οποίοι έχουν πολλαπλό συμφέρον από την εκμετάλλευση των μεταναστών. Δεν μπορεί δηλαδή να εκφράζεται από τα κόμματα του μνημονίου ή του δήθεν «πατριωτικού αντιμνημονίου».

Η πολιτεία να προχωρήσει στην άμεση νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ώστε να σπάσει ο φαύλος κύκλος παρανομία – εξαθλίωση – παρανομία. Να απλοποιηθεί και να διευρυνθεί χρονικά η απόκτηση άδειας παραμονής και εργασίας στην Ελλάδα, χωρίς τα απαράδεκτα χαράτσια που βαρύνουν τους μετανάστες. Με αυτόν τον τρόπο και οι μετανάστες ελαφραίνουν, σπάνε μηχανισμοί παρακρατικοί και κρατικοί που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες και οι οποίοι ουσιαστικά δημιουργούν τους όρους εξαθλίωσης αυτών των ανθρώπων. Γενικότερα όμως χρειάζεται η πολιτεία να πατάξει την ελληνική μαφία και το οικονομικό σύστημα των εκβιαστών, δηλαδή να διαλύσει το σύστημα που ανατροφοδοτεί την παράνομη μετανάστευση. Να στρέψει τους δικαστικούς και αστυνομικούς μηχανισμούς στην αναζήτηση των «εμπόρων» των μεταναστών, των εμπόρων των γυναικών, των εμπόρων των ναρκωτικών, των όπλων και όλου γενικά του παρεμπορίου.

Δηλαδή η ελληνική πολιτεία να μην κυνηγάει «τον τελευταίο τροχό της αμάξη»ς, δηλαδή τους μετανάστες, αλλά τους κύριους υπεύθυνους για αυτήν την κατάσταση. Μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί φυσικά να αποτελείται από πολιτικούς και πολιτικά κόμματα οι οποίοι εμπλέκονται στενά με τα κυκλώματα διαφθοράς, παραοικονομίας και μαφίας, δηλαδή της πιο βάρβαρης μερίδας του ελληνικού κεφαλαίου. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, και βέβαια η Χρυσή Αυγή αποδεδειγμένα εμπλέκονται σε τέτοια κυκλωματα (βλ. συλλήψεις στην Θεσσαλονίκη, ο αρχηγός της μαφίας ήταν ο υπαρχηγός του μελλοντικού πρωθυπουργού Βενιζέλου).

Να δοθεί ελεύθερα το δικαίωμα επιλογής της ελληνικής ιθαγένειας, χωρίς απώλεια της ιθαγένειας της χώρας προέλευσης. Δικαίωμα ιθαγένειας σε όλα τα παιδιά των μεταναστών τα οποία έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα. Να δοθούν πολιτικά δικαιώματα και δικαίωμα ψήφου. Να υπάρξει κατοχύρωση όλων των κοινωνικών, πολιτικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων για όλους τους μετανάστες. Λατρευτικοί χώροι και κοιμητήρια. Βοήθεια στην εκπαίδευση, με τάξεις υποδοχής για μαθητές και ενήλικες, προγράμματα εκμάθησης της μητρικής γλώσσας κλπ. Το ελληνικό έθνος διαμορφώθηκε από πολλούς και διαφορετικούς πολιτισμούς και πολλές και διαφορετικές εθνότητες. Αυτό που τους ένωνε ήταν η κοινή μοίρα στο άμεσο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Αρβανίτες, Βλάχοι, Τσάκωνες, Σλαβομακεδόνες μαζί με έλληνες με έντονη τοπική συνείδηση και ελληνικές γλώσσες εντελώς διαφορετικές (Κρήτες, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Ρουμελιώτες, Πελοποννήσιοι, Επτανήσιοι) συναποτέλεσαν και συνδιαμόρφωσαν το ελληνικό έθνος. Κριτήριο δεν ήταν ούτε η γλώσσα και πολλές φορές ούτε η θρησκεία, αλλά η επιθυμία να αποτελούν μια ενιαία πολιτική κοινότητα. Οι έλληνες μετανάστες σε Γερμανία, Αυστραλία, ΗΠΑ κλπ έγιναν δέκτες τέτοιων ευνοϊκών ρυθμίσεων και ενσωματώθηκαν στα νέα τους έθνη. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και εμείς χωρίς φόβο και πάθος και όχι κάτω από τη λογική των πολυπολιτισμικών κοινωνιών που αρνούνται την ενιαιοποίηση και διατηρούν τις πολιτισμικές διαφορές ανοιχτές. Συνεπώς οφείλουμε να διαμορφώσουμε εκείνα τα πολιτισμικά και πολιτικά κριτήρια που θα διαμορφώσουν το νέο ελληνικό έθνος.

Οι μετανάστες χρησιμοποιούνται από το κεφάλαιο για αυτήν την συμπίεση των εργασιακών κεκτημένων. Συνεπώς, το σχέδιο οι έλληνες εργάτες να παίζουν τρομοκρατικό ρόλο απέναντι στους μετανάστες, όπως θέλουν οι φασίστες, όχι μόνο δεν ευνοεί τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά ενισχύει το «παιχνίδι» των αφεντικών. Θα πρέπει να γίνει σαφές, ότι πέρα από το ανθρωπιστικό κομμάτι, είναι προς το συμφέρον των ελλήνων εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων να συμπορευτούν και να ενοποιηθούν με τους μετανάστες κάτω από μια ενιαία εργατική πολιτική ενάντια σε κεφάλαιο, τρόικα, κυβερνήσεις, ΕΕ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, φασιτικές ομάδες.

Σε αυτήν την κατεύθυνση το εργατικό κίνημα και η αριστερά θα πρέπει να λειτουργήσουν ως μοχλός ενοποίησης του «έθνους των εργαζομένων» αυτής της χώρας απέναντι στα συμφέροντα του «έθνους των εκμεταλλευτών» και φυσικά των πολιτικών τους εκπροσώπων. Στο πολιτιστικό κομμάτι οφείλει να διαμορφώσει ένα ανοιχτό πεδίο συνάντησης και όσμωσης των πολιτισμών με βάθος και διάρκεια σφυρηλατώντας την ενιαία εργατική συνείδηση σε βάρος των εθνικών και εθνικιστικών συνειδήσεων. Για παράδειγμα θα μπορούσαν τα πρωτοβάθμια σωματεία να πάρουν την πρωτοβουλία για την διενέργεια όχι «αντιρατσιστικού» φεστιβάλ, αλλά εργατικού μεταναστευτικού φεστιβάλ. Στο προγραμματικό κομμάτι σημαίνει ενσωμάτωση στα πλαίσια της ενιαίας εργατικής πλατφόρμας για τα δικαιώματα και τις ανάγκες τόσο των γενικών όσο και των ειδικών δικαιωμάτων των μεταναστών. Στην πράξη σημαίνει την διαμόρφωση ενός νέου εργατικού κινήματος που θα αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μετανάστες. Το Αριστερό και εργατικό κίνημα θα πρέπει να επιστρέψει στα εργοστάσια και τους χώρους δουλειάς και να στρατεύσει τη νέα εργατική βάρδια στα σωματεία. Να δώσει εργατικές και οικονομικές μάχες. Να συνδέσει το μεταναστευτικό ζήτημα με τους εργατικούς πολιτικούς αγώνες ενάντια στην τρόικα. Η αριστερά υπήρξε σε όλες τις χώρες υποδοχής μεταναστών το βασικό όχημα «ενσωμάτωσης» διαμορφώνοντας νέες κοινωνικές και πολιτισμικές εθνικές συνθέσεις. Στις ΗΠΑ ο εξαμερικανισμός σε μεγάλο βαθμό πέρασε την δεκαετία του 1930 μέσα από τις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος, γιατί ακριβώς η εμμονή σε εθνοτικούς διαχωρισμούς αναπαρήγαγε την εργατική διάσπαση.

Και από αυτήν την πλευρά είναι συνεπώς μεγάλη ανάγκη η διαμόρφωση ενός νέου κομμουνιστικού φορέας στην κατεύθυνση συγκρότησης ενός νέου εργατικού κομμουνιστικού κόμματος που θα επαναθεμελιώνει το χειραφετητικό όραμα της απελευθέρωσης από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Ενός νέου κομμουνιστικού Κόμματος που θα ενοποιεί το εργατικό υποκείμενο και θα θέτει άμεσους και στρατηγικούς πολιτικούς και οικονομικούς στόχους.

Β. Ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής και νέα εργατική πολιτική «παραγωγικής ανασυγκρότησης με βάση τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας και τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο

Η τρόικα, η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ τρομοκρατούν τον λαό με το δίλημμα «Ευρώ ή χάος». Πιο γνωστός τρομοκράτης βέβαια είναι  ο Μπάμπης Παπαδημητρίου στον Σκάι που σχεδόν παρουσιάζει την εκτός ΕΕ πολιτική σαν τις 7 πληγές του Φαρώ. Παρουσιάζουν μια Ελλάδα χωρίς καμία παραγωγική συγκρότηση, χωρίς επάρκεια και υποστηρίζουν πως οποιαδήποτε άλλη πολιτική θα φέρει πείνα. Σε αυτό το πλαίσιο βέβαια οι μετανάστες παρουσιάζονται σαν περίσσευμα που πρέπει να πεταχθεί. Σε μια περίοδο κατά την οποία το χρέος της Ελλάδας μετατρέπεται σε όχημα της πιο βάρβαβαρης αντεργατικής πολιτικής δεν είναι δυνατόν να μπορούμε να συζητάμε για λύση του κοινωνικού ζητήματος μέρος του οποίου είναι και το μεταναστευτικό εντός Ευρώ και ΕΕ. Είναι προφανές ότι είναι αδύνατον σε αυτήν την Ευρώπη με αυτές τις συνθήκες και αυτούς τους συσχετισμούς δύναμης να υπάρξει μια «φιλολαϊκή μεταρρύθμιση της ΕΕ».

Προϋπόθεση για οποιαδήποτε άλλη πολιτική φιλο-λαϊκή, φιλεργατική φιλομεταναστευτική κατεύθυνση είναι η ανατροπή και συνολικά της επίθεσης που από κοινού εξαπολύουν εργοδότες-ΣΕΒ-κεφάλαιο-τράπεζες, με τους οργανισμούς τους ΕΕ και ΔΝΤ και το πολιτικό τους προσωπικό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας. Συνεπώς η έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ, η εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση με εργατικό έλεγχο, οι αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και η διεκδίκηση όλων όσων μας πήραν και μας χρωστάνε είναι βασικές θέσεις ενός τέτοιου προγράμματος, που επιδιώκουμε να γίνει υπόθεση των ίδιων των αγώνων, να επιβληθεί με την δύναμη της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Συγκεκριμένα σήμερα είναι αστείο να υποστηρίζει κανείς σοβαρά ότι για την ανεργία φταίνε οι μετανάστες. Είναι ξεκάθαρο ότι οι ελλείψεις θέσεων εργασίας είναι αποτέλεσμα της υφεσιακής πολιτικής του μνημονίου και της αντιδραστικής και αντεργατικής αναδιάρθρωσης της παραγωγής της ελληνικής οικονομίας υπέρ των δυνάμεων του κεφαλαίου, όπως εφαρμόζονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις, την τρόικα και την ΕΕ. Διαλύονται τα ενδιάμεσα στρώματα των μικρών και μεσαίων ελευθεροεπαγγελματιών και όλα τα παραγωγικά πεδία στα οποία υπήρχαν καλοί συσχετισμοί για τις δυνάμεις της εργασίας. Η παραγωγή δεν εξαφανίζεται στην Ελλάδα, αλλά επανασυστήνεται όχι μόνο σε περιορισμένο εύρος, αλλά και με δυσμενείς όρους για τους νέους εργαζόμενους. Συνεπώς, η λύση στο πρόβλημα της κρίσης και της παραγωγικής αποδιάρθρωσης στην Ελλάδα δεν μπορεί να είναι η έξοδος και η απαγόρευση της μετανάστευσης ούτε η δημιουργία «στρατοπέδων συγκέντρωσης».

Πρώτον γιατί δεν είναι δυνατόν να φτιάξουμε κλειστά φρούρια και να ζούμε στον φόβο. Δεύτερον, γιατί μια τέτοια ολοκληρωτική και φασιστική λύση θα επιδράσει και στο υπάρχον ελληνικό αστικό κοινοβουλευτικό δημοκρατικό σύστημα με αρνητικές συνέπειες για όλους μας. Δεν είναι δυνατόν μια «φασιστική» λύση να παραμείνει «φασιστική» μόνο σε ένα πεδίο. Εκ των παγμάτων θα διευρυνθεί και σε άλλους τομείς της κοινωνίας, της πολιτικής, της οικονομίας και του πολιτισμού. Ένα επόμενο βήμα είναι να βάλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους αστέγους, μετά τους συνταξιούχους, τους ανέργους κλπ. Ένα τέτοιο καθεστώς θα είναι αμιγώς φασιστικό, ακόμη και εάν έχει την τυπική αστικοδημοκρατική δομή.

Αντίθετα, χρειάζεται ένα άλλο σχέδιο εσωτερικής εργατικής και οικονομικής πολιτικής πολιτικής. Ένα σχέδιο «παραγωγικής ανασυγκρότησης» το οποίο θα ξαναβάλει τη παραγωγική μηχανή να δουλέψει, αλλά όχι προς όφελος του κέρδους και των συμφερόντων του κεφαλαίου. Δηλαδή θα λειτουργεί με βάση τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας, των κοινωνικών αναγκών και τις αρχές της εργατικής δημοκρατίας. Και δεν είναι κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στον 21^ο αιώνα, δεν είναι δηλαδή μια «κομμουνιστική ουτοπία». Συγκεκριμένα, στην Αργεντινή της κρίσης υπήρξαν εκατοντάδες παραδείγματα εργατικής λειτουργίας εργοστασίων ως άμεση και πρακτική απάντηση των ίδιων των εργαζομένων στην υφεσιακή πολιτική του ΔΝΤ και της διάλυσης του παραγωγικού ιστού. Συνεπώς, το σχέδιο αυτό θα «κοινωνικοποιεί» όσα εργοστάσια είναι κλειστά και εγκαταλελειμμένα και θα τα παραδίδει σε εργαζόμενους να τα λειτουργούν με την στήριξη της πολιτείας. Ενδεχομένως μερίδιο της ευθύνης της διαχείρισης να έχουν τοπικές κοινωνίες.

Το ίδιο ισχύει και για την αγροτική παραγωγή. Εκατομμύρια στρέματα γης παραμένουν ακαλλιέργητα όχι μόνο λόγω της ύφεσης, αλλά κυρίως λόγω των πολιτικών της ΕΕ, ώστε να συγκεντροποιηθεί η παραγωγή σε λίγους επιχειρηματίες αγρότες διαλύοντας τον ανεξάρτητο αγρότη. Χρειάζεται ένα σχέδιο της πολιτείας για χρηματοδότηση των ήδη ανέργων αγροτών, ώστε μέσω συνεταιριστικών δομών, να αρχίσουμε να παράγουμε και να καλύψουμε ως χώρα όλες τις βασικές διατροφικές ανάγκες. Σε ένα τέτοιο σχέδιο όχι μόνο δε θα περισσεύουν εργατικά χέρια, αλλά θα υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη. Η πολιτεία θα προσφέρει την δυνατότητα σε όλους τους μετανάστες να καλύψουν αυτά τα κενά και να δημιουργηθούν νέες συνθήκες επανοίκισης της επαρχίας. Ούτε αυτό συνιστά μια «κομμουνιστική ουτοπία». Στην γειτονική Ιταλία δήμαρχος έφερε μετανάστες σε εγκαταλελειμμένα χωριά και παραχώρησε εγκαταλελειμμένες εκτάσεις προκαλώντας έκρηξη ανάπτυξης στην περιοχή. Οι ίδιοι μετανάστες θα εργάζονται συνεταιριζόμενοι χωρίς να τους εκμεταλλεύεται κανένας. Αρχικά θα νοικιάζουν σπίτια και χωράφια. Στη συνέχεια όμως η πολιτεία είναι δυνατόν να εκπονήσει σχέδιο οικοδόμησης αγροτικών κατοικιών και αναδιανομής της γης αποζημιώνοντας τους πρώην ιδιοκτήτες που έχουν εγκαταλείψει την ύπαιθρο.

Όμως η Αργεντινή εκτός από παράδειγμα προς μίμηση είναι και διδακτικό παράδειγμα προς αποφυγή. Στην Αργεντινή της εποχής της κρίσης πέθαιναν οι άνθρωποι από την πείνα, όταν η χώρα ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός κρέατος στον κόσμο. Σήμερα η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν παράγει, παρά την σοβαρή παραγωγική αποδιάρθρωση. Αντίθετα για παράδειγμα το τμήμα της βιομηχανίας τροφίμων συνιστά το πιο δυναμικό κομμάτι της ελληνικής οικονομίας. Συνεπώς, δεν φτάνει να επαναλειτουργήσουν και να κοινωνικοποιηθούν κλειστές βιομηχανικές μονάδες, αλλά και σε περίπτωση έντασης της φτώχειας και των ελλείψεων τροφίμων να χρειαστεί να κοινωνικοποιηθούν και να περάσουν υπό εργατικό έλεγχο βασικές βιομηχανικές μονάδες παραγωγής τροφίμων, ώστε να μην πεθάνει ο κόσμος από την πείνα. Ενδεχομένως αυτό να συνιστά και το πιο σημαντικό πολιτικό και ιδεολογικό διακύβευμα στη συζήτηση για μια άλλη πολιτική πέρα από αυτής της μνημονιακής.

Γ. Με όραμα μια νέα εργατική δημοκρατία, μια νέα σοσιαλιστική Ελλάδα, με αντικαπιταλιστικές νίκες για την κομμουνιστική επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση

Συνοψίζοντας επαναλαμβάνουμε ότι η ανάδυση του νέου φασισμού δεν ταυτίζεται με την Χρυσή Αυγή, αλλά με το σύνολο της μνημονιακής πολιτικής, αλλά και της πατριωτικής αντιμνημονιακής. Η αντιμεταστευτική πολιτική τους αποτελεί την πιο βάρβαρη και η πιο άγρια έκφανση της μνημονιακής αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Οι δυνάμεις μνημονίου/πατριωτικού αντιμνημονίου αποτελούν ένα νέο αντιδραστικό μέτωπο, μια νέα αντιδραστική μαύρη κοινωνική συμμαχία των δυνάμεων του νόμιμου κεφαλαίου με τις δυνάμεις του μαφιόζικου κεφαλαίου σε βαθμό που ολοένα και περισσότερο να ατονούν οι διαχωριστικές γραμμές φέρνοντας στην επιφάνεια την «άλλη μαύρη Ελλάδα».

Η απάντηση σε αυτό το μέτωπο είναι πρωτίστως ιδεολογική. Η αριστερά οφείλει να αντιπροτάξει τις αρχές του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της ισότητας. Στην πράξη πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Καλλιθέας όπου καθηγητές, δάσκαλοι, γονείς και μαθητές έφτιαξαν μια Επιτροπή η οποία ανέλαβε να παρουσιάσει το φαινόμενο του φασισμού μέσα από διαλέξεις, πορείες και κινηματογραφικές προβολές στον μαθητικό κόσμο. Σε αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να δραστηριοποιηθεί και όλο το αριστερό δυναμικό των κοινωνικών επιστημών και ιδιαίτερα οι ιστορικοί. Περιοδικά, έντυπα και blogs να παράγουν πολιτικές και ιδεολγοικές θέσεις απέναντι στο φασιστικό μέτωπο.

Σε αυτήν την προσπάθεια θα ήταν λάθος να υποστηρίζεται η δημιουργία ενός πλατείου αντιφασιστικού μετώπου μαζί με δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα τις συνδικαλιστικές και αυτοδιοικητικές εκείνες δυνάμεις που στηρίζουν την μνημονιακή πολιτική. Αντίθετα ένα αντιμνημονιακός πολιτικός αντιφασιστικός λόγος που θα απαντά και στην ουσία του μεταναστευτικού ζητήματος μπορεί να ενεργοποιεί τα όποια δημοκρατικά αντανακλαστικά.

Σε κάθε περίπτωση η αντιπαράθεση με τις δυνάμεις των φασιστών δε θα πρέπει να αποκτά τα χαρακτηριστικά πολέμου μεταξύ συμμοριών. Απέναντι στα φασιστικά χτυπήματα θα πρέπει να οργανώνονται πορείες, συγκεντρώσεις και ενημερώσεις. Η περίπτωση του Ζωγράφου είναι ένα καλό τέτοιο παράδειγμα. Θα πρέπει όμως η αριστερά να είναι σε θέση να δώσει άμεσες απαντήσεις στο μεταναστευτικό ζήτημα. Στις περιοχές με πραγματικό πρόβλημα, οι αριστεροί κάτοικοι οφείλουν να οργανώσουν συζητήσεις και επιτροπές με κατοίκους έλληνες και μετανάστες και να διεκδικήσουν ουσιαστική και ανθρωπιστική επίλυση του ζητήματος. Στο βαθμό που χρειαστεί να υπάρξουν ομάδες περιφρούρησης των περιουσιών των κατοίκων, να φτιαχτούν μεικτές πολιτοφυλακές χωρίς τους χρυσαυγίτες και τους φασίστες με λογικές προστασίας και των ίδιων των μεταναστών. Να αποσαφηνιστεί ότι ο εχθρός είναι οι ίδιοι οι χρυσαυγίτες και η μαύρη οικονομία, η μαφία που τους στηρίζει.

Ο ίδιος ο καπιταλισμός σήμερα αδυνατεί να παρουσιάσει μια «σοσιαλδημοκρατική» αστική λύση σε όλα τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα και ως εκ τούτου και στο μεταναστευτικό. Εάν κάτι έχει πεθάνει, είναι οι ενδιάμεσες λύσεις. Το δίλημμα καπιταλιστική βαρβαρότητα ή σοσιαλισμός με κομμουνιστική προοπτική είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Η μόνη ρεαλιστική και βιώσιμη λύση στην έξοδο από την κρίση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής στην καρδιά του οποίου θα βρίσκεται η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αροιστερά.

Η αριστερά αυτή οφείλει να διαμορφώσει και να προσπαθήσει να εφαρμόσει ένα ρεαλιστικό αγωνιστικό πρόγραμμα οικοδόμησης μιας άλλης οικονομίας και κοινωνίας με επίκεντρο την άλλη παραγωγή. Δηλαδή να επαναστατικοποιήσει τις διαλυμένες και αποσαθρωμένες παραγωγικές δομές και να διεκδικήσει να λειτουργήσουν οι υπάρχουσες κάτω από κοινωνικό έλεγχο. Να οικοδομήσει μια άλλη εργατική δημοκρατία από κάτω, να φτιάξει από τα κάτω μια άλλη «λευκή Ελλάδα» ως αντίπαλο δέος στην «μαύρη Ελλάδα». Να επιλύσει τα επιστιστικά ζητήματα στην πράξη, όπως έκανε και το ΕΑΜ, αλλά και να απαντήσει στα πολιτικά ζητήματα. Να φτιάξει «ζώνες ελεύθερης Ελλάδας» με τον ίδιο τρόπο που οι άλλοι φτιάχνουν ζώνες μαύρης εκμετάλλευεσης. Αυτή η ελεύθερη Ελλάδα θα διεκδικήσει την ηγεμονία και θα την κατακτήσει είτε εκλογικά καταλαμβάνοντας τον αστικό μηχανισμό είτε οικοδομώντας μια άλλη αντίπαλη εργατική δημοκρατική εξουσία. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ιδιαίτερα στην πρώτη, αυτό απλά θα σημάνει το πρώτο βήμα για την ολοκλήρωση της επανάστασης. Η έξοδος από την ΕΕ θα είναι το πιο βαρύ αντικαπιταλιστικό χτύπημα στον μαύρο συνασπισμό εξουσίας.

Σε αυτήν την πορεία το όραμα για έναν νέο σοσιαλισμό και για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι το τιμόνι που μας οδηγεί στην ελευθερία.